"بحرانها با وجود گونههای مختلف، از برخی ویژگیهای مشترک مانند زمان کوتاه برای تصمیمگیری و فشار بسیار در زمان اندک برخوردارند.
فرایند تصمیمگیری فرایندی است که طی آن، برای حل یک یا چند مسئله مشخص، گزینههایی طرح و مطلوبترین آنها با ارزیابیهای گوناگون انتخاب میشود. تصمیمگیری در شرایط بحرانی از حساسیت و احتمال خطر بالاتری نسبت به شرایط عادی برخوردار است. شرایط خاص بحرانی گاه به خودداری از تصمیمگیری منجر میشود و این در صورتی که به عمد و آگاهانه باشد، خود یک تصمیم شمرده میشود.
در یک نظام بحرانزده، رسانهها میتوانند در فرایند تصمیمگیری نقشهای مثبت یا منفی را بهصورت مستقیم و غیرمستقیم بر عهده بگیرند. از سوی دیگر، رسانهها در موارد لازم میتوانند با شفاف کردن وقایع و شرایط بحرانی از سوءاستفاده دولت یا گروهها و اشخاص بانفوذ جلوگیری کنند. همچنین میتوانند با افراط و تفریط در اطلاعرسانی و تحتتأثیر قرار دادن اشخاص یا گروههای خاص، تصمیمگیران را تحت فشار قرار دهند، به نحوی که اوضاع را بحرانی سازند یا خود را در شرایط بحران تصور کنند یا امکان اتخاذ تصمیم مناسب را از دست بدهند.
" "بحران، تصمیمگیری در بحران، رسانه، مسئلهسازی، مسئلهسوزی
"
با آن که دو اصطلاح «حال» و «مقام» از مفاهیم زیربنایی صوفیان در سیر و سلوک عارفانه است، درباره تعریف آنها حتی تا در قرن ششم اتفاق نظر وجود نداشته و هر نویسنده با تلقی خاص خود معنی ویژه ای از حال و مقام و مصداقهای آن در می یافته است. در اواسط قرن چهارم ابونصر سراج در اللمع تعریفی نسبتا دقیق از این دو اصطلاح ارایه کرد ولی ظاهرا با اقبال عمومی روبرو نشد. زیرا بسیاری از مشایخ مانند ابوطالب مکی و کلاباذی چندان به تعریف سراج وفادار نبوده اند و برخی دیگر نیز معیارهای دیگر را در تعریف در نظر گرفته اند. گروهی تعریف را پذیرفتند ولی مصداقها را متفاوت دانستند. غایت این پژوهش نمایاندن سیر دگرگونی تعریف اصطلاح مقام و آمیختگی آن با مفهوم اصطلاح حال، نزد عرفا از میان قدیم ترین متن موجود صوفیان تا تالیفات قرن هشتم است و ضمن مقایسه متون گوناگون صوفیه، اختلاف نظر مشایخ در این زمینه را بر می شمارد.