آرشیو

آرشیو شماره ها:
۴۳

چکیده

منطقه گرایی به عنوان پدیده ای نسبتاً جدید بعد از جنگ جهانی دوم پا گرفت و به تدریج در بخش های مختلف جهان گسترش یافت. این پدیده اکنون در مرحله اوج خود به سر می برد و کشورهای مناطق مختلف را با اهداف گوناگون به هم نزدیک کرده است. دلایل مختلف سیاسی، اقتصادی، امنیتی را می توان برای اتخاذ آن به عنوان سیاست آگاهانه کشورها ذکر کرد. دو مورد از روندهای منطقه گرایی در جهان، منطقه گرایی کشورهای آسیای جنوب شرقی و تأسیس آسه آن و منطقه گرایی کشورهای حوزه خلیج فارس و تأسیس شورای همکاری خلیج فارس است. مقاله حاضر در پی پاسخگویی به این سؤال است که اهداف شکل گیری و روند توسعه همگرایی منطقه ای در دو سازمان آسه آن و شورای همکاری خلیج فارس چگونه بوده و چه مشابهت ها و تفاوت های بین آن ها وجود دارد؟ فرضیه مقاله بر این استدلال تکیه دارد که دو سازمان آسه آن و شورای همکاری خلیج فارس ازنظر مبانی و اهداف شکل گیری مشترک و تحت تأثیر تهدید خارجی یعنی با نگاهی از بیرون به درون شکل گرفتند، اما مسیر همگرایی متفاوتی را پیمودند، به نحوی که آسه آن در حال حاضر نهادی با در اولویت قرار دادن اقتصاد و شورای همکاری خلیج فارس سازمانی با اولویت قرار دادن مسائل سیاسی-امنیتی است. بر این اساس یافته های مقاله نشان می دهد که می توان آسه آن را نمونه گذار از منطقه گرایی محدود و واقع-گرایانه به منطقه گرایی جدید با جنبه های لیبرالیسم ذکر کرد و شورای همکاری خلیج فارس نیز جنبه های لیبرالیسم و اقتصاد بازاری را پذیرفته است، اما برای این سازمان به دلیل هراس از بقاء خود همچنان مسائل سیاسی-امنیتی در اولویت هستند.

A Comparative Study of Regionalism in ASEAN and the Persian Gulf Cooperation Council

Regionalism emerged as a relatively new phenomenon after World War II and gradually spread to different parts of the world. This phenomenon is now at its peak and has brought the countries of different regions closer together for various purposes. Various political, economic, and security reasons can be cited as the conscious policies of countries. Two of the trends in regionalism in the world are the regionalism of Southeast Asian countries and the establishment of ASEAN and the regionalism of the Persian Gulf states and the establishment of the Persian Gulf Cooperation Council. The present paper seeks to answer the question of what are the goals of the formation and development of regional convergence in the two organizations of ASEAN and the PGCC, and what are the similarities and differences between them? Using descriptive-analytical methods the article argues that the two regional organizations both were formed in response to an external threat, from the outside-in perspective. However, over time, ASEAN was able not only to maintain its original function, but also to extend its scope from a military-security organization to other areas such as economic, cultural, and social. ASEAN has been more successful in expanding its functions, and this move can be attributed to the transition from limited and realistic regionalism to new regionalism with aspects of liberalism. The PGCC has also embraced aspects of liberalism and market economics, but political-security issues remain a priority for the organization.

تبلیغات