خطرناکترین بیماری ادبی این است که کسی وسوسه شود درباره طنز و بذلهگویی بنویسد، این کار نشان میدهد که آنکس، نه از نویسندگی خبر دارد و نه از طنز و بذلهگویی.(جورج برناردشاو)
طنز و مزاح و هجو و هزل در ادبیات فارسی و هنر نمایشی سنتی ایران سابقهای دراز دارد. بسیاری از شاعران و نویسندگان از زبان طنز و یا مزاح برای بیان اندیشه و احساس خود و انتقاد از مسائل اجتماعی و رفتار نابهنجار حکمرانان استفاده میکردند. در تاریخ هنر ایران، مقلدان و مسخرگانی بودهاند که با بیان مسائل جدی، به صورت طنز و هزل موجبات سرگرمی و خنده مردم را فراهم میکردند.
طنز پردازان با حکایتها و داستانهای شوخیآمیز و طنزآلود به اقتصادی زمانه آشکارا کژرفتاریهای اجتماعی و خصلتهای نابهنجار مردم و بدگوییها و تملقگویی های آنها را به مسخره و ریشخند میگرفتند.
برنامه طنز ساختن کار بسیار دشواری است زیرا تنها هدف این نیست که مردم بخندند بلکه قصد ما این است که از طریق ساختن برنامههای اصولی طنزآمیز آگاهیهای لازم را به مخاطبان بدهیم و باعث رشد تفکر و خرد در آنها شویم.
مطالعات انتقادی در مورد نقشها و گستره نفوذ و تاثیر وسایل ارتباط جمعی در زندگی بشر امروزی، ازجمله گرایشهای علمی جمعی از صاحبنظران ارتباطات است.
این رویکرد انتقادی،اگرچه با شکل گیری مکتب فرانکفورت و بعدها مکتب گلاسکو و... سامان نوینی یافت، با این حال از دغدغه های اساسی صاحبنظران و مصلحان اجتماعی - فرهنگی بوده است.
یکی از برجستهترین اندیشمندان معاصر که با رویکردی دینی و فرهنگی و انتقاد از سلطه وسایل ارتباط جمعی برزندگی مردم جوامع اسلامی و جهان سوم پرداخته، حضرت امامخمینی(ره) میباشند.
امام که احیاگر اسلام و نگرشهای سیاسی اسلام در قرن معاصر است، از حضور موثر رسانه های ارتباطی در زندگی مردم غافل نبودهاند.ایشان به کالبد شکافی آسیبهای ناشی از سلطه غرب بر فضای ارتباطات رسانهای حاکم برجامعه ایران پرداخته و انتقاد خویش را با توصیه های مصلحانه و حکیمانه توام نمودند.
در این مقاله، ضمن اشاره به دیدگاه آن حضرت در خصوص اهمیت تبلیغات و ضرورت بهرهگیری از ابزار ارتباطی، به بررسی و ارزیابی ایشان از رسانه های طاغوت و نقش و کارکردی که در نظام سلطنتی برعهده داشتند، میپردازیم.
براساس تحقیقی پیمایشی، که شرکت ملی تلویزیون ژاپن(ان-اچ-کی)درسال 1979 انجام دادهاست،کودکان بین سنین دوتاچهارسال بهطور میانگین روزانه 3 ساعت تلویزیون تماشا میکنند و براساس همین تحقیق در تابستانها این میزان نیم ساعت کاهش مییابد.البته دراین بین کودکانی هم هستند که حتی 8 ساعت در روز تلویزیون تماشا میکنند.