فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۱۰٬۰۰۱ تا ۱۰٬۰۲۰ مورد از کل ۱۷٬۰۴۰ مورد.
این کتاب آرایش است ایام را
روش شناسی مولانا در مثنوی
حوزههای تخصصی:
معرفی و نقد کتاب: گزارش معرفی کتاب رباعیات خیام به زبان رومانیایی
منبع:
نامه فرهنگ ۱۳۸۳ شماره ۵۴
حوزههای تخصصی:
بچه های کوچک، پرسشهای بزرگ
حوزههای تخصصی:
کی از ویرجینیا وولف می ترسد؟ (قسمت دوم)
حوزههای تخصصی:
ترکیب شیرین: قصه، عروسک و خوراکی / چهل و هشتمین نشست نقد آثار تخیلی
حوزههای تخصصی:
جایزه کتاب سال به سود نویسنده است یا کتاب؟
حوزههای تخصصی:
تصویرگری در ادبیات دینی کودکان و نوجوانان/ بخش نخست دوران باستان تا آغاز سده 14
حوزههای تخصصی:
از جنون قوم مداری تا هویت چهل تکه
حوزههای تخصصی:
پرنده و فال را انتخاب می کنم
حوزههای تخصصی:
انبانی پر از اخلاق
حوزههای تخصصی:
جای خالی در تلویزیون
حوزههای تخصصی:
چگونه خنده را در کار خود به وجود آوریم؟
حوزههای تخصصی:
چطور زیبای خفته را بیدار کنیم؟/ گزارش چهل و دومین نشست نقد آثار ادبی
حوزههای تخصصی:
آیا باز هم ماهی سیاه کوچولو خواهیم داشت؟
حوزههای تخصصی:
داستان های علمی برای نوجوانان
حوزههای تخصصی:
بازی نیاز بی تغییر انسان در گذر زمان (گزارش بیست و سومین نشست نقد آثار غیر تخیلی کودک و نوجوان)
حوزههای تخصصی:
حافظ شناسی: ذهن و زبان حافظ در مقایسه با سعدی، مولوی و خیام
منبع:
حافظ آبان ۱۳۸۳ شماره ۸
حوزههای تخصصی:
شمس، روشنگر روزگاران مولوی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
برای شناخت مولوی ، برجسته ترین چهره ادبیات عرفانی ایران ، که پس از دیدار با شمس تبریزی زندگی او چنان دگرگون شد که یکباره روی به شاعری آورد و یکی از ژرف ترین و زیباترین ادبیات عرفانی جهان را به بشریت پیشکش کرد ، نخست باید با شمس و بینش او آشنا شد. شمس در روزگاری زندگی می کند که نابسامانی ها ، کشمکش ها و تاخت و تاز تازان ، انسان روزگار او را مسخ کرده ، و زرمندان و زورمندان را از ساخت انسانی بسیار دور ساخته است و او در پی راه گریزی برای انسان است. از این روی روحیه حساس وی به "کیش مهر" سخت گرایش پیدا می کند. پس از آن در پی صاحب دردی است ، تا سخن او را به جان دریابد. تا این که به جلال الدین مولوی بر می خورد ، که هر دو سوخته یک آتش اند. پس ، از سر مهری راستین و ایمانی آتشین ، روی به عشقی آرمانی می آورند که تکیه گاه عارفان ، برای دستیابی به سعادت انسان است. عشقی که از رهگذر آن انسان می تواند به شخصیت والای خویشتن دست یابد ، و خود نیز انسانی کامل شود.