درخت حوزه‌های تخصصی

هدف این تحقیق مقایسه موردی و مقابله ای تاثیر فعایتهای نوشتاری مشترک بر کیفیت نوشتار فردی دانشجویان ایرانی و مالزیایی می باشد. برای این منظور هشت نفر دانشجوی سال اولی (چهار نفر دانشجوی ایرانی و چهار نفر دانشجوی مالزیایی چینی تبار در یک دانشگاه غیردولتی در شهر کوالالامپور) که بر اساس مولفه های سن، جنس، سطح دانش انگلیسی مشابه و رشته دانشگاهی مشترک انتخاب شده بودند در قالب چهار گروه دو نفری تقسیم بندی شدند (دو گروه ایرانی و دو گروه مالزیایی). در مدت زمان تقریبی دو ماه و درطی پانزده جلسه هرکدام از گروها تعداد پانزده متن مربوط به قسمت 1 نوشتار آکادمیک آزمون آیلتس را بصورت مشترک (دو نفره) با هم انجام دادند. پانزده جلسه مزبور در واقع شامل پنج سیکل متوالی و مجزا بودند به طوری که در هر سیکل متعاقب هر سه جلسه نوشتار مشترک یک جلسه نوشتار انفرادی وجود داشت. پر واضح است که در پایان جلسه پانزده (یا سیکل 5) هر کدام از شرکت کنندگان تحقیق پنج نوشتار انفرادی تولید کرده بود. تمامی نوشته های انفرادی هشت نفر شرکت کننده به تبعیت و با استفاده از باروم نمره دهی استاندارد آزمون آیلتس بر اساس چهار مولفه ""میزان کفایت توضیحی متن"" (Task Achievement) ""میزان انسجام و پیوستگی متن"" (Cohesion and Coherence) ""میزان غنای دستوری و صحت گرامری متن ""(Grammatical Rang and Accuracy) و"" میزان غنای واژگانی متن ""(Lexical Resources) مورد ارزیابی و سنجش کیفی قرار گرفتند. نتایج حاصله نشان دادند که بیشترین تاثیرکیفی مثبت که در طول مدت مطالعه در نوشته های انفرادی همه دانشجویان مشهود بود به ترتیب مربوط به پارامترهای ""کفایت توضیحی متن"" و ""انسجام و پیوستگی متن"" بودند در حالیکه بهبود واژگانی خیلی جزیی و صرفا محدود به نوشته های سه نفر از دانشجویان مالزیایی می شد و نوشته های هیچکدام از دانشجویان در بعد دستوری پیشرفت قابل اعتنایی نداشتند. شایان توجه اینکه پیشرفت ها و پسرفتهای متناوبی در کیفیت نوشته های انفرادی در طول مدت تجقیق قابل مشاهده بودند. نتایج متنوع حاصله در این مطالعه را می توان در ارتباط با اصول پارادایم فرهنگی-اجتماعی ،نظریه آشوب ، تیپولوژی متن های مورد تمرین و همچنین سطح دانش زبانی دانشجویان شرکت کننده در تحقیق توضیح داد.

این پژوهش تاثیر تفاوت های فردی همچون مهارت زبانی، جنسیت و سن بر روی کاربردشناسی میان زبانی فراگیران(زبان آموزان) ایرانی زبان انگلیسی در گفتمان سازمانی مخصوصاً توانایی آنان در بازشناسی و ارزیابی اشکالات کاربردی و دستوری در وضعیت گفتاری «درخواست و عذرخواهی» را بررسی می کند. به این منظور، 187 دانشجوی EFL زبان انگلیسی در سه سطح دانشگاهی لیسانس، فوق لیسانس و دکتری در این پژوهش مشارکت کردند. گردآوری داده ها به صورت مقطعی برای تجزیه و تحلیل ارتباط بین متغیرها و گفتار که توسط زبان آموزان در سطوح مختلف مهارتی بازشناسی شده و مورد سنجش قرار گرفته اند، انجام شده است. سه روش تحلیل واریانس تفاوت های کمی را بین سه گروه براساس تفاوت های فردی نشان داد. علاوه براین، تحلیل عمیق آیتم های آزمون نشان داد که زبان آموزان در سه سطح مهارتی، اشکالات دستوری را به صورت جدی تر از اشکالات کاربردی تشخیص داده و ارزیابی کرده اند. نتایج، اطلاعات توسعه ای و کیفی در مورد ویژگی های شناختی و فردی را به تبع اطلاعات کاربردی آشکار کرد. یکی از الزامات قابل توجه آن است که در هر گونه توضیحی از توسعه توانش کاربردشناختی، تفاوت های فردی که بین مراحل شناخت و هدف همچون تولید، ایجاد شده باید مورد توجه قرار گیرد. علاوه براین، مهارت زبان شناختی نه تنها برای زبان آموزان ضرورت دارد، بلکه دستیابی به مهارت کاربردی نیز مهم است.

تحقیق حاضر به بررسی اثرات دو نوع از انواع حاشیه نویسی تعاریف واژگان بر درک مطلب خواندن در میان دانشجویانی که در سطح متوسطی از مهارت زبانی هستند پرداخته است.بدین منظور، دو گروه آزمایشی مورد مطالعه به خواندن 10 متن آکادمیک تحت شرایط مختلف مبادرت ورزیدند. یکی از گروه ها، هنگام خواندن متن چندرسانه ای کامپیوتری، از تعاریف متنی که با اشاره گر ماوس بر صفحه نمایش ظاهر می شد استفاده کرد. گروه دیگر، هنگام خواندن متون، از تعاریف ترکیبی(متن و تصویر) که به آشکارسازی معانی کلید واژگان کمک می کرد بهره جست. گروه کنترل، در مقابل،از هیچ نوع حاشیه نویسی استفاده نکرد و تنها بر متد حدس زدن تکیه کرد. نتایج تحقیق نشان داد که گروه آزمایشی که از حاشیه نویسی ترکیبی استفاده کرده بود میانگین بالاتری را نسبت به دو گروه دیگر در آزمون درک مطلب کسب نمود. در عین حال، گروهی که از تعاریف متنی استفاده کرده بود نسبت به گروه کنترل میانگین بالاتری اخذ کرد. یک توجیه آن است که به احتمال زیاد حاشیه نویسی ترکیبی تعاریف واژگان در آشکارسازی بهتر و مؤثرتر واژگان کلیدی متن خواندن کمک بیشتری می کند که در نتیجه آن درک مطلب به نحو عمیق تری صورت می گیرد.

Testing pragmatic competence has always posed daunting challenges to researchers and practitioners. As a step to address the gap in pragmatic testing, this paper delineates the procedural stages of developing and validating a context-sensitive Multiple Choice Discourse Completion Test (MDCT). Following a unitary view of validity, tenable argument and empirical evidence was accumulated to support the construct validity of the test. While 136 advanced learners of English took the developed test, it exhibited reasonable internal consistency (α= .72). Furthermore, the results of correlational studies revealed acceptable association between the scores of this MDCT with both a written version of the same test and a previously validated test of pragmatics from the literature endorsing its concurrent validity. Also, the MDCT proved efficient in differentiating between native speakers and EFL learners as suggested by the results of an independent samples t-test. Finally, a pretest-posttest experimental study with 26 intermediate EFL learners was designed to check the sensitivity of the test towards developments in learners’ interlanguage after which a t-test analysis corroborated the construct validity of the test. This array of evidence denotes that the suggested MDCT can be reliably used in EFL contexts as a valid measure of pragmatic competence.

Pragmatic assessment and consistency in rating are among the subject matters which are still in need of more profound investigations. The importance of the issue is highlighted when remembering that inconsistency in ratings would surely damage the test fairness issue in assessment and lead to much diversity in ratings. Our principal concern in this study was observing the criteria that American and Iranian EFL/ESL teachers consider when rating Iranian EFL learners’ pragmatic productions regarding the speech act of compliment. The instrument utilized in this study was WDCTs and a speech act rating questionnaire administered to sixty American and sixty Iranian EFL/ESL teachers. In order to come up with the criteria, the reasoning and justifications of the raters when rating learners’ pragmatic productions were analyzed carefully through content analysis. The results showed that overall the raters considered nine general criteria when rating. They included: “Strategy use”, “Affective factors”, “Politeness”, “Interlocutors’ relationships”, “Linguistic accuracy”, “Sincerity”, “Authenticity”, “Fluency”, and “Cultural issues”. Also, the most frequent criterion among the native and non-native raters was “Strategy use” and “Politeness” respectively. Finally, it was concluded that due to some inconsistencies and variations in the ratings and criteria of both native and non-native raters, it seems that both groups are in need of pragmatic workshops and training sessions. The results of this study can have important implications for EFL/ESL teacher educators who are considerate of the importance of pragmatic training and instruction.

Dynamic Assessment (DA) is theoretically framed within Vygotsky’s Socio-Cultural Theory (SCT) and relies on reunification of assessment and instruction. This process-oriented study of reading comprehension aims at investigating the impacts of applying computerized dynamic assessment (C-DA) which is an ongoing strand of DA on promoting at-risk advanced Iranian EFL students’ reading skills. The sample of this study comprised of 32 advanced BA students selected based on convenience sampling from Teaching English as a Foreign Language (TEFL) undergraduates from a university in Iran. In this study, the DIALANG software and the Computerized Dynamic Reading Test (CDRT) were utilized to identify the individuals’ proficiency level and to examine the effectiveness of the enrichment program (EP) in DA respectively. Upon completion of the CDRT, the learners were presented with two mediated and unmediated scores. The formula called Learning Potential Score (LPS) was also utilized in order to measure the students’ potential for learning. Analysis of the results showed that a pretest (unmediated) score was a sufficient indication neither for measuring individuals’ ability nor for preparing an effective lesson plan for them. The findings of this investigation may prove to be significantly useful for those who are concerned about individuals requiring a lot of attention, that is, at-risk or retarded learners within the realm of DA.

Almost little is known about creative writing. In this research, creative writing has been introduced as an alternative to academic writing. The aims were to introduce creative writing as an alternative to academic writing to boost the participants’ attitude towards writing in general. The participants were 32 senior university students studying English Translation at Islamic Azad University, Tehran. The study includes two phases: quantitative and qualitative. For the quantitative phase, the participants were given a questionnaire so that the researchers could measure their attitudes about writing. Then, a creative writing pretest was administered, followed by a posttest to see to what extent the treatment could help the participants improve their writing skill. For the qualitative phase, a videotaped oral interview with the participants was closely examined to find out about the participants’ attitudes towards writing. The means of the pretest and posttest indicated a three-fold increase in the scores after the treatment was over. The oral interview, furthermore, showed that most participants had a negative attitude towards creative writing. It was finally concluded that creative writing might be considered as a useful asset in academic contexts, expected to alleviate the negative attitude of learners towards writing to feel more confident.

The present study investigated comparatively the impact of two types of input enhancement (i.e. textual vs. compound enhancement) on developing grammar ability in Iranian EFL setting. Sixty-five female secondary high school students were selected as a homogenous sample out of about a 100-member population based on Nelson language proficiency test. Then, their grammar ability was measured based on a researcher-made diagnostic test prior to the experiment. The sample was randomly divided into two equal groups; one group received text-enhancement-based instruction of grammar, while the other received compound-based enhancement. Finally, they received an achievement test of grammar as a posttest to measure their progress in light of two different types of input enhancement mechanisms. The pertinent statistical analyses of the results indicated that a) the effect of textual enhancement-based instruction of grammar is not significantly meaningful, while b) the compound enhancement-based instruction has significant effect on learning grammatical structures. Comparatively speaking, therefore, c) compound enhancement-based instruction of grammar is more significantly effective than that of textual in developing grammar ability. It can be safely concluded that grammar instruction and its resultant development are subject to intervention type, which, pedagogically, bears promising messages for both teachers and syllabus designers to incorporate parameters of input enhancement in both teaching and materials development, respectively.