درخت حوزه‌های تخصصی

مقدمه و هدف: تمرینات هوازی از مداخلات مبتنی بر بازتوانی قلبی در بیماری نارسایی قلبی است. هدف تحقیق حاضر مقایسه اثر تمرینات هوازی تناوبی و تداومی به همراه تمرین مقاومتی دمی بر اپلین 17 و سیستم رنین آنژیوتانسین در مردان مبتلا به نارسایی قلبی بود.مواد و روش ها: در تحقیق نیمه تجربی حاضر 30 مرد مبتلا به نارسایی قلبی به صورت تصادفی به 3 گروه تمرین هوازی تناوبی، تمرین هوازی تداومی وکنترل تقسیم شدند. مداخله تمرین شامل هشت هفته تمرینات هوازی فزاینده یا تناوبی در 2 وهله 10 دقیقه ای تریدمیل و ارگومتر با شدت 85-40 درصد ضربان قلب ذخیره و در ادامه تمرین مقاومتی دمی با شدت با 70-40 درصد S-index بود. هردو پروتکل تمرین ایزوکالریک بودند و فقط شیوه تمرینات هوازی در دو گروه متفاوت بود. از آزمون تحلیل کواریانس برای تجزیه و تحلیل آماری استفاده شد (05/0≥ P).یافته ها: پس از هشت هفته تمرین کاهش معنی داری در آنژیوتانسین I (001/0 > P) و افزایش معنی داری در سطوح آنژیوتانسین II (به ترتیب: 019/0 = P)؛ 013/0 = P) و آپلین 17 (001/0 > P) در گروه های تمرین تداومی و تناوبی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد. همچنین تفاوت معنی داری بین دو گروه تمرین تداومی و تناوبی مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج می توان گفت که تمرینات ورزشی هوازی چه به صورت تداومی و چه به صورت تناوبی با افزایش اپلین اثرات مثبتی بر سیستم رنین آنژیوتانسین و در نتیجه بهبود عملکرد قلبی-عروقی در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی دارد.

زمینه و هدف: بتا آلانین یک آمینواسیدغیرضروری می باشد که در ترکیب با هیستیدین موجب ساخت کارنوزین می شود. هدف تحقیق حاضر مروری بر اثرات ارگوژنیک بتا آلانین در فوتبال می باشد. روش کار: در مطالعه مروری حاضر، با جستجوی واژه های کلیدی فوتبال، بتا آلانین، عملکرد ورزشی و معادلات لاتین آنها، از پایگاه های اطلاعاتی داده جستجو شدند. مقالات گرداوری شده در این مطالعه مروری مقالات منتخب که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، انتخاب و وارد مطالعه شدند. معیارهای ورود به مطالعه شامل ارتباط مشخص پروتئین در ورزش و مطالعات روی فوتبالیست ها بود. غربالگری مقالات بر اساس PRISMA انجام شد. یافته ها: در مجموع نتایج مرور حاضر نشان دهنده اثرات ارگوژنیک مصرف بتا آلانین در فوتبال بود و اکثر تحقیقات مداخله ای که روی فوتبالیست ها انجام شده بود، نشان دهنده اثرات مثبت بتا آلانین بر عملکرد هوازی و بی هوازی در فوتبالیست ها بود. با توجه به منابع علمی برای ارتقای عملکرد جسماانی فوتبالیست ها توصیه می شود که روزانه بین 3.2 تا 6.4 گرم در روز از قرص های رهش پایدار از 2 تا 6 گرم برای حداقل 4 هفته استفاده مداوم تا 24 هفته استفاده شود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج مرور حاضر می توان گفت که مکمل بتا آلانین اثرات مثبتی در ارتقای عملکرد ورزشی فوتبالیست ها دارد و توصیه می شود که بر اساس زمان بندی از دوزهای مناسب برای ارتقای ذخایر کارنوزین عضلانی استفاده شود.

هدف از انجام این تحقیق، بررسی و مطالعه میزان چاقی و اضافه وزن و ارتباط آن با آمادگی قلبی تنفسی دختران نوجوان شهر علی آباد کتول بود. روش تحقیق این پژوهش توصیفی و استنباطی می باشد که به صورت میدانی اجرا شده است. جامعه آماری پژوهش شامل 1816 نفر دانش آموز دختر 12 تا 14 سال می باشد که از این تعداد ۳۱۶ نفر بر اساس جدول اودینسکی بعنوان نمونه آماری انتخاب شدند. برای برآورد حداکثر اکسیژن مصرفی از آزمون 20 متر دوی رفت و برگشت و برای محاسبه میزان چاقی و اضافه وزن از شاخص توده بدنی و برای محاسبه درصد چربی بدن از اندازه گیری ضخامت چربی زیر پوستی استفاده شد. ضخامت چربی زیرپوستی در سه نقطه سه سربازو، ساق پا و تحت کتفی توسط کالیپر هارپندن اندازه گیری شد. برای بررسی ارتباط بین چاقی و اضافه وزن با آمادگی قلبی تنفسی از روش همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد درصد چربی بدن دانش آموزان همراه افزایش سن، افزایش یافته است. همچنین یافته های پژوهش روند کاهش آمادگی قلبی تنفسی دانش آموزان دختر را با افزایش سن نشان داد. با توجه به نتایج پژوهش پیشنهاد می شود که خانواده ها، معلمان تربیت بدنی و مسوولین آموزش و پرورش در مدارس فعالیت های منظمی را جهت بهبود آمادگی تنفسی و کاهش اضافه وزن دانش آموزان در برنامه خود قرار دهند. به علاوه با برنامه هایی جهت افزایش سطح آگاهی والدین نسبت به شرایط جسمانی فرزندانشان، مشکلات اضافه وزن و چاقی را برطرف نموده و آمادگی قلبی تنفسی دانش آموزان را بهبود بخشند.

مقدمه و هدف: انفارکتوس قلبی به عنوان شایع ترین علت نارسایی قلب ، یکی از رایج ترین بیماری های قلبی-عروقی می باشد و هدف از اجرای این پژوهش تعیین پاسخ نیتریک اکساید و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی به مدت 10 هفته تمرین هوازی پس از پیوند سلول های بنیادی مزانشیمی در موش های مدل انفارکتوس قلبی بود. مواد و روش: در این مطالعه تجربی از 60 سر موش نر ویستار با دامنه سنی 7-8 هفته ای استفاده شد.آزمودنی ها به 6 گروه 10 تایی تقسیم شد. گروه کنترل سالم، کنترل بیمار، شم، سلول، تمرین و سلول + تمرین. برای ایجاد انفارکتوس قلبی با استفاده از نخ سیلک 6/0 شریان را به طور کامل مسدود شد. سلول های بنیادی پس از استخراج، حدود 106 سلول برای هر موش از طریق سیاهرگ دمی تزریق شد .برنامه تمرینی شامل دویدن بر روی تردمیل به مدت 50 دقیقه برای 5 روز در هفته در نظر گرفته شد. جهت تعیین نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون کولموگروف – اسمیرنوف و از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه برای معناداری و روشن نمودن محل اختلاف از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان داد که القاء انفارکتوس میوکارد موجب افزایش معنادار سطوح VEGFو NO در گروه سلول بنیادی در مقایسه با گروه کنترل بیمار شد(001/0p<) نتیجه گیری: این یافته ها نشان می دهد که سطوح VEGFو NO در گروه تجربی متعاقب 10 هفته درمان با تمرینات هوازی و سلول های بنیادی، از طریق مکانیسم پاراکرین ، افزایش یافت.

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط سطح فعالیت بدنی با کیفیت زندگی و سلامت اجتماعی دانشجویان انجام شد. روش پژوهش پس رویدادی یا علی مقایسه ای است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد آزادشهر در سال تحصیلی 1402-1403 شامل 4500 نفر بود. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران 350 نفر تعیین شد که به صورت نمونه گیری در دسترس، جهت پاسخگویی به سوالات پرسشنامه های فعالیت بدنی (شارکی، 1997) کیفیت زندگی SF-36 (برازیر و همکاران، 2011) و سلامت اجتماعی (کییز، 1998) انتخاب شدند. برای توصیف داده های تحقیق از میانگین و انحراف معیار و به منظور آزمون فرضیه های تحقیق از روش آماری ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. تمامی تحلیل ها در سطح P ≤ 0/05 و با نرم افزار آماری SPSSنسخه 21 انجام شد. یافته ها نشان داد که ارتباط معناداری بین میانگین سطح فعالیت بدنی با ابعاد سلامت جسمانی و سلامت روانی شاخص کیفیت زندگی وجود دارد (P ≤ 0/05). همچنین ارتباط معناداری بین میانگین سطح فعالیت بدنی با تمامی ابعاد پنجگانه سلامت اجتماعی شامل، همبستگی اجتماعی، انسجام اجتماعی، مشارکت اجتماعی، شکوفایی اجتماعی و پذیرش اجتماعی وجود دارد (P ≤ 0/05).

هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر مکمل یاری عصاره سیر و استویا به همراه فعالیت استقامتی بر رفتارهای شبه اضطرابی رت های نر ویستار القا شده چاقی با رژیم غذای پرچرب بود. در پژوهش بنیادی و تجربی حاضر، جهت القاء چاقی ابتدا50 سر رت نژاد ویستار نر سه هفته ای به مدت 12 هفته در معرض رژیم غذائی پرچرب قرار گرفته و سپس در 7 گروه کنترل سالم (HC)، چاق (HFD)، سیر (G)، استویا (St)، هوازی (ET)، سیر+هوازی (ET+G) و استویا+هوازی (ET+St) بصورت تصادفی تقسیم شدند. تمرینات هوازی شامل30 دقیقه در روز، m/min 8 و 5 روز در هفته و عصاره سیر و استویا با غلظت mg/kg 250 نیز به آب مصرفی روزانه اضافه شد. از آزمون ماز صلیبی، جهت سنجش رفتارهای شبه اضطرابی استفاده شد. از آزمون ANOVA یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروه ها استفاده و سطح معنی داری 0.05 درنظر گرفته شد. نتایج نشان داد درصد ورود به بازوی باز در 12 هفته دریافت رژیم پرچرب در گروه چاق نسبت به گروه کنترل کاهش معنی دار داشت (001/0=P) و در 8 هفته مواجهه با مداخلات تمرین و عصاره، گروه ET (001/0=P)، ET+G (001/0=P) و ET + St (001/0=P)، نسبت به گروه HFD افزایش معنی دار داشت. پژوهش حاضر نشان داد القاء چاقی موجب افزایش اضطراب در موش های صحرائی نر ویستار میشود و بنظر میرسد به ترتیب ترکیب تمرین هوازی بهمراه عصاره سیر، ترکیب تمرین هوازی و عصاره استویا، تمرین هوازی، استویا و سیر بر بهبود این روند موثر باشند.

چای سبز، نوشیدنی ای با قدمت هزاران ساله در طب سنتی، سرشار از ترکیبات آنتی اکسیدانی به ویژه کاتچین ها می باشد، که در بهبود متابولیسم چربی، کاهش التهاب، تقویت سیستم ایمنی، و کنترل وزن بدن نقش مؤثری ایفا می کند. مصرف منظم آن می تواند در کنار فعالیت بدنی، راهکاری ایمن و طبیعی برای ارتقاء سلامت عمومی باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی همراه با مصرف مکمل چای سبز بر وزن بدن و شاخص توده بدنی در زنان دارای اضافه وزن می باشد. در این مطالعه نیمه تجربی، تعداد ۴۸ زن دارای اضافه وزن (سن 4.54±58.2 سال، قد 3.77±1.59 متر، وزن 5.77±73.2 کیلوگرم، و مقدار BMI برابر با 1.63±28.9 کیلوگرم بر مترمربع) به صورت تصادفی در چهار گروه تمرین همراه با مکمل چای سبز، تمرین همراه با دارونما، مکمل بدون تمرین، و گروه کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل تمرینات هوازی با شدت متوسط به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته بود. شرکت کنندگان گروه مکمل روزانه ۵۰۰ میلی گرم چای سبز مصرف کردند. شاخص های وزن بدن و شاخص توده بدنی در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون اندازه گیری و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که کاهش وزن بدن در گروه تمرین+مکمل نسبت به سایر گروه ها معنادار بوده (0.05p<)، و بیشترین کاهش وزن در این گروه مشاهده گردید. گروه مکمل نیز نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری را تجربه کرد (0.05p<). هرچند گروه تمرین نیز کاهش وزن نشان داد، اما این کاهش از نظر آماری معنادار نبود (0.05p>). در ارتباط با شاخص توده بدنی، هرچند تغییراتی در تمامی گروه های مداخله ای به ویژه گروه تمرین+مکمل مشاهده شد، اما این تغییرات از نظر آماری معنادار نبوده اند (0.05p>). نتایج این پژوهش حاکی از آن می باشد که ترکیب تمرینات هوازی با مصرف چای سبز می تواند در کاهش وزن بدن زنان دارای اضافه وزن مؤثر واقع شود. این رویکرد می تواند به عنوان راهکاری کاربردی و ایمن در کنترل وزن و ارتقاء سلامت مورد توجه قرار گیرد.

افزایش بیان ژن رزیستین در کبد، سبب مقاومت به انسولین شده و در رت های فاقد این ژن، میزان گلوکز ناشتا کاهش می یابد. رزیستین از طریق تداخل در مسیر سیگنال دهی انسولین، سبب مهار عمل انسولین در کبد شده و از آن به عنوان یک رابط مولکولی مهم بین چاقی و مقاومت به انسولین یاد می شود. دارچین به دلیل داشتن پلی فنل ها, دارای اثرات مفید شبه انسولینی در کنترل قند و چربی خون است و می تواند اشتها را تنظیم کند. آیا شش هفته تمرین هوازی و عصاره دارچین بر بیان ژن رزیستین در بافت کبد موش های نر صحرایی تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب اثر دارد؟ در پژوهش تجربی حاضر، 50 سر رت به طور تصادفی به پنچ گروه مساوی (کنترل، رژیم پرچرب، عصاره دارچین و رژیم پرچرب، تمرین هوازی و رژیم پرچرب، تمرین هوازی و عصاره دارچین و رژیم پرچرب) تقسیم شدند. روزانه به مقدار 5/1 میلی گرم به ازاء هر کیلوگرم از وزن بدن به مدت شش هفته از امولسیون غذای پرچرب به صورت گاواژ داده شد. عصاره دارچین به میزان 200 میلی گرم به ازائ هر کیلوگرم از وزن بدن به صورت گاواژ داده شد. گروه تمرین برای پنج روز در هفته و به مدت شش هفته در برنامه تمرین هوازی روی نوارگردان شرکت کردند. شیب نوارگردان در سرتاسر دوره تمرین، 15 درصد بود. سرعت نوارگردان نیز از 25 متر بر دقیقه در هفته اول به 30 متر بر دقیقه در هفته ششم رسید. مدت زمان تمرین از 10 دقیقه در روز در هفته اول به 50 دقیقه در روز در هفته ششم رسید. برای بررسی میزان بیان ژن مورد نظر از روش RT-PCR استفاده شد. میانگین متغیرهای پژوهش در بین گروه ها، با استفاده از آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و بونفرونی مقایسه شدند. همراه با الگوی مشابه افزایش معنی دار، تفاوت متغیر وزن بدن و وزن بافت کبد در پس آزمون در بین تمامی گروه ها با یکدیگر معنی دار بود. تفاوت میانگین های متغیر ژن رزیستین در بافت کبد رت های نر تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب پس از شش هفته تمرین هوازی، مصرف عصاره دارچین و غذای پرچرب در بین تمامی گروه ها با یکدیگر معنی دار بود. مقایسه گروه های مختلف با گروه کنترل نیز نشان دهنده اثر متغیرهای رژیم غذایی پرچرب, تمرین هوازی و دارچین و تعامل آن ها در تغییرات متغیر ژن رزیستین در بافت کبد بود. مصرف غذای پرچرب باعث تغییرات نامطلوب بیان این ژن شده ولی اجرای شش هفته ای تمرین و مصرف عصاره دارچین باعث تعدیل اثرات نامطلوب رژیم غذایی پرچرب شده و تغییرات مطلوبی را در بیان این ژن و وزن بدن و وزن بافت کبد ایجاد کرده اند. به علاوه، ترکیب اجرای شش هفته ای تمرین و عصاره دارچین به مراتب اثرات مطلوب تری در تعدیل اثرات نامطلوب رژیم غذایی داشته است.

هدف: مطالعه حاضر با هدف مقایسه تاثیر تمرینات مقاومتی کششی و مقاومتی پلایومتریک بر TGF-β1 و قدرت عضلانی دختران هندبالیست انجام گرفت.مواد روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی که با طرح پیش آزمون- پس آزمون انجام گردید 36 نفر از دختران هندبالیست در دامنه سنی 18 تا 30 سال بصورت تصادفی در سه گروه تمرینات پلایومتریک، کششی و کنترل قرار گرفتند. اندازه گیری قدرت عضلانی و خون گیری در دو مرحله 24 ساعت قبل از شروع مداخله ها و 48 ساعت پس از پایان مداخله ها انجام شد. گروه کنترل در فعالیت های هندبالی و گروه های تمرینی به اجرای تمرینات مورد نظر پرداختند. داده ها جمع آوری شده به روش تی وابسته، کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شد.یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که شش هفته تمرین مقاومتی پلایومتریک و تمرین مقاومتی کششی بر کاهش سطوح سرمی TGF-β1 و افزایش قدرت عضلانی اندام فوقانی و تحتانی تاثیر معنی داری دارد (05/0>P). دیگر نتایج نشان داد که بین گروه تمرین مقاومتی پلایومتریک و تمرین مقاومتی کششی در سطوح TGF-β1، قدرت عضلانی اندام فوقانی و تحتانی تفاوت معناداری وجود دارد (05/0>p). علاوه براین نتایج حاکی از اندازه اثر بیشتر تمرین مقاومتی پلایومتریک در مقایسه با تمرین مقاومتی کششی بر متغیرهای تحقیق بود.نتیجه گیری: طبق یافته های پژوهش حاضر به نظر میرسد تمرین مقاومتی پلایومتریک نسبت به تمرین مقاومتی کششی، می تواند در کاهش سطوح سرمی TGF-β1 و افزایش قدرت عضلانی ورزشکاران دختر مؤثرتر باشد.

زمینه و هدف: بیماری کبد چرب غیرالکلی یکی از مهمترین اختلالات مزمن کبدی است که احتمالا با مشکلات قلبی نیز مرتبط است. پژوهش حاضر، با هدف بررسی اثر هشت هفته تمرین مقاومتی پس از پیوند سلول بنیادی بر فاکتورهای آپوپتوزی و ضد آپوپتوزی بافت قلب در موش های مدل کبد چرب انجام شد. مواد و روش ها: 36 سر موش، به دو گروه کنترل (6 سر) و بیمار کبد چرب (30 سر) تقسیم شدند. گروه کنترل 6 هفته از غذای استاندارد و گروه های بیمار، از غذای پرچرب جهت القای بیماری کبد چرب استفاده کردند. در پایان هفته ششم، جهت تایید ایجاد بیماری کبد چرب، به طور تصادفی از دم 3 سر موش خونگیری و آنزیم های کبدی اندازه گیری شد. سپس حیوانات گروه بیمار به طور تصادفی به 5 گروه سالین، کبد چرب، تمرین، سلول و تمرین + سلول تقسیم شدند. به گروه های دریافت کننده سلول، حدود 106×5/1 عدد سلول بنیادی از طریق سیاهرگ دمی تزریق گردید. برنامه تمرینی شامل 8 هفته صعود از نردبان بود. نتایج: مقادیر Bax و Bcl-2 بافت قلب در گروه های درمان نسبت به گروه بیمار به ترتیب کاهش و افزایش یافت اما این تغییرات تنها در گروه تمرین و تمرین + سلول نسبت به گروه بیمار معنی دار بود. نتیجه گیری: بیماری کبد چرب غیرالکلی به طور چشمگیری با آپوپتوز سلول های قلبی همراه است. تمرین مقاومتی پس از پیوند سلول بنیادی سبب کاهش مقادیر Bax و افزایش مقادیر Bcl-2 بافت قلب گردید. بنابراین به نظر می رسد این روش می تواند به عنوان یک راهکار درمانی مورد توجه قرار گیرد.

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی و مصرف روغن گردو بر روی پارامترهای استرس اکسیداتیو CAT، SOD و ROS در ورزشکاران بود. تحقیق حاضر یک مطالعه تجربی با جامعه آماری زنان ورزشکار بود. نمونه ها به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی، به چهار گروه ده نفری تقسیم شدند. تمرینات ورزشی به مدت 8 هفته و هر هفته، 3 جلسه اجرا شد که دو هفته ابتدایی، برنامه تمرین مقاومتی با شدت 70 درصد یک تکرار بیشینه شروع شد و سپس هر دو هفته یک بار برای افزایش میزان بار تمرینی به میزان 5 درصد بر میزان یک تکرار بیشینه اضافه گردید و در گروه مکمل گیاهی و مکمل همراه با تمرینات ورزشی، روغن گردو به صورت مصرف روزانه 15 سی سی همراه با وعده های غذایی مصرف شد. طبق نتایج به دنبال اجرا 8 هفته مداخله در گروه روغن گردو(0.01₌P)، گروه تمرین مقاومتی+روغن گردو(0.02₌ P)، افزایش معنی داری در متغیر SOD مشاهده شد؛ اما در گروه تمرین مقاومتی(0.11₌P) نسبت به گروه کنترل اختلاف معنی داری مشاهده نشد(0.22₌P). همچنین در گروه روغن گردو(0.00₌P)، گروه تمرین مقاومتی+روغن گردو(0.01₌P)، نیز افزایش معنی داری در متغیر CAT مشاهده شد(0.65₌P)؛ از طرفی، در گروه روغن گردو(0.00₌P)، گروه تمرین مقاومتی+روغن گردو(0.01₌P)، نیز کاهش معنی داری در متغیر ROS نسبت به گروه کنترل مشاهده شد(0.57₌P). با توجه به نتایج این پژوهش به نظر می رسد مصرف روغن گردو باعث افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی و کاهش آسیب های سلولی از طریق کاهش ROS و موجب بهبود فعالیت سلولی و کاهش آسیب های عضلانی می شود.

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه ماساژ درمانی و تمرینات کششی-قدرتی به مدت چهار هفته بر کاهش درد دختران مبتلا به شین اسپیلینت بود. این پژوهش از نوع نیمه تجربی و کاربردی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود که به مقایسه اثربخشی دو روش مختلف درمانی شامل ماساژ درمانی و تمرینات کششی-قدرتی در مبتلایان به شین اسپیلنت پرداخت. جامعه آماری پژوهش شامل 250 دانش آموز دختر 16 تا 18 مبتلا به شین اسپلینت در شهرستان گنبدکاووس بودند که 20 نفر از آنان، به طور تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. آزمودنی ها به مدت چهار هفته و سه جلسه در هفته به طور منظم براساس پروتکل، به انجام تمرینات پرداختند. برای استفاده از ماساژ، بعد از انجام تمرینات و شروع درد، ماساژ به مدت 20 دقیقه روی ساق پای آزمودنی ها انجام شد. در گروه تمرینات کششی- قدرتی، آزمودنی ها سه ست با هشت تکرار به صورت منظم به تمرین پرداختند. برای نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون ویژه نرمالیتی شاپیرو-ویلک استفاده شد. فرضیه ها با استفاده از آزمون تی وابسته برای مقایسه مرحله پیش آزمون با پس آزمون هر متغیر به صورت جداگانه مورد تحلیل آماری قرار گرفت. نتایج تحقیق نشان داد که دو روش ماساژدرمانی و تمرینات کششی-قدرتی در بهبود عارضه شین اسپیلنت دارای تاثیر معنی-داری می باشند.

مقدمه: هدف این تحقیق مقایسه تاثیر یک دوره ماساژ سوئدی و تمرین مقاومتی بر تغییرات سطوح پلاسمایی پروتئین واکنش دهنده C و عملکرد بی هوازی در زنان دارای اضافه وزن بود. روش ها: آزمودنی های این پژوهش 24 زن دارای اضافه وزن با دامنه سنی 30 تا 45 سال بودند که به سه گروه کنترل (8 نفر)، تمرین مقاومتی (8 نفر) و ماساژ (8 نفر) تقسیم شدند. کلیه افراد شرایط ورود به مطالعه را داشتند. آزمودنی در گروه های تمرین و ماساژ به مدت 8 هفته و با تواتر 3 جلسه در هفته به تجربه مداخله پرداختند. گروه کنترل در این دوره به زندگی روزمره خود پرداخت. قبل و پس از دوره مداخله توان بی هوازی و پروتئین واکنش گر C مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد پروتئین واکنش دهنده C در دو گروه کاهش معنی داری نسبت به گروه کنترل داشت (05/0P≤). توان بی هوازی در گروه تمرین افزایش معنی داری داشت (05/0P≤)، همچنین با توجه به نتایج پس آزمون توان بی هوازی در گروه تمرین نسبت به دو گروه دیگر بالاتر بود (05/0P≤). نتیجه گیری: هر دو مداخله به مقدار یکسان در مبحث التهاب نقش دارند اما توان بی هوازی فقط تحت تاثیر تمرین قرار گرفته بود. کلید واژه ها: پروتئین واکنش گر C، ماساژ سوئدی، تمرین مقاومتی

هدف از مطالعه حاضر بررسی رابطه فعالیت بدنی با سلامت اجتماعی زنان در دوران پسا کرونا بود. پژوهش با توجه به نحوه گردآوری داده ها توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش، تمامی زنان بالای 18 سال استان گلستان می باشند. 384 نفر بر اساس جدول مورگان و ادونسکی به روش طبقه ای تصادفی انتخاب شده اند. ابزار پژوهش، در بعد ارزیابی فعالیت جسمانی، پرسشنامه فعالی ت جس مانی برگرفته از مطالعات چو (2014) می باشد. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه تأیید، پایایی پرسشنامه از طریق ضریب آلفای کرونباخ محاسبه و (803/0=α) گزارش شده است. سلامت اجتماعی با استفاده از پرسشنامه ای که توسط کییزدر سال 1998 تدوین شد اندازه گیری شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار20 Spss استفاده شده است. نتایج نشان داد؛ سطح فعالیت 57% از زنان بزرگسال استان گلستان پایین می باشد. همچنین رابطه مثبت و معنی داری بین سطح فعالیت بدنی با سلامت اجتماعی (783/0P=) وجود دارد. مطابق با یافته های این تحقیق می توان عنوان نمود که ترویج، تقویت و توسعه فعالیت بدنی افراد جامعه به سلامت اجتماعی بیشتر آن ها و در نتیجه جامعه ای سالم و بهنجار منجر خواهد شد.

مقدمه و هدف: اثر ترکیب تمرین مقاومتی با و بدون انسداد عروق در قالب دوره بندیهای مختلف بر فاکتورهای عضلانی مشخص نیست. بنابراین، تحقیق حاضر به مقایسه تأثیر ترکیب تمرین قدرتی با انسداد عروق و قدرتی سنتی بصورت دوره بندی خطی و موجی بر میزان GH، IGF-1، سطح مقطع و قدرت عضلانی دختران فعال پرداخت. روش شناسی: 25 دختر جودوکار به صورت تصادفی در سه گروه تمرین مقاومتی بدون دوره بندی، دوره بندی خطی و دوره-بندی موجی قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته انجام شد و شدت تمرین قدرتی سنتی 75% و شدت تمرین قدرتی با انسداد عروق 30% یک تکرار بیشینه بود. در گروه دوره بندی خطی، 4 هفته اول تمرین قدرتی با انسداد عروق و 4 هفته دوم تمرین قدرتی سنتی و در گروه دوره بندی موجی، یک روز تمرین با انسداد عروق و روز دیگر تمرین قدرتی سنتی و در گروه بدون دوره بندی، تمرین قدرتی سنتی با شدت ثابت در طول 8 هفته انجام شد. قبل و بعد از برنامه تمرینی GH، IGF-1، سطح مقطع و قدرت عضلات چهارسرران ارزیابی شد. از آزمون آماری تحلیل واریانس دوطرفه استفاده شد یافته ها: نتایج نشان داد که افزایش معنی داری برای GH در گروه دوره بندی موجی نسبت به گروه بدون دوره بندی وجود داشت. تفاوت معنی داری بین گروه ها برای IGF-1، سطح مقطع و قدرت عضلانی وجود نداشت نتیجه گیری: ترکیب تمرین قدرتی سنتی و تمرین با انسداد عروق به هر دو شکل دوره بندی خطی و موجی اثرات مشابهی با تمرین قدرتی بدون دوره بندی بر GH، IGF-1، سطح مقطع و قدرت چهارسر ران دختران فعال دارد

تمرینات تاباتا به عنوان یکی از شناخته شده ترین الگوهای تمرینات اینتروال با شدت بالا، شامل چرخه های کوتاه ۲۰ ثانیه ای فعالیت شدید متناوب با ۱۰ ثانیه استراحت، در سال های اخیر، توجه بسیاری از پژوهشگران ایرانی را به خود جلب کرده است. این نوع تمرین، به دلیل کوتاهی مدت، قابلیت اجرا در محیط های محدود و پتانسیل بالا در بهبود پارامترهای متابولیکی و عملکردی، به عنوان یک مداخله مؤثر برای جمعیت های مختلف از جمله افراد دارای اضافه وزن، ورزشکاران و بیماران خاص مطرح شده است. هدف این مرور روایتی، ارائه یک تحلیل جامع از شواهد موجود در مطالعات ایرانی بین سال های ۲۰۱۴ تا ژوئیه ۲۰۲۵ و ارزیابی اثرات متابولیکی، عملکردی و ترکیبی تمرینات تاباتا در این جمعیت ها است. یک جستجوی گسترده در پایگاه های داخلی شامل MagIran، SID و Noormags و هم چنین پایگاه های بین المللی مانند PubMed و Scopus با استفاده از کلیدواژه های مرتبط انجام شد. در مجموع، ۲۴ مطالعه شامل کارآزمایی های تصادفی، شبه تجربی و طراحی های متقاطع شناسایی و بررسی شدند. جمعیت های مورد مطالعه شامل زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک، افراد دارای اضافه وزن یا چاق، ورزشکاران تیمی و رزمی و کارکنان عملیاتی بودند. به دلیل تنوع پروتکل های تمرینی، تفاوت در شدت، حجم و مدت تمرین و ناهمگونی در گزارش دهی آماری، انجام فراتحلیل امکان پذیر نبود و سنتز روایتی به عنوان روش اصلی تحلیل انتخاب شد. تمرینات تاباتا در جمعیت های مختلف باعث کاهش شاخص توده بدنی (۱.۵–۳.۵٪) و درصد چربی بدن (۲–۴٪) شد و نشان دهنده بهبود قابل توجه در نمایه های لیپیدی شامل کاهش تری گلیسرید، لیپوپروتئین کم چگال کلسترول و کلسترول کل و افزایش لیپوپروتئین پر چگال کلسترول بود. در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک، تمرین تاباتا، منجر به کاهش مقاومت به انسولین و تغییرات مثبت در سطح آدیپوکاین ها گردید. از منظر عملکردی، افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی بین ۴ تا ۱۱٪ مشاهده شد. توان بی هوازی و سرعت نیز بهبود یافت؛ در حالی که تغییرات مربوط به پرش عمودی و انعطاف پذیری، نتایج متناقضی داشت. تمرین تاباتا روی سطح ماسه ای با بازسازی قلبی مطلوب و افزایش عملکرد قلبی-عروقی همراه بود. تمرینات تاباتا در جمعیت های ایرانی، اثرات متابولیک و عملکردی امیدوارکننده ای نشان داده و به عنوان یک مداخله کوتاه مدت و کارآمد برای مدیریت چاقی و سندرم تخمدان پلی کیستیک قابل توصیه است. با این حال، محدودیت های مطالعات موجود شامل حجم نمونه های کوچک، دوره های کوتاه مدت، طراحی های غیرتصادفی و استفاده هم زمان از دارو یا مکمل، باعث کاهش اعتمادپذیری نتایج شده است. بنابراین، نیاز به کارآزمایی های کنترل شده تصادفی طولانی مدت با پایش دقیق رژیم غذایی، کیفیت خواب، شدت واقعی تمرین و تمرکز بر پیامدهای بالینی پایدار احساس می شود.

مقدمه: سه فاکتور کینتیکی نرخ بارگذاری، زمان رسیدن به ثبات و ایمپالس در حین فرود در والیبالیست ها از اهمیت بالایی برخوردار است، اما تاکنون تحقیقی در زمینه مقایسه این فاکتورهای مهم در میان پست های والیبال، به خصوص بازیکنان پست های دفاع کنار و دفاع میانی در هنگام اجرای مهارت دفاع روی تور یافت نشده است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر مقایسه نرخ بارگذاری، زمان رسیدن به ثبات و ایمپالس بین بازیکنان سرعتی دفاع میانی و قدرتی دفاع کنار هنگام فرود در مهارت دفاع روی تور والیبال بود. روش شناسی: 18 والیبالیست جوان حرفه ای مرد در دو گروه شامل 9 بازیکن دفاع میانی و 9 بازیکن دفاع کناری ، به طور جداگانه سه پرش عمودی بر روی صفحه نیرو انجام دادند. سپس داده های کینتیکی فرود شرکت کنندگان، یعنی نرخ بارگذاری، زمان رسیدن به ثبات و ایمپالس، مستقیما از خروجی های صفحه نیرو، مورد تجزیه تحلیل قرار گرفتند. از آزمون t مستقل جهت تحلیل و مقایسه متغیرهای تحقیق در بین دو گروه استفاده شد. نتایج: با وجود بالاتر بودن میانگین زمان رسیدن به ثبات در بازیکنان دفاع میانی و بالاتر بودن میانگین نرخ بارگذاری و ایمپالس در بازیکنان دفاع کناری، تفاوت معنادار آماری در متغیرهای دو گروه مشاهده نشده است (05/0P˂). نتیجه گیری: عدم توجه به متغیرهای کینتیکی در بازیکنان پست های مختلف والیبال، در هنگام فرود پس از اجرای مهارت هایی مانند دفاع روی تور می تواند عاملی برای بروز آسیب بوده و علاوه بر این بر روی عملکرد این گروه تاثیرگذار خواهد بود.

سابقه و هدف: هدف این پژوهش تأثیر تمرین های هایپوکسی بر حجم ها و ظرفیت های ریوی منتخب و رکورد شناهای کرال سینه شناگرهای نخبه پسر بود. مواد و روش ها: تعداد 22 آزمودنی (شناگران) 14 تا 16 سال به صورت هدفمند انتخاب شدند و در دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند، گروه تجربی به مدت 8 هفته و در هر هفته 3 جلسه (24 جلسه) تحت تأثیر تمرینات هایپوکسی قرار گرفتند. گروه کنترل نیز در این 8 هفته تحت تأثیر تمرینات عادی شنا بودند. آزمون اسپیرومتری و رکورد گیری 48 ساعت قبل و 48 ساعت بعد از تمرینات از هر دو گروه گرفته شد و مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: نتایج آزمون حاکی از افزایش معنی دار حجم حیاتی اجباری، حجم بازدمی با فشار در ثانیه اول، نسبت حجم بازدمی با فشار در ثانیه اول بر حجم حیاتی اجباری با فشار، ظرفیت حیاتی دمی با فشار ، حجم دمی با فشار در ثانیه اول، نسبت حجم دمی با فشار در ثانیه اول بر ظرفیت حیاتی دمی با فشار و رکورد شنای 50 متر و 100 متر کرال سینه، در گروهی که تمرینات کنترل تنفس را انجام دادند است.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می دهد که تمرین های هایپوکسی احتمالا با تأثیراتی که بر حجم های ریوی و عضلات تنفسی می گذارد، کارایی سیستم قلبی تنفسی را بالا برده و همچنین توانایی شناگرها را در حبس نفس در حین شناهای سرعتی افزایش داده و تأثیر بسزایی در رکورد شناگرهای سرعتی و بهبود عملکرد آنها بگذارد.

گیاه دارویی عناب با نام علمی .Ziziphus jujuba Mill وابسته به تیره Rhamnaceae و از گیاهان بومی فلات ایران است. مهمترین گونه های جنس Zizyphus در ایران شامل عناب (Zizyphus jujube Mill.) ، کنار بوشهری (Z. spina-christii L.) ، کنار کازرونی ،(Z. lotus (L) Wild.) ، کنار آفریقایی (Z. mauritiana Lam.) و رملیک (Z. nummularia Burm.f.) می باشد. خواص درمانی متعددی برای عناب به تنهایی و یا همراه با فعالیت ورزشی به اثبات رسیده است که از جمله آنها می توان به خواص ضد پیری، ضد التهابی، ضد سرطانی، ضد باکتریایی و ضد میکروبی، ضد اسهالی، ضد صرعی، ضد دیابتی (ضد هایپرگلسیمی و کاهش دهنده قند خون)، کاهش دهنده چربی خون (ضد هایپرلیپیدمی)، اثر ضد خستگی ورزشی، تنظیم کردن سیستم ایمنی، خواص آنتی اکسیدانی، خون ساز بودن و تصفیه کننده خون، آرامش بخش بودن و کاهش اضطراب، پایین آورنده فشار خون، بهبود بیماری های نوروپاتولوژیک همانند آلزایمر، پارکیسنسون و اختلالات شناختی، مشکلات کبدی؛ چاقی؛ مشکلات کلیوی و ادراری؛ جلوگیری از بروز مشکلات قلبی-عروقی، ترمیم بافت های آسیب دیده و تقویت عضلات، بازدارنده گرسنگی و اشتها اشاره کرد. از طرفی دیگر، مصرف بیش از حد عناب باعث ایجاد ویتامین K در خون شده و خون را غلیظ می کند. در مجموع با توجه به تحقیقات علمی انجام شده و وجود ترکیبات شمیایی مؤثر در درمان و پیشگیری از بیماری ها، مکمل یاری عناب به عنوان گیاه دارویی در کنار فعالیت ورزشی برای سلامت مغز، قلب و عروق، کبد، تسکین دردهای عضلانی و همچنین درمان انواع بیماری ها اثربخش به نظر می رسد.

اثرات تمرینات مقاومتی و استقامتی به تنهایی و جدای از هم در مطالعات متعدد روی شاخص های التهابی نظیر اینترلوکین شش بررسی و نتایج متناقضی مطرح شده است. با توجه به کمبود دانسته ها در خصوص اثرات تمرینات ترکیبی مقاومتی و استقامتی بر بیان ژن شاخص التهابی اینترلوکین شش در بافت ماهیچه و به ویژه آن که مطالعه ای در خصوص تعیین و مقایسه تغییرات بیان ژن اینترلوکین شش در بافت ماهیچه بازکننده دراز انگشتان دست (عضله تند انقباض) انجام نشده است؛ پژوهش حاضر در نظر دارد تا اثرات نوع متفاوت تمرین در یک ماهیچه را مطالعه کند. پژوهش تجربی حاضر با هدف تعیین و مقایسه اثرات اجرای هشت هفته تمرین مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بر بیان ژن اینترلوکین شش در بافت ماهیچه بازکننده دراز انگشتان دست موش های نر دو ماهه نژاد ویستار با استفاده از یک مدل حیوانی در قالب یک طرح پژوهشی چند گروهی با گروه کنترل اجرا شد. تمرینات مقاومتی به مدت هشت هفته و پنج جلسه در هفته در قالب سه ست با شش تکرار در هر ست اجرا شد. فواصل استراحتی بین ست ها سه دقیقه و فواصل استراحتی بین تکرارها در هر ست چهل و پنج ثانیه بود. اعمال مقاومت به صورت بستن وزنه به دم موش ها معادل درصدهای متفاوتی از وزن بدن در یک سطح شیب دار ثابت پانزده درصدی در طول دوره تمرین بود. گروه تمرین استقامتی به مدت هشت هفته در برنامه تمرین استقامتی شرکت کردند. شیب نوارگردان در سرتاسر دوره تمرین، پانزده درصد بود. سرعت نوارگردان نیز از بیست متر بر دقیقه در هفته اول شروع و به سی متر بر دقیقه در هفته هشتم رسید. مدت زمان تمرین از ده دقیقه در روز در هفته اول شروع و به پنجاه دقیقه در روز در هفته هشتم رسید. برای بررسی میزان بیان mRNA مورد نظر از روش RT-PCR استفاده شد. میانگین متغیرهای پژوهش در بین گروهها (بجز گروه کنترل) با هدف تعیین تفاوت های بین گروهی، با استفاده از آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و بونفرونی استفاده شد. میانگین متغیرهای پژوهش در بین هر گروه با گروه کنترل با هدف تعیین تفاوت های درون گروهی، با استفاده از آزمون آماری تی تک نمونه مقایسه شد. نتایج نشان دهنده تغییر و کاهش میزان بیان نسبی ژن اینترلوکین شش در بافت عضله بازکننده دراز انگشتان دست موش ها به واسطه اجرای هشت هفته تمرینات مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بود. مقایسه بین دو گروه تمرینات مقاومتی و استقامتی نشان داد که بین این دو شیوه تمرینی در کاهش میزان بیان نسبی ژن اینترلوکین شش تفاوتی وجود ندارد. با توجه به اثرات بهینه و مطلوب تر اجرای تمرین ترکیبی بر وزن بدن و میزان بیان ژن التهابی اینترلوکین شش و تعدیل اثرات نامطلوب؛ توصیه می شود که در صورت وجود شرایط لازم و مناسب و عدم وجود محدودیت، به جای انجام تمرینات مقاومتی یا استقامتی به صورت جداگانه، از تمرینات ترکیبی استفاده شود.