درخت حوزه‌های تخصصی

هدف: این مطالعه با هدف تعیین اثر 12 هفته تمرین HIIT بر بیان ژن GLUT4 در عضله دوقلو، گلوکز و مقاومت انسولین در رت های دیابتی نوع 2 انجام گرفت. روش کار: جامعه آماری را همه رت های نر ویستار انستیتو پاستور ایران تشکیل می دهند که از بین آنها 14 رت 10 هفته ای در دامنه وزن 20 ± 220 گرم انتخاب شدند و توسط تزریق درون صفاقی نیکوتین آمید + STZ دیابتی نوع 2 شدند. سپس به شیوه تصادفی به گروه های HIIT (12 هفته، 5 جلسه در هفته، 7 = n) و کنترل (7 = n) تقسیم شدند. سطوح ناشتایی گلوکز، انسولین، مقاومت انسولین و بیان ژن GLUT4 در عضله دوقلو دو گروه بعد از آخرین جلسه تمرینی اندازه گیری و توسط آزمون تی مستقل بین دو گروه مقایسه شدند. نتایج: تمرین HIIT به کاهش معنی دار گلوکز ناشتا و افزایش بیان GLUT4 در عضله دوقلو در مقایسه با گروه کنترل منجر شد. در مقایسه با گروه کنترل، شاخص مقاومت انسولین تغییر معنی داری پیدا نکرد. نتیجه گیری: اجرای تمرینات HIIT مستقل از مقاومت انسولین، سطوح گلوکز رت های دیابتی نوع 2 را بواسطه افزایش بیان GLUT4 در عضلات اسکلتی متاثر می کند. با این وجود، اجرای مطالعات بیشتر با هدف شناخت دیگر مکانیسم های عهده دار هموستاز گلوکز پیشنهاد می شود.

هدف از این پژوهش بررسی آثار سلامت جسمانی و روانی نماز بود و از منابع در دسترس و متون دینی جهت جمع آوری اطلاعات استفاده گردید. اولین رکن از فروع دین اسلام نماز است و از آنجا که خداوند بدون حکمت، امری را بر انسان واجب نمی گرداند، پس دلیل فریضه قرار دادن نماز، قطعاً بهره مندی های مادی و معنوی مسلم آن است. از این رو، در نوشتار پیش رو تلاش گردید که به دستاوردهای سلامتی نماز از ابعاد جسمانی و روانی پرداخته شده و با تکیه بر متون معتبر علمی و مذهبی، زوایای مختلف آن مورد بررسی قرار گیرد. هم چنین، پژوهش حاضر از نوع توسعه ای و روش گردآوری داده ها، کتابخانه ای بود.یافته های پژوهش نشان داد که نماز و عبادات تابع آن (وضو، غسل، تیمم، اذان و نماز جماعت) نقش مؤثری در سلامت جسم و روان دارند و بیان سودمندی های آن در برنامه های آموزشی و کلاس های توجیهی باعث می شود که افراد بیشتری به سوی این فریضه سوق داده شده و فواید آن بهره مند شوند.

خواب یکی از نیازهای اساسی بشر بوده که به واسطه دو فرآیند هموستاتیک و شبانه روزی تنظیم می شود. هدف از پژوهش حاضر تاثیر 24 ساعت محرومیت از خواب بر زمان واکنش ساده و انتخابی، حافظه کاری(N-back=1,2) و توجه انتخابی، تقسیم شده و پایدار است. جامعه آماری تحقیق کلیه دانشجویان پسر دانشگاه آزاد اسلامی واحد بابل می باشند که از بین آنها 64 نفر پس از غربالگری های اولیه به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. آزمودنی ها به طور تصادفی در دو گروه کنترل و تجربی قرار گرفتند. گروه آزمایشی 24 ساعت محرومیت از خواب را تجربه کردند. سپس از هر دو گروه آزمون های زمان واکنش ساده و انتخابی، حافظه کاری(N-back=1,2) و توجه انتخابی، تقسیم شده و پایدار به عمل آمد. برای تحلیل داده ها از روش های آماری در دو سطح توصیفی و استنباطی و از آزمون های آماری متناسب با مقیاس داده ها استفاده شده است. نتایج نشان داده است که 24ساعت محرومیت از خواب بر زمان واکش ساده و انتخابی، حافظه کاری(1-back) و توجه انتخابی بی تاثیر بوده اما بر حافظه کاری(2-back) و توجه تقسیم شده و پایدار کاهش معنی داری داشته است. بنابراین می توان بیان کرد محرومیت از خواب بر برخی از مولفه های مرتبط با عملکرد ورزشی تاثیر منفی گذاشته و سبب تنزل در عملکرد ورزشی می گردد.

هدف: هدف قرار دادن تغییر بافت چربی سفید (WAT)استراتژی مؤثری برای مبارزه با چاقی است. با توجه به نقش انکوستاتین M به عنوان یک سایتوکاین پیش التهابی مرتبط با چاقی و اثرات منفی آن بر فرایندهای متابولیک ازجمله قهوه ای شدن WAT، در این مطالعه به تعیین تأثیر هشت هفته تمرین ایروبیک بر نیمرخ لیپیدی، مقاومت به انسولین و سطوح سرمی OSM در زنان اضافه وزن و چاق پرداخته شد. مواد و روش ها: روش پژوهش، نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون بود که در آن 25 زن اضافه وزن و چاق به طور تصادفی به دو گروه کنترل (تعداد=13) و ایروبیک (تعداد=12) تقسیم شدند. دوره آماده سازی (دو هفته) و تمرین ایروبیک (هشت هفته) انجام شد. نمونه خون در دو مرحله قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون های t مستقل و t وابسته در س طح معن ا داری 0.05 تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد، تمرین ایروبیک به کاهش معنا دار مقادیر سرمی OSM (0.001>P)، وزن (0.001>P)، BMI (001/0>P)، درصد چربی بدن (0.001>P)، تری گلیسرید (0.007=P)، کلسترول تام (0.001>P)، LDL (0.001=P)، مقاومت به انسولین (0.001>P) و افزایش معنادار HDL (0.001=P) منجر شد. نتیجه گیری: براساس یافته ها، هم زمان با کاهش سطح سرمی OSM، بهبودهایی در ترکیب بدن، نیمرخ لیپیدی و مقاومت به انسولین در زنان اضافه وزن و چاق مشاهده شد. این هم زمانی می تواند نقش احتمالی OSM را در فرایندهای متابولیک مرتبط با چاقی برجسته کند؛ هرچند برای اثبات رابطه علیتی، به انجام مطالعات مداخله ای و مولکولی بیشتری نیاز است

هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرینات مقاومتی، استقامتی و تناوبی خیلی شدید HIITبر بیان ژن CTRP12در رت های نر چاق دیابتی ویستار بود. روش پژوهش: در این مطالعه تجربی، 48 سر رت صحرایی نر چاق دیابتی و سالم (میانگین سنی شش هفته و میانگین وزنی 16±230 گرم) به شیوه تصادفی به شش گروه هشت تایی تقسیم شدند: 1- گروه شم (HE) ؛ 2- کنترل دیابتی (DI)؛ 3- دیابتی+تمرین مقاومتی با شدت متوسط(DI-MRT) ؛ 4- دیابتی+تمرین مقاومتی با شدت بالا(DI-IRT) ؛ 5- دیابتی+تمرین تناوبی خیلی شدید (DI-HIIT)؛ 6- دیابتی+تمرینات استقامتی با شدت متوسط(DI-AT) . گروه های تمرینی ( مقاومتی، تناوبی و استقامتی) به مدت دوازده هفته و هر هفته پنج جلسه به تمرین پرداختند. بیان ژن CTRP12 با روش RT-Real time PCR اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس یک طرفه در سطح معناداری 05/0 تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد، متعاقب دوازده هفته تمرین، میزان بیان نسبی ژن CTRP12 بافت چربی آزمودنی گروه های مختلف تمرینی (استقامت، مقاومتی با شدت متوسط و بالا، اینتروال شدید) به طور معناداری از گروه HE کمتر (0.001=P) و از گروه DI بیشتر (0.001=P.) بود. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش، تمرینات استقامتی، مقاومتی (متوسط و شدید) و تناوبی خیلی شدید موجب افزایش بیان ژنِ CTRP12 در بافت چربی احشایی رت های چاق دیابتی نوع 2 می شوند.

زمینه و هدف: تمرینات هوازی و مصرف امگا-۳ به عنوان مداخلات غیردارویی مؤثر در مدیریت دیابت شناخته می شوند. هدف از مطالعه حاضر، بررسی تأثیر تمرینات تناوبی هوازی با شدت متوسط (MIIT) همراه با مصرف امگا-۳ بر مقاومت به انسولین در رت های ویستار چاق مبتلا به دیابت نوع ۲ بود. مواد و روش: در این مطالعه تجربی، ۱۵ سر رت ویستار نر سه ماهه با وزن ۲۰۰ تا ۲۲۰ گرم به صورت تصادفی در پنج گروه کنترل (رژیم غذایی استاندارد)، دیابت، دیابت + ورزش، دیابت + مکمل و دیابت + ورزش + مکمل تقسیم شدند. چاقی با رژیم غذایی پرچرب و فروکتوز بالا القا گردید و دیابت با تزریق داخل صفاقی استرپتوزوتوسین ایجاد شد. پروتکل تمرین شامل هشت هفته MIIT بود و مکمل امگا-۳ به صورت روزانه ۱۰۰ میلی گرم بر کیلوگرم روغن ماهی به مدت شش هفته مصرف شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: ایجاد دیابت موجب افزایش معنادار سطوح گلوکز، انسولین ناشتا و شاخص HOMA-IR نسبت به گروه کنترل شد (001/0>P). در گروه دیابت + مکمل کاهش معناداری در سطح گلوکز و مقاومت به انسولین نسبت به گروه دیابت مشاهده گردید (05/0>P). همچنین، گروه دیابت + ورزش + مکمل به طور معناداری کاهش سطوح گلوکز، انسولین ناشتا و HOMA-IR را نسبت به گروه دیابت نشان داد (05/0>P). نتیجه گیری: این نتایج نشان می دهد که استفاده از مکمل امگا-۳ بخصوص با تمرین MIIT می تواند اثرات مثبتی بر کنترل متابولیک دیابت نوع ۲ داشته باشد.

هدف: ارتباط پلی مورفیسم rs12722 با انعطاف پذیری، قدرت و توان نیاز به انجام مطالعات بیشتری دارد و اثر امگا-3 بر این عوامل بررسی نشده است؛ بنابراین هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط پلی مورفیسم rs12722 در ژن COL5A1 با انعطاف پذیری، قدرت و توان همراه با مصرف یک دوره امگا-3 بود. روش پژوهش: تعداد 85 داوطلب مرد فعال (سن: سال 3/4±4/26، قد: سانتی متر 8/7±7/172، وزن: کیلوگرم 6/9±5/82، درصد چربی: 1/7±3/19) در یک طرح تصادفی، دوسوکور به دو گروه مکمل (43 نفر) و دارونما (42 نفر) تقسیم شدند. شرکت کنندگان طی هشت هفته انجام تمرین مقاومتی روتین خود با شدت 70 درصد یک تکرار بیشینه تواتر سه جلسه در هفته، روزانه سه کپسول پوشیده شده با ژلاتین (1 کپسول در صبح، 1 عدد در ناهار و 1 عدد در شب) حاوی سه گرم n-3 PUFA (2145 میلی گرم EPA و 858 میلی گرم DHA) یا دارونما مصرف کردند. DNA مستخرج از نمونه های خونی، برای پلی مورفیسم rs12722 آزمایش شد. انعطاف پذیری، قدرت و توان عضلانی پایین تنه 48 ساعت قبل و بعد از هشت هفته ارزیابی شد.یافته ها: در شرایط پیش آزمون، پلی مورفیسم rs12722 ارتباط معناداری با انعطاف پذیری داشت (0.39=η2، 0.02=p، 7.56=F) و افراد دارای آلل CC انعطاف پذیری بیشتری نسبت به آلل TT و CT داشتند، اما این ارتباط با قدرت (0.09=η2، 0.22=p، 13/2=F) و توان (0.11=η2، 0.26=p، 0.85=F) مشاهده نشد. همچنین یک دوره مکمل یاری امگا-3 تغییرات معناداری را در انعطاف پذیری، قدرت و توان آلل های مختلف پلی مورفیسم rs12722 ایجاد نکرد (0.05p>). نتیجه گیری: در پلی مورفیسم COL5A1 rs12722، افراد دارای آلل CC انعطاف پذیری بیشتری نسبت به الل TT و CT دارند، اما مطالعه حاضر این دیدگاه را تأیید نمی کند که پلی مورفیسم COL5A1 rs12722 با قدرت و توان ارتباط دارد، یا اینکه پلی مورفیسم rs12722 یک عامل اثرگذار بر مکمل یاری امگا-3 بر انعطاف پذیری، قدرت و توان جمعیت آزمایش شده این مطالعه باشد.

مقدمه: اگرچه نقش مطلوب تمرین و ویتامین D (VD) بر سیستم اکسیدان-آنتی اکسیدانی گزارش شده ، اما اثرات جداگانه یا همزمان این مداخلات در بیماری سرطان پروستات (PCa) به خوبی معلوم نیست. بنابراین مطالعه حاضر به بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی (T) همراه با مکمل VD بر ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC) و مالون دیآلدئید (MDA) در بافت پروستات موشهای صحرایی مبتلا به PCa پرداخت. روشها: 40 موش صحرایی نر مبتلا شده به سرطان پروستات با رده سلولی LNCaP به صورت تصادفی در گروههای زیر قرار گرفتند: (1) کنترل بیمار (PCa)، (2) شم (حلال ویتامین D/ روغن کنجد (Sh)، (3) VD، (4) T (تمرین هوازی) و (5) T+VD. همچنین برای بررسی اثر القا سرطان پروستات بر متغیرهای تحقیق 8 سر موش صحرایی سالم در گروه کنترل سالم (HC) قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد TAC در بافت پروستات گروه PCa به طور معنی داری کمتر از گروه HC بود (008/0=P). مقادیر MDA در گروههای T و VD کمتر از گروه PCa بود (05/0≥P). همچنین در گروه T+VD، مقادیر MDA و TAC به ترتیب کمتر و بیشتر از گروه PCa بود (05/0≥P). علاوه براین، تغییرات مشاهده شده در گروه T+VD نسبت به گروههایی که مداخلات T و VD را به تنهایی دریافت کرده بودند، بهتر بود (05/0≥P). نتیجه گیری: هر چند تمرینات منظم هوازی و ویتامین D – هر دو- بر کاهش MDA در بافت پروستات موشهای صحرایی مبتلا به سرطان پروستات اثرگذارند؛ ولی ترکیب این مداخلات میتواند بر کاهش MDA و افزایش TAC اثرات سینرژیک داشته باشد.

هدف: هدف پژوهش حاضر، تحلیل مسیر شاخص توده بدنی و طرح واره های ناکارآمد اولیه با نقش میانجی عوامل دموگرافیک و اجتماعی-اقتصادی در میان ورزشکاران بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی و مبتنی بر تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل کلیه ورزشکاران باشگاه های ورزشی ایران بود که از میان آنان، 395 ورزشکار زن و مرد با سطوح مختلف ورزشی، تحصیلی و شغلی در سال 1402 به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه ویژگی های دموگرافیک و پرسش نامه طرح واره های ناکارآمد اولیه بود که بر روی نمونه مورد مطالعه اجرا شد. یافته ها: ماتریس همبستگی پیرسون نشان داد بین طرح واره ناکارآمد اولیه با شاخص توده بدنی، جنسیت، تحصیلات، تأهل، اشتغال رابطه خطی معناداری وجود دارد (0/01> p). رگرسیون خطی و انحنایی جهت پیش بینی شاخص توده بدنی از طریق جنسیت، تحصیلات، تأهل، اشتغال، سابقه ورزشی، سطوح مدال های کسب شده و سمت ورزشی معنادار بود (0/01> p). اثر طرح واره ناکارآمد اولیه، عوامل اجتماعی-اقتصادی و دموگرافیک بر شاخص توده بدنی و نیز اثر متقابل عوامل اجتماعی-اقتصادی بر عوامل دموگرافیک و شاخص توده بدنی و نیز عوامل دموگرافیک بر شاخص توده بدنی معنادار است (0/05> p). اثر طرح واره ناکارآمد اولیه بر شاخص توده بدنی با میانجی عوامل اجتماعی-اقتصادی معنادار بود (0/05> p). همچنین اثر عوامل اجتماعی-اقتصادی بر شاخص توده بدنی با میانجی عوامل دموگرافیک معنادار بود (0/01>p). بعلاوه، اثر طرح واره ناکارآمد اولیه بر عوامل دموگرافیک با میانجی عوامل اجتماعی-اقتصادی معنادار بود (01/0>p). علاوه بر این، اثر طرح واره ناکارآمد اولیه بر شاخص توده بدنی با میانجی عوامل اجتماعی-اقتصادی و عوامل دموگرافیک معنادار بود (0/01>p). نتیجه گیری: در نتیجه امکان پیش بینی شاخص توده بدنی از طریق طرح واره ناکارآمد اولیه با میانجی سطوح تحصیلی-شغلی و وضعیت تأهل و جنسیت وجود دارد.

بازیافت به عنوان یک استراتژی مؤثر برای کاهش خستگی و حفظ عملکرد ورزشی در حین و پس از فعالیت های شدید شناخته شده است. هدف این پژوهش، بررسی تأثیر انواع آبرسانی مجدد در دوره بازیافت بر عوامل آمادگی جسمانی و عملکردی تکواندوکاران نوجوان و جوان است. جامعه آماری این پژوهش شامل 12 نفر تکواندوکار نوجوان و جوان شهر بجنورد با حداقل پنج سال سابقه تمرین در رشته تکواندو است. آزمودنی ها به مدت چهار جلسه با فاصله زمانی یک هفته پروتکل پژوهش را اجرا کردند. تکواندوکارها فرآیند تمرینات را به همراه مصرف دو نوع نوشیدنی در جلسات مختلف تمرین، با وقفه 20 دقیقه ای برای جذب نوشیدنی ها طبق برنامه تمرینی از قبل طراحی شده انجام داده و سپس آزمون های آمادگی جسمانی و عملکردی را به انجام رساندند. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. ماحصل نتایج مطالعه حاضر شامل تفاوت معنادار بین گروهی در فاکتور های چابکی، سرعت عکس العمل و توان عضلانی پا با مصرف نوشیدنی های نوع 1 و 2 بوده است (p < 0.05). ضمناً تنها در متغیر چابکی هوازی - بی هوازی ویژه تکواندو تفاوت معناداری بین گروه ها مشاهده نشد .(p > 0.05)به بیان دیگر استفاده از محلول ها با ترکیب غالب کربوهیدرات (نوشیدنی نوع 1) و ترکیب غالب الکترولیت ها (نوشیدنی نوع 2)، بهبود فاکتورهای آمادگی جسمانی و عملکردی تکواندوکاران را در پی دارد. بر این اساس تمرکز بر تقویت آبرسانی مجدد در دوره بازیافت بر فاکتورهای اشاره شده تأثیرگذار است و موجب ارتقاء آن ها خواهد شد.

زمینه و هدف: هدف از انجام این پژوهش تعیین تاثیر تمرینات یوگا برمیزان اضطراب آسیب ورزشی وتحمل ناکامی بانوان ورزشکار است. مواد و روش ها: تحقیق حاضرکاربردی و نیمه تجربی است. جامعه آماری تحقیق شامل بانوان بازیکن لیگ بسکتبال بود. آزمودنی ها به طور تصادفی در دو گروه 7 نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابتدا آزمون اضطراب آسیب ورزشی و ناکامی در میان دو گروه برگزار شد، سپس گروه آزمایش به مدت 12 جلسه متوالی( 2 جلسه در هفته) تحت تمرینات یوگا قرار گرفتند. در پایان مجددا همه تحت آزمون اضطراب آسیب ورزشی و ناکامی قرار گرفتند. بعد از یک دوره یک ماهه برای بررسی ماندگاری اثر بخشی یوگا مجددا آزمودنی ها پیگیری شدند. برای تحلیل داده ها از روش های آماری در دو سطح توصیفی و استنباطی و از آزمون های آماری متناسب با مقیاس داده ها و از نرم افزار آماری SPSS استفاده شده است. نتایج: طبق نتایج تمرینات یوگا بر کاهش اضطراب آسیب ورزشی وتحمل ناکامی آزمودنی ها اثر مثبت دارد. نتیجه گیری: همچنین نتایج بدست آمده از پیگیری مجدد اثرات یوگا نشان داد که همچنان این عامل بر اضطراب آسیب ورزشی و تحمل ناکامی موثر بوده است.

یائسگی در زنان، با تغییرات هورمونی قابل توجهی همراه است که منجر به تغییرات جسمانی متعددی نظیر ضعف عضلانی، کاهش هماهنگی و کاهش ثبات وضعیتی می شود. یکی از پیامدهای مهم این دوره، کاهش تراکم استخوان است که خطر شکستگی پس از سقوط را به طور چشمگیری افزایش می دهد. بهبود تعادل ایستا و پویا، می تواند نقش مهمی در پیشگیری از سقوط و آسیب های ناشی از آن داشته و کیفیت زندگی را ارتقا دهد. با توجه به اهمیت تمرینات تعادلی و اثرات بالقوه راه رفتن با چشم بسته، مطالعه اثربخشی این روش ها در زنان یائسه ضروری است. این مطالعه با هدف بررسی اثر راه رفتن با چشم بسته بر تعادل ایستا و پویا در زنان یائسه انجام شد. این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و مدل کاربردی اثرسنجی انجام گردید. جامعه آماری شامل ۶۰ زن یائسه ۵۰ تا ۵۵ سال بود که به صورت در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی ۱۵ نفری راه رفتن با چشم بسته و گروه تمرین تعادلی متداول تقسیم شدند. تمرین ها در طی شش هفته، با سه جلسه در هفته و تحت نظارت برنامه ریزی شده اجرا شد. برای بررسی نرمال بودن و همگنی داده ها از آزمون شاپیرو - ویلک و لوین استفاده شد. تفاوت بین گروه ها با تحلیل واریانس دو عاملی بررسی گردید. نتایج نشان داد که هر دو روش تمرینی به طور قابل توجهی، تعادل ایستا و پویا را در زنان یائسه بهبود می بخشند. مقایسه گروه ها نشان داد که راه رفتن با چشم بسته و تمرینات تعادلی متداول اثرات مشابهی بر بهبود تعادل دارند. این نتایج نشان دهنده اثربخشی هر دو روش و امکان بهره گیری از آن ها در برنامه های تمرینی زنان یائسه است. با توجه به اثر مثبت و مشابه دو روش، استفاده از هر یک یا هر دو برنامه تمرینی مفید است. با این حال، به دلیل ریسک سقوط در راه رفتن با چشم بسته، توصیه می شود در صورت عدم امکان نظارت کامل، اولویت با تمرینات تعادلی متداول باشد تا ایمنی شرکت کنندگان تضمین شود و نتایج مطلوب حاصل گردد.

هدف از مطالعه بررسی تأثیر سه روش مختلف تمرین مقاومتی بر IGf-1 و هایپرتروفی ران و بازو در بدنسازان نیمه حرفه ای بود. این مطالعه کاربردی و نیمه تجربی دارای 3 گروه آزمایشی و پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری، بدنسازان مرد اهل کارثار با 3 سال سابقه (18 تا 23 سال) بودند که 36 نفر از آنها انتخاب و به روش تصادفی ساده به 3 گروه 12 نفره شامل:1. تمرین مقاومتی-پلایومتریک،2. تمرین مقاومتی-الاستیک و 3. گروه تمرین مقاومتی-کششی تقسیم شدند. در مطالعه حاضر، هر یک از 3 گروه فعال، برنامه های تمرینی خود را 3 جلسه در هفته به مدت 8 هفته با شدت 70 تا 85 درصد انجام دادند. متغیرهای تحقیق قبل و بعد از برنامه تمرینی اندازه گیری شدند. برای توزیع نرمال داده ها از آزمون شاپیرو-ویلک و برای بررسی معناداری درون گروهی و بین گروهی در پیش آزمون و پس آزمون از آزمون لوین و تحلیل کوواریانس استفاده شد. تمام عملیات آماری با استفاده از نرم افزار SPSS/22 انجام شد و سطح معنی داری آزمون ها p≥0.05 در نظر گرفته شد. یافته های تحقیق نشان داد که سطح IGF-1 در هر سه گروه تحقیق به طور معنی داری افزایش یافته است (P=0.001). توده عضلانی بازو در گروه تمرین مقاومتی-الاستیک و توده عضلانی ران در گروه تمرین مقاومتی-پلایومتریک به طور معنی داری افزایش یافته است (P=0.001). تمرینات مقاومتی پلایومتریک و الاستیک که به طور همزمان فشار بیشتری بر عضلات وارد می کنند، می توانند به عنوان یک روش تمرینی جدید برای جایگزینی تمرینات سنتی معرفی شوند.

زمینه و هدف: مداخله ورزشی و دارویی مخصوصاً داروهای گیاهی، از جمله بهترین رویکردهای بهبود وضعیت در افراد دیابتی محسوب می شود. ازطرفی، آلفالیپوئیک اسید یک آنتی اکسیدان بیولوژیکی قوی است. بااین حال، اثر همزمان تمرین ورزشی و آلفالیپوئیک اسید بر دیابت بخوبی مشخص نیست. هدف از مطالعه ی حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی اینتروال با شدت متوسط و مصرف آلفالیپوئیک اسید بر مقادیر آیریزین، ویسفاتین و مقاومت به انسولین در موشهای دیابتی نوع دو بود. مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، 42 سر موش نر بطور تصادفی به 6 گروه (سالم، دیابتی، سالین، تمرین، مکمل، مکمل+ تمرین) قرار گرفتند. دیابت با تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین القا شد. گروه های تمرینی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و هرجلسه شامل 10 وهله یک دقیقه ای دویدن روی ترمیل با شدت 70 درصد اکسیژن مصرفی با دو دقیقه استراحت بین ستها را اجرا کردند. آلفالیپوئیک اسید به مقدار mg/kg20 در روز بصورت گاواژ به موشها داده شد. از روش آماری تحیلیل واریانس یکطرفه و سطح معناداری 05/0 ≥α استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که آیریزین افزایش معناداری در گروه های مکمل، تمرین و تمرین + مکمل نسبت به گروه دیابتی داشت (001/0P=). میزان ویسفاتین (021/0P=)، میزان گلوگز (011/0P=) و مقاومت به انسولین (008/0P=) در گروه-های تمرین و مکمل+تمرین کاهش معنی داری نسبت به گروه دیابت داشت. نتیجه گیری: به نظر می رسد که تمرین هوازی اینتروال با شدت متوسط به همراه با مصرف آلفالیپوئیک اسید می تواند با افزایش آیریزین و کاهش ویسفاتین، گلوگز و مقاومت انسولین تاثیر مثبت بر کنترل دیابت نوع دو بگذارد.

سابقه و هدف: یکی از مهم ترین پیامدها و عوارض چاقی، تهدید سلامت روان و اختلالات تغذیه ای می باشد. از طرفی، تمرینات ورزشی عاملی موثر در بهبود سلامت روان و اختلالات تغذیه ای محسوب می شود، اما تاثیر تمرینات مقاومتی کل بدن (TRX) بر سلامت روان و اختلالات تغذیه ای در نوجوانان چاق هنوز مشخص نیست. بنابراین، هدف مطالعه حاضر، بررسی تاثیر تمرین TRX بر سلامت روان و نگرش اختلال خوردن در پسران نوجوان چاق بود. روش کار: در این مطالعه 20 پسر 15 تا 17 ساله چاق شرکت کردند. آزمودنی ها به صورت تصادفی در دو گروه یکسان کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه تمرینی به مدت 6 هفته تمرینات TRX را انجام دادند. گروه کنترل در این مدت هیچ گونه فعالیت ورزش نداشتند. قبل و پس از تمرینات TRX هر دو گروه پرسشنامه سلامت روان و پرسشنامه نگرش اختلال خوردن را پاسخ دادند. یافته ها: سطوح خرده مقیاس های سلامت روان در گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل پس از مداخله تمرینی به طور معناداری کمتر بود. همچنین، خرده مقیاس های اختلال خوردن (کم اشتهایی عصبی، پر اشتهایی عصبی و کنترل دهانی) در قبل و پس از مداخله تحقیق بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت. نتیجه گیری: به طور کلی می توان اظهار داشت که تمرین TRX یکی روش تمرینی موثر در ارتقای سلامت روان در نوجوانان چاق می باشد، اما این روش تمرینی علی رغم تمایل به کاهش، تاثیری بر اختلالات تغذیه ای نوجوانان چاق نداشت. پیشنهاد می شود که این نوع تمرین ورزشی در مدارس جهت کاهش شیوع چاقی و همچنین ارتقای سلامت عمومی در مدارس اجرا گردد.

مقدمه: اگرچه نقش تمرین و آنتی اکسیدان ها بر بهبود عملکرد قلب گزارش شده است. اما اثر همزمان آنها هنوز به خوبی شناخته نشده است. بنابراین مطالعه حاضر با هدف تغییرات VEGF و HIF- α1 در بافت قلب موش های صحرایی ماده سالمند به دنبال هشت هفته تمرین تناوبی شدید و مصرف جنستئین انجام شد. روش ها: در این مطالعه تجربی 30 سر موش صحرایی ماده 18-24 ماهه نژاد اسپراگ داولی انتخاب و به گروه های (1) HIIT، (2) جنستئین، (3) HIIT+مصرف جنستئین، (4) کنترل سالم و (5) شم تقسیم شدند. در مدت 8 هفته گروه های 2 و 3 روزانه mg/kg 60 جنستئین حل شده در DMSO و همچنین گروه 5 روزانه mg/kg 60 DMSO به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. گروه های 1 و 3 به میزان 3 جلسه در هفته روی نوارگردان دویدند. جهت تجزیه و تحلیل یافته ها از آزمون های آماری آنالیز واریانس یک طرفه همراه با آزمون تعقیبی توکی استفاده شد (05/0>P). نتایج: بیان VEGF و HIF-1α قلبی در گروه HIIT نسبت به گروه کنترل افزایش یافت (05/0>P). همچنین در گروه HIIT+جنستئین مقادیر VEGF بیشتر از گروه کنترل بود (05/0>P). همچنین در گروه HIIT مقادیر VEGF و HIF-1α قلبی بیشتر از گروه ترکیب تمرین + جنستئین بود (05/0>P). نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین تناوبی شدید دارای اثرات آنژیوژنیک است اما جنستئین با دوز مطالعه حاضر منجر به تعدیل آنژیوژنز ناشی از ورزش می شود.

زمینه و هدف: یکی از مداخلات درمانی در سندرم درد رانی-کشککی (PFPS)، بازتوانی عملکرد حرکتی با تمرینات ورزشی می باشد. هدف تحقیق حاضر تعیین اثر تمرینات مقاومتی با تعدیل وزن متفاوت بر عملکرد عضلانی و حرکتی در زنان مبتلا به PFPS بود. مواد و روش ها: در پژوهش نیمه تجربی حاضر 75 زن مبتلا به PFPS به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به گروه های تعدیل وزن (4/1 وزن بدن، 2/1 وزن بدن و 4/3 وزن بدن)، بدون تعدیل وزن و کنترل تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل تمرینات مقاومتی و عملکردی منتخب تقویت عضلات لگن و زانو بود که روی سطوح پایدار و ناپایدار انجام شد. نتایج: در گروه های تمرین افزایش معنی داری در قدرت و استقامت عضلانی و همچنین بهبود عملکرد حرکتی نسبت به پیش آزمون و گروه کنترل مشاهده شد (001/0 >P). افزایش قدرت در گروه های 2/1 تعدیل وزن و 4/3 تعدیل وزن نسبت به گروه بدون تعدیل وزن معنی دار بود (010/0 >P) ولی تفاوت معنی داری بین گروه های 2/1 تعدیل وزن و 4/3 تعدیل وزن مشاهده نشد (05/0 <P). همچنین تفاوت معنی داری بین گروه های 4/1 تعدیل وزن و بدون تعدیل وزن مشاهده نشد (05/0 <P). نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش تمرین مقاومتی موجب بهبود عملکرد عضلانی در زنان مبتلا به PFPS می شود به نظر می رسد که تعدیل وزن بیشتر از 2/1 وزن بدن می تواند موجب بهبود کیفیت تمرین و در نتیجه سازگاری های عصبی عضلانی از جمله افزایش قدرت عضلات اکستنسور در PFPS شود.

روش ها: 59 آزمودنی به روش تصادفی ساده به سه گروه تمرین TRX (20 نفر)، CRX (19 نفر) و CG (20 نفر) تقسیم شدند. برنامه هر دو گروه تمرینی شامل 10 دقیقه گرم کردن با انواع حرکات کششی و نرمشی و سپس انجام 10 حرکت ایستگاهی به صورت دایره ای به مدت 30 تا 40 دقیقه بود که در انتها با 10 دقیقه حرکات کششی برای سرد کردن، به پایان می رسید؛ با این تفاوت که گروه TRX با کش مقاومتی و گروه CRX با وزنه تمرین کردند. متغیرهای پژوهش، قبل و بعد از تمرینات اندازه گیری شدند. برای آنالیز داده ها از آزمون ANOVA یک راهه و تست تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد.یافته ها: مقایسه نتایج پس آزمون BMI و WHR به وسیله آزمون تعقیبی نشان داد که این متغیرها در گروه TRX نسبت به گروه های CRX و CG کاهش معنی داری داشته است. در حالی که متغیر PBF در گروه های TRX و CRX نسبت به CG کاهش معنی داری را نشان داد. هم چنین در شاخص های پروفایل لیپیدی TG، VLDL-C، HDL-C و TC/HDL-C گروه TRX نسبت به گروه های CRX و CG بهبود معنی داری را نشان داد. در شاخص های TC، LDL-C و LDL-C/HDL-C، در هر دو گروه تمرینی نسبت به CG بهبود معنی دار مشاهده شد (05/0≥P).نتیجه گیری: نتایج این پژوهش پیشنهاد می کند که یک دوره هشت هفته ای تمرینات TRX و CRX بر بهبود شاخص های ترکیب بدن و پروفایل لیپیدی زنان جوان دارای اضافه وزن، مؤثر می باشد؛ اما نکته حائز، اهمیت اثربخشی بیشتر تمرینات TRX در مقایسه با CRX می باشد.

هدف این تحقیق ، مقایسه میزان بیان ژن رزیستین در بافت عضلانی کند انقباض و تند انقباض موش های نر ویستار تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب، متعاقب شش هفته تمرین هوازی و مصرف مکمل دارچین است. نوع تحقیق حاضر از نظر هدف، کاربردی و به لحاظ استراتژی انجام تحقیق، تجربی ، با طرح کلی پس آزمون است و با روشهای کتابخانه ای و آزمایشگاهی انجام گرفت. نمونه آماری تحقیق شامل 50 سر موش نر دو ماهه نژاد ویستار است که پس از دو هفته نگهداری در شرایط کنترل شده، به صورت تصادفی به پنج گروه تقسیم شدند و هر گروه شامل ده سر موش بود. موش ها روزانه به حدود 20 گرم پلت و به ازای هر 100 گرم وزن بدن به 12-10 میلی لیتر آب دسترسی داشتند. گروه های دریافت کننده غذای پرچرب، روزانه به مقدار 5/1 میلی گرم به ازاء هر کیلوگرم از وزن بدن از امولسیون غذای پرچرب استفاده کردند. گروه تمرین هوازی، به مدت شش هفته و هفته ای 5 روز در برنامه تمرین هوازی روی نوارگردان الکترونیکی شرکت کرد. گروه مصرف عصاره دارچین ، 200 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن را به مدت 6 هفته دریافت کردند. برای توصیف داده ها از شاخص های آمار توصیفی و جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های آماری t وابسته، آنالیز واریانس یک طرفه و تعقیبی توکی استفاده گردید. نتایج نشان داد که اثرات رژیم غذایی پرچرب، ترکیب رژیم غذایی پرچرب و تمرین هوازی، ترکیب رژیم غذایی پرچرب و دارچین و ترکیب رژیم غذایی پرچرب، تمرین هوازی و دارچین بر متغیر ژن رزیستین در بافت عضلانی کند انقباض و همچنین بافت عضلانی کند انقباض معنی دار است. (05/0 ≥ p ). در ضمن بین بیان ژن رزیستین در بافت عضلانی کند انقباض و تند انقباض ، پس از شش هفته رژیم غذایی پرچرب تفاوت معنی داری وجود ندارد اما در سایر گروههای مداخله، تفاوت معنی داری وجود دارد.