هدف از این پژوهش اندازه گیری و برسی میزان آمادگی جسمانی دانش آموزان پسر مدارس راهنمایی شهرستان آمل و تهیه نورم های آمادگی جسمانی برای آنان بر پایه آزمون 6 ماده ای ایفرد و مقایسه نتایج آزمون ها با نورم های استان مازندران و ملی بوده است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی است که به روش میدانی انجام گرفت . جامعه آماری پژوهش را 10583 دانش آموز پسر مدارس راهنمایی شهرستان آمل تشکیل می دادند . برای انتخاب نمونه ، 1058 نفر از آنها در محدوده سنی 11، 12 و 13 سال به روش تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزار پژوهش را آزمون های آمادگی جسمانی جوانان ایفرد تشکیل می دادند. پس از جم، اوری نتایج آزمون ها برای مقایسه میانگین ها و معنی دار بودن رکوردهای پسران 11 تا 13 ساله آمل نسبت به نورم های استانی و ملی در آزمون های ششگانه ایفرد از نمرات Z استفاده شد و از رابطه بین نمره های Z و در صد های زیر منحنی جداول نورم ها تهیه شده است. با بررسی یافته های پژوهش ضمن تنظیم جداول نورم های پنج درصدی هر شش آزمون ، مشخص شد که با افزایش سن ، اختلاف بین میانگین رکوردها در جهت بهبود رکورد پسران بیشتر می شود. با توجه به نتایج پژوهش ، پسران آمل از نظر سرعت حرکت ، استقامت عضلات کمربند شانه ای و استقامت عمومی نسبت به میانگین استان و ملی از آمادگی کمتری برخوردارند ، در حالی که از نظر استقامت عضلات شکم نسبت به میانگین استان و ملی آمادگی مطلوب تری دارند.
. در این تحقیق نشان داده شده است که افزایش خطرات نسبی منجر به مرگ، با افزایش سن رابطه مستقیم دارد و کاهش میانگین مقدار انرژی مصرفی روزانه (کیلوکالری بر کیلوگرم در روز) با افزایش میزان مرگ مرتبط است. اصولا این روابط، بیشتر به علت بالا بودن سهم انرژی مصرفی در دوره ی غیر فراغت (خانه داری) است که به طور میانگین 82 درصد کل فعالیت زنان را تشکیل می دهد. نتایج به دست آمده، اهمیت انرژی مصرفی دوره غیر فراغت را در ارزیابی کل فعالیت نشان داد و رابطه معکوس میزان فعالیت جسمانی با خطر مرگ زنان را تایید می کند. در نتیجه این تحقیق، فقدان فعالیت جسمانی، عامل خطر مستقلی برای بیماری قلبی - عروقی و مرگ است و افزایش متوسط در انرژی مصرفی ممکن است به کاهش چشمگیری در میزان مرگ بینجامد.