آینده نگری یکی از مولفه هایی است که امروزه جایگاه ویژه ای نزد اصحاب علم و اندیشه و دولتیان و برنامه ریزان پیدا کرده و به ضرورتی نسبتا اجتناب ناپذیر در سیاستگذاری ها تبدیل گردیده است. از این رو، جوامع توسعه یافته از آن به عنوان ابزاری برای ورود مقتدرانه به فردا و فرداها بهره می گیرند. در این مقاله سعی گردیده است تا یک ترسیم اجمالی و کلی در باب ضرورت تعریف و کاربرد موضوعات و فرضیات و روش شناسی های اینده نگری به مخاطبان ارایه گردد و بسترسازی لازم برای شناخت و آگاهی نسبی از آینده نگری در وهله اول و توجه برنامه ریزان و سیاستگذاران جامعه به این مقوله اثر گذار در مرحله بعد فراهم شود.
آن چه می خوانید، قطعه ای از خاطرات خالصی زاده است که متن کامل آن توسط بنیاد آیت اله خالصی زاده در اختیار فصل نامه مطالعات تاریخی قرار گرفته است. متن به زبان عربی و برگردان فارسی آن در ایران منتشر نشده است. برای این شماره از فصل نامه موضوع جمهوری خواهی رضاخان انتخاب و ترجمه شده، که مرحوم خالصی از نزدیک شاهد آن و از مخالفان موثر این ماجرا بوده است. توضیح این که نویسنده، این بخش از خاطرات خود را در زندان خواف نوشته و آن را در 187 بند که هر یک از آنها را شماره گذاری کرده بود، به پایان برده است. شماره ها هنگام ویرایش حذف شده، متن عینا تقدیم پژوهشگران می شود. مرحوم خالصی زاده در پایان این بخش از خاطرات
طرح سهام عدالت را می توان یکی از بزرگترین برنامه های اقتصادی- اجتماعی بعد از انقلاب در ایران دانست. این طرح، تغییر مالکیت و مدیریت شرکتهای دولتی را مدنظر دارد و با توجه به این که شرکتهای دولتی حدود 45 درصد تولید ناخالص داخلی کشور را در دست دارند، هرگونه نوسان، کاهش یا افزایش عملکرد این شرکتها، می تواند کل اقتصاد ایران را شدیدا تاحت تاثیر قرار دهد