فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۲۶٬۶۲۱ تا ۲۶٬۶۴۰ مورد از کل ۵۴٬۲۷۹ مورد.
جلال الدین قراطای - قره طای
حوزههای تخصصی:
من از خودم تقلید می کنم
حوزههای تخصصی:
سروده هایی از احمد رضا احمدی به گزینش و ترجمه ی احمد محیط
حوزههای تخصصی:
«شما» ی حافظ...
حوزههای تخصصی:
واژه ها
حوزههای تخصصی:
گزارشی از اتفاقی بامعنا
حوزههای تخصصی:
نامه های بهمن محصص به احمد رضا احمدی
حوزههای تخصصی:
نامه های احمد رضا به پرویز دوایی
حوزههای تخصصی:
نامه ی محمود کیانوش به احمد رضا احمدی
حوزههای تخصصی:
شعری مشترک و چاپ نشده از فروغ فرخ زاد و احمد رضا احمدی
حوزههای تخصصی:
حکایت آشنایی
حوزههای تخصصی:
چطوری همشهری؟
حوزههای تخصصی:
احمد رضا سوژه ی خوبی است
حوزههای تخصصی:
او می خندد، پس هست
حوزههای تخصصی:
(درباره مجموعه شعر چای در غروب جمعه روی میز سرد می شود) سبکی به نام احمد رضا احمدی
حوزههای تخصصی:
ویژه نامه: دو تنها و دو سرگردان دو بی کس
حوزههای تخصصی:
اگزیستانسیالیسم و نقد ادبی (بررسی رابطه اگزیستانسیالیسم با نقد ادبی، جایگاه فیلسوفان این روش فلسفی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
اندیشه وجودی )اگزیستانسیالیسم( یکی از چندین اندیشه فلسفی بود که در قرن اخیر بر مباحث نقد ادبی تاثیر گذاشت و شالوده شکل گیری نظریه های ادبی شد. سارتر مهمترین مانیفست ادبیات متعهد قرن، «ادبیات چیست؟» را نوشت و تفکر فلسفی هایدگر، جریان هرمنوتیک را در مسیری جدید هدایت کرد که در آن، متن برخلاف هرمنوتیک سنتی، معنای قطعی خود را از دست می داد. نکته قابل توجه، دیدگاه های کاملا متفاوت و گاه متضادی بود که این دو فیلسوف هم مسلک وجودی داشتند. ریشه این تفاوت در دیدگاه را گذشته از علاقه سارتر به مارکسیسم، باید در اندیشه دکارتی وی و فلسفه ضد دکارتی هایدگر جستجو کرد. در این مقاله پس از اشاره به زمینه هایی که سبب شد از درون یک اندیشه فلسفی دو نظریه ادبی متفاوت به وجود آید، ابتدا به بررسی جایگاه دو فیلسوف و نظریه پرداز اصلی این مکتب، یعنی هایدگر و سارتر در جریانهای ادبی معاصر پرداخته می شود. در ادامه نیز از چگونگی تاثیرگذاری و بازتاب این نظریه ها بر آرای نویسندگان، شاعران و نظریه پردازان ایرانی کسانی چون آل احمد، شریعتی، خانلری و داریوش آشوری سخن به میان خواهد آمد.
شهر کهن پارسی در مجالس تعزیه(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
تحلیلی بر بازتاب جشنها و عیدها در شعر فارسی ( تا سده هفتم )(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
بر پایی جشنها و عیدها نشان پویایی وشادابی یک جامعه است. به گفته محققان، در ایران پیش از اسلام جشنهای فراوانی برگزار می شده است که تعداد آن را تا بیست و چهار جشن ذکر کرده اند(صفا،بی تا:120). پس از ورود اسلام به ایران نیز عیدهای اسلامی به جشنهای ایرانی افزوده شده و با آداب و شکوه خاصی بر پا می شده است. در کتابهای تاریخی اطلاعات چندانی دراین باره نیامده است و تنها در آثاری چون تاریخ بیهقی می توان مطالب سودمندی یافت، اما در شعر فارسی از این آیینها و جشنها اطلاعات نسبتاَ فراوانی می توان به دست آورد و به چگونگی بر پایی آیین جشن وسرور در دربارها و میان مردم پی برد. اگرچه بیشتر این شعرها در ستایش حکمرانان وبزرگان دربارهاست،اما از لا به لای آن می توان نکات سودمندی یافت که بررسی و تحلیل آن، ما را از چگونگی بر پایی وعوامل مؤثر در جشنها آگاه می کند و با روحیات و شادمانی و سرور مردم آشنا می سازد و رازماندگاری یا ناپایداری آن را می نمایاند. از بازتاب این جشنها و عیدها درشعر فارسی می توان با اندیشه حاکمان درباری و روحیه مردم هم عصر آن آشنا شد و به اهمیت و ارزش آنها پی برد.