فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۱۸٬۰۲۱ تا ۱۸٬۰۴۰ مورد از کل ۵۴٬۳۹۸ مورد.
سخن ناصر خسرو از نظر سبک و دستور زبان دیوان (5)
منبع:
گوهر تیر ۱۳۵۷ شماره ۶۴
حوزههای تخصصی:
گفتمان و ترجمه
حوزههای تخصصی:
جلال آل احمد و هزار و یک شب
ایاز و مولانا
منبع:
گلچرخ تیر ۱۳۷۳ شماره ۱۰
حوزههای تخصصی:
مولانا و حماسه عاشورا
نقدی بر بلاغت فارسی با نگاهی به رخی کتاب های آموزشی بلاغت فارسی
حوزههای تخصصی:
پروین و قطعه سرایی او
بازخوانی چند مثل از «دره نادره»(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
«دره نادره» از مهم ترین آثار میرزا مهدی خان منشی به شمار می آید که درباره رخدادهای زمان نادرشاه به نثر مصنوع نوشته شده است. میرزا مهدی در نگارش این کتاب بیش از آن که به فکر روایت تاریخ و بازگویی کشاکش های سیاسی و نظامی نادرشاه باشد، همّ خود را متوجه فضیلت مآبی و خودنمایی های ادبی کرده است. وی در پرداخت کتاب از واژه ها و ترکیبات دشوار تازی و پارسی، آیات، احادیث، امثال و اشعار عرب و صنایع لفظی و معنوی بهره برده است. پژوهش حاضر به بررسی و بازخوانی چند مثل از «دره نادره» و ربط آنها و بررسی آنچه استاد جعفر شهیدی در توضیح و تصحیح امثال ارائه کرده اند، اختصاص دارد. بررسی ها نشان می دهد که استاد شهیدی در تصحیح و توضیح پاره ای از امثال دچار خطا گشته است. همچنین در این مقاله به توضیح و تبیین چند مثل که شهیدی از توضیح آنها صرف نظر کرده است، پرداخته می شود.
نخستین داستان نویس زن ایرانی
چشم انداز ادبیات داستانی پس از انقلاب - 3
حوزههای تخصصی:
تأثیر متقابل ادبیات و فرهنگ
بررسی و تحلیل قابلیّت های نمایشی در ادبیّات کهن منظوم و منثور فارسی
منبع:
قند پارسی سال چهارم بهار ۱۴۰۰ شماره ۱۰
85-105
حوزههای تخصصی:
ادبیّات ایران یکی از شاخصه های تمدّن دیرپای ایران است که دربردارنده آداب و رسوم و هنر این سرزمین است. نمایش نیز گونه ای ادبی است که از دیرباز در فرهنگ این سرزمین مطرح بوده و در قالب سوگ نامه، سورنامه، رقص های ستایش آمیز، پتواژگویی، شبیه خوانی و تعزیه و موارد دیگر برجای مانده است. در ادبیّات فارسی کهن نمی توان بخش مستقلی را به عنوان ادبیّات نمایشی در نظر گرفت ولی از آن جا که ادبیّات کهن فارسی و هنر سرچشمه های واحدی دارند، می توان گفت نوشته های ادیبان هنرمند ایرانی نشان از اُنس آن ها با هنر نمایش داشته و ادبیّات نمایشی نیز از دیرباز همگام با هنرهای دیگر چون موسیقی و نقّاشی در کنار ادبیّات رشد کرده است. ادب فارسی تصویرساز و معناآفرین است و مخاطب را بر آن می دارد که برای دریافت بهتر متن در ذهن خود به تصویرسازی بپردازد و از این جا است که یک تعامل هنرمندانه میان نویسنده و خواننده شکل می گیرد و به وسیله کُنش خواندن و اجرای آن ها، قابلیّت نمایشی آثار جلوه گر می شود. بی تردید ادبیّات کهن بستری برای «نمایش گونه ها» است که در بسیاری آثار مانند آثار نظامی، عطّار، مولوی، فردوسی، بیهقی، عوفی، طسوجی و ... قابل مشاهده است. از آن جا که نمایش به منزله رسانه جهانی است و یکی از بهترین راه های معرّفی ادبیّات غنیّ ایران؛ پژوهش پیشِ رو می کوشد با روش توصیفی و تحلیلی، قابلیّت های نمایشی این گونه آثار را که گمنام مانده و ابزاری توانمند برای نمایش تاریخ، هنر، فرهنگ و اندیشه های ایرانی است، مورد بررسی قرارداده و جایگاه این آثار را در حوزه ادبیّات نمایشی بیان کند.
سخنی چند درباره ی ادب وهنر
حوزههای تخصصی:
علی علیه السلام در برهان الحق
منبع:
ارمغان ۱۳۵۷ شماره ۱