فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۳۸٬۴۸۱ تا ۳۸٬۵۰۰ مورد از کل ۵۴٬۲۷۹ مورد.
غروب ستاره سحری
شعر جدید فارسی
حوزههای تخصصی:
نقد اسطوره ای، عوامل شکل گیری و نقش آن در تحلیل ادبی
حوزههای تخصصی:
از فرهنگ نگاری تا داستان نویسی
حوزههای تخصصی:
زبان و ادبیات فارسی در اینترنت
حوزههای تخصصی:
سفر به سرزمین بختیاری
سی سال تلاش برای تثبیت ادبیات مدرن
حوزههای تخصصی:
ایرانشناسی: تازه ها و پاره های ایرانشناسی (7)
حوزههای تخصصی:
مفهوم اعتدال و عدالت در اندیشه سعدی (1) (1292 - 1193»)
حوزههای تخصصی:
قلمی را می پسندم که شجاعت ادبی داشته باشد
حوزههای تخصصی:
نویسنده چینی برنده جایزه ادبی نوبل سال 2000 میلادی
حوزههای تخصصی:
گفته های ناگفتنی در تاریخ بیهقی
حوزههای تخصصی:
بدون شک نوشتن تاریخ در میان انواع نوشته ها و مقوله های نویسندگی دشوارترین نوع آن است، به ویژه برای نویسنده ای آگاه و صدیق که تصمیم دارد حقایق تاریخی روزگار خویش را ثبت نماید، و همه چشمهای خودی و بیگانه و صاحبان قدرت به صورت مرئی و نامرئی او را می پایند و چشم نهاده اند که نویسنده در کجای پای کج می نهد، تا گریبانش را بگیرند و همه کوششهای او را بر باد دهند. یقینا ابوالفضل بیهقی، نویسنده توانای تاریخ غزنویان یکی از نادر نویسندگانی است که توانسته است در روزگار یکی از سلسله های ترک متعصب با آبرومندی از مضایق بگذرد و با جرات و جسارتی باورنکردنی، گفته های ناگفتنی را برای آیندگان ثبت نماید، و با وجود اینکه این تاریخ فقط در بردارنده تاریخ 11 ساله ایران، آن هم نه همه این سرزمین کهنسال، که حدود نیمی از آن در قلمرو این سلسله بوده است، اما توانسته چنان جایگاهی بلند به خویش اختصاص دهد که نتوان هیچیک از تاریخنامه ها را اعم از کوتاه یا بلندمدت همسنگ آن قرار داد...
شراب آسمانی: تأویل در نگاه مولوی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
تأویل، شیوه ای کهن در تفسیر متون مقدس است که سابقة آن به حماسة "ایلیاد و ادیسه" بر می گردد. در میان مسلمانان، این روش، نخست در تأویل حروف مقطعه رخ نمود و آنگاه فرقه های گوناگون مانند معتزله، باطنیه، اخوان الصفا، فلاسفه، حروفیه، عرفا و ... به تأویل «قرآن» و حدیث دست زدند. در عرفان، عروج از لفظ به معنا و سیر صعودی از عبارت به اشارت تأویل نام دارد که مبنای آن انسان است که با تحول و ارتقای وجودی به ادراک حقایق در هر مرتبه نائل می شود. مولانا در «مثنوی شریف» - که تفسیری عارفانه به شمار می رود- فراوان دست به تأویل می زند؛ روش او جمع بین ظاهر و باطن است. او الفاظ را به معنای حقیقی خود می گیرد که البته این جز با شهود باطنی و رؤیت درونی به دست نمی آید. او این معنا را با تمثیلهای متعدد و متنوع و دل انگیز به تصویر می کشد.
خشم و هیاهو
منبع:
کیان ۱۳۷۹ شماره ۵۲
حوزههای تخصصی:
زنان و داستان
منبع:
کیان ۱۳۷۹ شماره ۵۴
حوزههای تخصصی:
مسائل کلی ادبیات فارسی
حوزههای تخصصی: