درخت حوزه‌های تخصصی

پژوهش حاضر با عنوان اثر یک دوره برنامه تمرینی اینتروال تناوبی شدید بر عوامل خطرزای قلبی عروقی در مردان چاق که به صورت نیمه تجربی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون با 2 گروه انجام شد. جامعه آماری این پژوهش دانشجویان چاق با شاخص توده بدنی بالای 30 کیلوگرم بر مترمربع در دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان بودند که 91 نفر به طور تصادفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری در این پژوهش شامل وسایل خون گیری (پنبه، الکل، سرنگ، لوله آزمایش) و ترازوی دیجیتال و تجهیزات بیوشیمی آزمایشگاهی برای بررسی نمونه های خونی بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تی مستقل استفاده شد. یافته های این پژوهش نشان داد که شش هفته تمرینات اینترواال تناوبی شدید بر میزان تری گلیسیرید، میزان کلسترول تام و میزان فشار خون سیستول و دیاستول مردان چاق اثری ندارد.. فعالیت های هوازی با شدت کم مانند ایروبیک و پیاده روی می توانند نقش بسزایی در کنترل فشار خون سیستول و دیاستول داشته باشند.

مقدمه: هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات شیوه درمانی طب سوزنی در دامنه حرکتی ستون فقرات (عملکرد عضلات فلکسور و اکستنسور تنه)در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن 35 تا 50 ساله آقایان بود.مواد و روش ها: این تحقیق از نوع نیمه تجربی و کاربردی می باشد در این تحقیق از آزمون پیش آزمون (pre test) و پس آزمون (post test) استفاده می شود. جامعه تحقیق عبارتست از مردان 35 تا 50 ساله مبتلا به کمردرد مزمن ساکن در شهرستان اراک ،تشکیل می دادند شرکت کنندگان پژوهش شامل 30 نفر از مردان مبتلا به کمردرد مزمن مکانیکال (chronic liw back pain)فاقد هرگونه عارضه ارتوپدی که به مطب خصوصی طب فیزیکی و توانبخشی در شهر اراک انتخاب شده .دوره درمان20 جلسه و 2 جلسه در هر هفته انجام می شود. دامنه حرکتی کمر در حرکات فلکشن تنه (خم شدن به جلو) ارزیابی شد.سپس برای تجزیه و تحلیل و تشخیص معنی دار بودن میزان اثرات شیوه درمانی طب سوزنی ، داده ها و اطلاعات خام به کمک نرم افزار SPSS23 و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (paired samples test) تجزیه و تحلیل شدیافته ها:میزان دامنه حرکتی افزایش یافته ، لذا طب سوزنی بر دامنه حرکتی در افراد مبتلایان به کمردرد مزمن مکانیکال تاثیر معنادار دارد.نتیجه گیری: بنابر یافته های این مطالعه ،این شیوه درمانی می تواند، سبب افزایش دامنه حرکتی ستون فقرات در مبتلایان به کمردرد مزمن مکانیکال شود و می توان از این روش در زمینه درمان سود جست.

فیبروز بافت میوکارد و به دنبال آن اختلال در عملکرد قلب یکی از عوارض چاقی است. شواهد نشان می دهد که فعالیت های بدنی منظم و گیاهان دارویی هریک به تنهایی می توانند از توسعه فیبروز قلبی به واسطه تنظیم مسیرهای فیبروتیک قلب جلوگیری نمایند. مطالعه حاضر با هدف اثر تمرین هوازی و عصاره پوست نارنج بر بیان ژن های JAK2/State3 بافت میوکارد رت های چاق اجرا شد. 30 سر رت ماده بالغ نژاد ویستار از حیوان خانه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی به عنوان آزمودنی انتخاب و به صورت تصادفی به پنج گروه مساوی کنترل غذای نرمال، کنترل غذای پرچرب، غذای پرچرب و تمرین هوازی، غذای پرچرب و عصاره اتانولی پوست نارنج و غذای پرچرب، تمرین هوازی و عصاره اتانولی پوست نارنج تقسیم شدند. جهت القای چاقی به غذای نرمال رت ها،20 درصد روغن پالم، 5/1 درصد کلسترول و 25/0درصد اسید کولیک اضافه شده و آزمودنی ها چهار هفته قبل از اعمال مداخله و چهار هفته حین دریافت مداخلات از این رژیم غذایی استفاده کردند. برنامه تمرین هوازی چهار هفته ای شامل پنج جلسه دویدن روی نوار گردان با شدت متوسط در هر هفته بود. صد میلی گرم به ازای هرکیلوگرم وزن بدن عصاره اتانولی پوست نارنج به مدت چهار هفته به رت ها خورانده شد. پس از آسان کشی، بافت میوکارد آزمودنی ها از بطن چپ برای سنجش بیان ژن های JAK2/STAT3 به روش RT-PCR برداشته شد. بیان ژن هایJAK2 و STAT3 در گروه کنترل تغذیه با غذای پرچرب به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل تغذیه با غذای نرمال بود (P=0.001). بیان ژن ها در گروه تمرین هوازی و تغذیه با غذای پرچرب، به طور معناداری نسبت به گروه کنترل تغذیه با غذای پرچرب کاهش یافت. بیان ژن ها درگروه عصاره اتانولی پوست نارنج و تغذیه با غذای پرچرب، به طور معناداری در مقایسه با گروه کنترل تغذیه با غذای پرچرب کاهش یافت. بیشترین کاهش در گروه تمرین هوازی، عصاره اتانولی پوست نارنج و تغذیه با غذای پرچرب مشاهده شد. ترکیب تمرین هوازی و عصاره اتانولی پوست نارنج از طریق کاهش بیان ژن های فیبروتیک JAK2/STAT3 می توانند اثر محافظتی خود بر بافت قلب را در شرایط چاقی ناشی از تغذیه با غذای پرچرب اعمال نمایند.

زمینه و هدف: راهکارهایی نظیر مداخلات ورزشی قادر به کاهش سطوح گلوکز خون و بهبود نیمرخ التهابی در حضور تداوم مصرف سیگار خواهد بود. مطالعه حاضر با هدف پاسخ سایتوکین های پیش التهابی (IL-6, IL-1ß) و مقاومت انسولین به یک فعالیت هوازی طولانی مدت در افراد سیگاری میانسال انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، نمونه مورد مطالعه شامل 28 مرد میانسال (30 تا 45 سال) سیگاری هستند که به شیوه در دسترس در مطالعه حاضر شرکت نموده اند. افراد مورد مطالعه به شیوه تصادفی به گروه تجربی و کنترل(عدم شرکت در فعالیت ورزشی) تقسیم شدند. سپس گروه تجربی در یک برنامه تمرینات استقامتی به تعداد سه جلسه در هفته برای مدت 8 هفته شرکت نمودند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، نمونه گیری خون جهت اندازه گیری متغیرهای وابسته و همچنین شاخص های آنتروپومتریکی مجدداً از افراد مورد مطالعه به عمل آمد و توسط آزمون های آماری تی مستقل و وابسته با یکدیگر مقایسه شدند.نتایج: تمرینات هوازی به کاهش معنی دار هر یک از شاخص های آنتروپومتریکی، سطوح IL-1ß سرم، گلوکز ناشتا ، مقاومت انسولین و انسولین سرم در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل منجر شد. سطوح IL-6 سرم بواسطه تمرینات هوازی نسبت به گروه کنترل تغییر معنی داری پیدا نکرد.نتیجهگیری: 8 هفته تمرین هوازی به تعداد 3 جلسه در هفته باعث بهبود تعیین کننده های دیابت نوع 2 و سطوح IL-1ßدر مردان میانسال سیگاری شد.

هدف تحقیق حاضر بررسی تعیین ارتباط بین سطح فعالیت بدنی و برخی عوامل روانی بر پراکسیداسیون لیپیدی و شاخص آنتی اکسیدانی زنان میانسال بود. روش تحقیق پژوه ش حاضر از ن وع همبس تگی می-باشد. نمونه آماری این پژوهش شامل 30 نفر از کارکنان زن میانسال دانشگاه آزاد اسلامی واحد گ رگان بود که به شیوه تصادفی سیستماتیک انتخاب شدند. جهت جمع آوری داده ها تحقیق از پرسشنامه محقق ساخته تعیین سطح فعالیت جسمانی و پرسشنامه استاندارد استرس، اضطراب و افسردگی لاویبوند (1995) استفاده گردید. جهت تجزیه و تحیلی داده ها از روش آزمون همبستگی پیرسون استفاده گردی د. یافت ه های پژوهش حاضر حاکی از آن بود که بین سطح فعالیت بدنی با پراکسیداسیون لیپیدی و شاخص آنتی اکسیدانی تام زنان میانسال ارتباط معنی دار وجود دارد. همچنین بین برخی عوامل روانی (استرس، اضطراب و افسردگی) با پراکسیداسیون لیپیدی زنان میانسال ارتباط معنی دار وجود دارد. در حالی که مشاهده شد که با شاخص آنتی اکسیدانی تام زنان میانسال ارتباط معنی دار وجود ندارد. یافته ها حاکی از آن است که سطح آنزیم های اکسایشی با فعالیت بدنی و نیز عوامل روانی (استرس، اضطراب و افسردگی) ارتباط معناداری وجود دارد، لذا توجه به انجام فعالیت بدنی و نیز تعدیل سطح عوامل روانی برای سلامتی اهمیت دارد.

هدف از این مطالعه مقایسه اثر تمرینات مقاومتی همراه با انسداد عروق بر هورمون رشد، قدرت، استقامت عضلانی، توان و درصد چربی بدن در مردان بدنساز بود. برای این منظور 24 مرد بدنساز با سابقه تمرینی حداقل دو سال و میانگین سنی 9/1±62/25 سال و وزن 2/8±28/79 کیوگرم و شاخص توده بدنی 8/1±69/24 کیلوگرم بر متر مربع، به طور تصادفی به دو گروه تمرین مقاومتی همراه با انسداد عروق و تمرین مقاومتی بدون انسداد عروق تقسیم شدند. هر دو گروه برنامه تمرین را که شامل پنج جلسه در هفته که دو جلسه از آنها مختص تمرین عضلات ناحیه بازو بود، به مدت شش هفته انجام دادند. قبل و بعد از شش هفته از آزمودنی ها نمونه خون گرفته شد، همچنین اندازه گیری درصد چربی بدن با استفاده از کالیپر، قدرت و استقامت عضلانی با استفاده از وزنه و دستگاه بدنسازی و توان عضلانی دست ها با استفاده از آزمون پرتاب توپ مدیسن بال با دو دست به سمت جلو انجام شد. نتایج تحقیق حاکی از آن بود که تمرینات مقاومتی همراه با انسداد عروق بر افزایش استقامت عضلات جلو بازو(005/0P=) و پشت بازو(007/0p=) تاثیر معناداری داشت، اما بر هورمون رشد( 607/0 P=)، قدرت عضلانی( 674/0 P=)، توان عضلانی( 41/0 P=) و درصد چربی بدن( 382/0 P=) تاثیر معناداری نداشت. با توجه به اینکه افزایش قدرت و حجم عضلانی در بدنسازی مورد توجه ورزشکاران این رشته پرطرفدار است، استفاده از انسداد جریان خون برای ورزشکاران با سابقه در این رشته ورزشی در طراحی تمرین توصیه نمی گردد.

مقدمه: این پژوهش به بررسی آثار هشت هفته تمرین تی آر ایکس بر برخی پاسخ های قلبی عروقی و عضلانی در ورزشکاران مرد و زن تیراندازی متعاقب تست فشار سرما، پرداخته است. مواد و روش ها: 40 آزمودنی سالم که دارای سابقه فعالیت حرفه ای در ورزش تیراندازی بودند در پژوهش حاضر شرکت کردند. نمونه ها به طور تصادفی به دو گروه کنترل (10 مرد و 10 زن) و دو گروه تمرین (10 مرد و 10 زن) تقسیم شدند. پاسخ های قلبی عروقی شامل، ضربان قلب، فشار خون و فشار نبض بود که در طی پروتکل CPT اندازه گیری شدند. همچنین پاسخ عضلانی با تست لرزش عضلانی سنجش گردید. نتایج: یافته ها نشان داد در هر دو گروه مرد و زن اختلاف معناداری در میانگین ضربان قلب پیش و پس از تمرین وجود دارد (002/0=p، 001/0=p). در بخش پاسخ عضلانی در هر دو گروه مرد و زن، اختلاف معناداری در میانگین ماکزیمم جابجایی و فرکانس متوسط پیش و پس از تمرین وجود داشت (001/0=p 030/0=p، 042/0=p 033/0=p). در زمینه تفاوت جنسیتی در پارامترهای قلبی عروقی نتایج نشان داد که اندازه اثر در حد ضعیف بوده و اختلاف بین مرد و زن معنادار نیست. همچنین در زمینه تفاوت جنسیتی در پارامترهای پاسخ عضلانی نیز نتایج نشان دهنده اندازه اثر ضعیف و در نتیجه عدم اختلاف معنادار بود. نتیجه گیری: تمرینات TRX موجب بهبود برخی پاسخ های قلبی عروقی و عضلانی به تست فشار سرما در زنان و مردان تیرانداز می شود. بر همین اساس، به نظر می رسد این نوع از تمرینات می تواند پاسخ های فیزیولوژیک به استرس محیطی را تعدیل کند.

هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین تداومی با شدتهای مختلف بر سطح پلاسمایی پروتئین فسفوریله تائو و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 بوده است. 30 بیمار زن با دامنه سنی 50 تا 60 سال که حداقل سه سال سابقه ابتلا به دیابت را داشتند، به روش در نمونه گیری دسترس انتخاب و در سه گروه شامل (1) تمرین تداومی با شدت بالا، (2) تمرین تداومی با شدت متوسط و (3) کنترل، قرار داده شدند. گروههای تمرینی بهمدت هشت هفته به -تمرین پرداختند. پروتکل تداومی با شدت بالا شامل 30 دقیقه دویدن با شدت 80% ضربان قلب ذخیره بود و پروتکل تمرین تداومی با شدت متوسط نیز به صورت 50 دقیقه دویدن با شدت 50% ضربان قلب ذخیره انجام شد. نتایج نشان داد که میزان مقاومت به انسولین زنان دیابتی نوع 2 در پس آزمون گروه های تمرین با شدت بالا و متوسط نسبت به پیش آزمون کاهش معناداری وجود دارد (مقادیر P به ترتیب 001/0 و021/0). همچنین سطح پروتئین فسفوریله تائوی پلاسما در گروه تمرین با شدت بالا کاهش معناداری وجود داشت (026/0(P= سطح پروتئین تائوی پلاسما در گروه تمرین با شدت بالا نسبت به گروه کنترل به طور معناداری پایین تر بود (008/0P=). احتمالاً تمرین ورزشی تداومی با شدت بالا می تواند از طریق بهبود مقاومت انسولین، کاهش سطح پروتئین فسفوریله تائو را در پی داشته باشد و از عوارض جانبی دیابت در CNS جلوگیری کند.

مقدمه: مفصل لگن و هیپ دارای عضلات کلیدی و مهم در پیشرانی و حرکت رو به جلو در اندام تحتانی است و از سویی نیز نزدیک ترین مفصل اندام تحتانی به اندام فوقانی محسوب می شود و تحلیل و بررسی رفتار بیومکانیکی آن، مخصوصا از منظر توان مکانیکی در حین تغییرات حرکتی اندام فوقانی، در راه رفتن، حائز اهمیت است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر حرکت متناظر اندام فوقانی و اندام تحتانی بر حداکثر توان مکانیکی سه بعدی مفصل هیپ حین راه رفتن بود. روش شناسی: ۳۰ زن سالم با سرعت انتخابی خود در دو وضعیت عادی و وضعیت حرکت همزمان و متناظر اندام فوقانی با اندام تحتانی بر روی مسیر صفحه نیرو و در مقابل دوربین های آنالیز حرکت راه بروند. بر اساس داده های خروجی دستگاه های فوق توان مکانیکی مفصل هیپ پای راست و چپ آزمودنی ها در دو وضعیت برآورد شد و توسط آزمون آماری تی زوجی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: به جز توان مکانیکی تولیدی هیپ راست و چپ در صفحه ساجیتال و توان مکانیکی جذبی هیپ چپ در صفحه فرونتال، سایر متغیرهای توان مکانیکی هیپ در صفحه سه بعدی تفاوت معناداری نشان ندادند. نتیجه گیری: نوسان بازو به صورت حرکت متناظر با اندام تحتانی در راه رفتن، تاثیر مستقیمی بر توان مکانیکی مفصل هیپ ندارد و اهمیت اصلی در این زمینه وجود این نوسان به دلیل تخلیه نیرو و انرژی وارده از زمین چه به صورت ایجاد حرکت متناظر و چه حرکت غیرمتناظر است.

هدف: این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر شاخص های درد (پذیرش و شدت درد) و تبعیت از رژیم درمانی در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی مردان مبتلا به نارسایی مزمن کلیه مراجعه کننده به بخش بیماری های کلیوی بیمارستان شهدا شهر کرمانشاه در سال 1402 بود که با روش نمونه گیری هدفمند تعداد 30 نفر انتخاب و در دو گروه مساوی 15 نفری جایگزین شدند. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه تبعیت از رژیم درمان (سیدفاطمی و همکاران، 1397)، پذیرش درد (مک کراکن و ولز، 2004) و پرسشنامه سدت درد (مک گیل، 2009) استفاده شد. داده ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیری و نرم افزار آماری SPSS-26 تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد که برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر بهبود میانگین نمره کل شاخص های درد شامل پذیرش درد (017/27=F، 008/0=P و 523/0=η) و شدت درد (707/24=F، 009/0=P و 457/0=η) و هر یک از ابعاد آن ها در آزمودنی های گروه آزمایش اثربخش بوده است(01/0>P). همچنین، یافته ها نشان داد که این برنامه مداخله در مرحله پس آزمون در آزمودنی های گروه آزمایش بر افزایش تبعیت از رژیم درمانی (486/23=F، 007/0=P و 503/0=η) مؤثر بوده است (01/0>P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر استفاده بیشتر درمانگران از برنامه های مداخلاتی در مراکز ارائه دهنده خدمات درمانی به بیماران مزمن در کنار دارو درمانی می تواند نتایج ارزنده ای را رقم زند.

ورزش و فعالیت بدنی باعث ایجاد پاسخ های فیزیولوژیکی و سازگاری هایی در عضلات اسکلتی می شود که برای حفظ سلامت، پیشگیری و درمان اکثر بیماری های مزمن عضلانی مفید است. این پاسخ ها و سازگاری ها، عمدتاً توسط پاسخ های رونویسی که در واکنش به هر نوع تمرین، چه مقاومتی و چه استقامتی، تحریک می گردند، ایجاد می شود. تغییرات در ژن های اصلی و کلیدی متابولیکی، تنظیمی و میوژنیک در عضله اسکلتی، به عنوان پاسخ اولیه و/یا دیرهنگام به ورزش روی داده و این تغییرات اپی ژنتیکی که تحت تأثیر عوامل محیطی و ژنتیکی قرار دارند، باعث ایجاد تغییر در پاسخ های رونویسی می شوند. رونویسی ژن ها می تواند در پاسخ به عوامل محیطی مختلف به واسطه تغییر در الگوهای متیلاسیون DNA، تغییرات هیستون ها، تغییر در ساختار بسته بندی DNA در کروموزوم ها و تغییر میزان عوامل کنترل کننده رونویسی ژن ها روی دهد که به عنوان تغییرات اپی ژنتیک توصیف شده اند. عضلات علاوه بر این که ارکان اصلی سیستم حرکتی بدن هستند می توانند به عنوان سیستم اندوکرین به دنبال بیان ژن های گوناگون و ترشح فاکتورهای مختلف تحت عنوان مایوکاین ها فرایند های فیزیولوژیک گوناگونی را در بدن کنترل نمایند. بیان ژن ها توسط فاکتورهای متفاوتی در سطح رونویسی و پس از رونویسی کنترل می شود. از جمله عوامل کنترل کننده بیان ژن پس از رونویسی miRNA ها هستند که به شدت تحت تاثیر محیط می توانند بیان ژن ها را تنظیم نمایند. MyomiR ها در اصل miRNA های بیان شده در بافت عضله هستند که در پاسخ به تمرینات ورزشی، سطح بیان آن ها تغییر کرده و می توانند از مسیرهای مختلف بر عملکرد ژن های گوناگون با تاثیر بر ترانسکریپتوم بافت عضله، موثر باشند. تأثیر فعالیت بدنی و تمرین ورزشی بر این تغییرات اپی ژنتیکی و چگونگی تأثیر متابولیسم سیستمیک یا متابولیت های آن بر تغییرات اپی ژنتیکی در عضله اسکلتی در پژوهش های پیشین مورد مطالعه قرار گرفته است. در این مقاله به مرور نقش و عملکرد MyomiR ها تحت تاثیر تمرینات ورزشی پرداخته شده است.

اهداف: با توجه به نقش فعالیت بدنی منظم بر بهبود عملکرد ریه در حالت استراحت، هدف پژوهش حاضر، تاثیر هشت هفته تمرینات یوگا بر عملکرد ریوی در افراد مبتلا به آسم بود.مواد و روش ها: در مطالعه نیمه تجربی حاضر، 80 نفر از بیماران مبتلا به آسم، با میانگین سن 11/3 ±40/5 ، به صورت هدفمند و در درسترس انتخاب، و به صورت تصادفی به دو گروه تمرین و کنترل (هر گروه 40 نفر) تقسیم شدند. مداخله تمرینی شامل هشت هفته تمرینات یوگا با تکرار سه جلسه در هفته انجام شد. آزمون عملکرد ریوی شامل حجم های ریوی VC و MEF بود که قبل از شروع مداخله و بعد از آن مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده های حاصل از اندازه گیری، توسط روش تحلیل واریانس با استفاده از نرم افزار spss 21 در سطح معناداری 05/0 تحلیل گردید.یافته ها: در بررسی پیش آزمون اختلاف معناداری بین دو گروه کنترل و تمرین یوگا در حجم های VC و MEF مشاهده نشد. هشت هفته مداخله تمرینی سبب بهبود معنادار در حجم های VC و MEF (به ترتیب 0/001=P و 0/002=p) نسبت به قبل از تمرین گردید. درحالی که در گروه کنترل در هیچ یک از متغیرهای اندازه گیری شده، تغییر معناداری نسبت به پیش آزمون مشاهده نشد. نتیجه گیری: تمرینات یوگا، با تقویت عضلات تنفسی می تواند سبب بهبود عملکرد ریه در بیماران مبتلا به آسم گردد.

این پژوهش با هدف مطالعه ارتباط آمادگی جسمانی با سلامت عمومی کارکنان پایگاه های بسیج شهرستان آزادشهر انجام شد. پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی است که به صورت میدانی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه کارکنان پایگاه های بسیج شهرستان آزادشهر بود که 39 نفر به عنوان آزمودنی انتخاب شدند. برای گردآوری داده های پژوهش از آزمون های آمادگی جسمانی و پرسش نامه سلامت عمومی گلدبرگ (1972) استفاده گردید. برای تجزیه داده های پژوهش از آمار توصیفی و استنباطی استفاده شد. بدین منظور نرم افزار اس پی اس اس نسخه 22 مورد استفاده قرار گرفت. نتایج نشان داد بین آمادگی جسمانی و سلامت جسمانی کارکنان ارتباط معنی داری وجود دارد. بین آمادگی جسمانی و اضطراب رابطه معنی داری مشاهده نشد. نتایج نشان داد بین آمادگی جسمانی و افسردگی کارکنان رابطه معنی داری وجود ندارد. در نهایت نتایج پژوهش نشان داد بین آمادگی جسمانی و اختلال کارکرد اجتماعی کارکنان پایگاه های بسیج شهرستان آزادشهر رابطه منفی و معنی داری وجود دارد.

زمینه و هدف: هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرین در منزل بر وضعیت کیفیت زندگی و شاخص های آمادگی جسمانی زنان در دوره شیوع ویروس کرونا بود. مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون - پس آزمون بود. آزمودنی های تحقیق 60 نفر از زنان داوطلب غیرورزشکار بودند که به صورت تصادفی به دو گروه تجربی (30 نفر) و کنترل (30 نفر) تقسیم شدند. ابزار اندازه گیری شامل فرم کوتاه پرسشنامه کیفیت زندگی (SF-8) و آزمون های آمادگی جسمانی بود. برنامه تمرینات گروه تجربی شامل هشت هفته تمرینات ورزشی داخل منزل به صورت مجازی و زیر نظر مربی متخصص انجام شد. داده های تحقیق با استفاده از آزمون آماری تی استیودنت در گروه های وابسته و به کمک نرم افزار Spss تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: یافته های تحقیق نشان داد که پس از 8 هفته تمرینات ورزشی در منزل، میانگین نمرات کیفیت زندگی گروه فعال در مقایسه با افراد گروه غیرفعال بالاتر بود. نمرات آزمون های چابکی، قدرت پایین تنه، استقامت عضلات شکم و تعادل ایستا در مرحله پس آزمون به طور معناداری افزایش داشت . ولیکن شاخص استقامت قلبی تنفسی برای آزمودنی های گروه تجربی در مرحله پس آزمون افزایش معناداری نداشتنتیجه گیری: با توجه به یافته های تحقیق، می توان نتیجه گرفت که با توجه به قرنطینه خانگی طولانی مدت، انجام فعالیت های ورزشی در منزل می تواند راهکار مناسبی برای استفاده از مزایای ورزش و فعالیت های بدنی در دوره شیوع ویروس کرونا باشد.

مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر یک دوره تمرین مقاومتی، استقامتی و تناوبی با شدت بالا بر مقاومت انسولینی در رت های چاق دیابتی ویستار بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 50 سر موش صحرایی چاق دیابتی و سالم (16±230 گرم) به شیوه تصادفی به 5 گروه 10 تایی 1- کنترل (بدون تمرین ) 2- تمرین تناوبی شدید 3 - تمرین هوازی (استقامتی سنتی) با شدت متوسط 4- تمرین مقاومتی متوسط 5- تمرین مقاومتی شدید تقسیم شدند. گروه های تمرینی در برنامه تمرینات مقاومتی و هوازی12 هفته ای به تعداد 5 جلسه در هفته شرکت نموده و گروه کنترل در هیچ برنامه تمرینی شرکت نداشتند. انسولین سرم به روش الیزا و مطابق با استانداردهای کیت تجاری (Demeditec Diagnostic insulin) ELIZA ساخت کشور آلمان اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس یک طرفه، در سطح معناداری 05/0 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج حاصل نشان داد متعاقب ۱۲ هفته تمرین، انسولین سرم آزمودنی گروه های مختلف تمرینی (استقامت، مقاومتی با شدت متوسط و بالا ، اینتروال شدید) به طور معنی داری از گروه سالم کمتر (001/0=P) و از گروه دیابتی بیشتر (001/0=P) بود. نتیجه گیری: تمرینات ورزشی (استقامتی مقاومتی و اینتروال شدید) باعث افزایش سطح انسولین سرم در موش های صحرایی نر چاق دیابتی نوع 2 می شود.

زمینه و هدف : شاخص های عملکردی و به طور خاص ، تعادل ، انعطاف پذیری و قدرت عضلات همسترینگ می تواند تاثیر بسزایی در عملکرد رقابتی بازیکنان فوتبال داشته باشد ، به گونه ای که حتی می تواند از آسیب دیدگی فوتبالیستها نیز تا حدودی بکاهد . هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر استفاده از کش های تراباند در کنار تمرینات معمول فوتبال بر شاخص های عملکردی بازیکنان فوتبال بود. مواد و روش ها : 16 فوتبالیست شاغل در لیگ های استان تهران در این پژوهش شرکت کرده و به طور تصادفی در دو گروه هشت نفری شامل گروه تراباند(تمرینات معمول فوتبال و تمرینات تراباند) و گروه کنترل( تمرینات معمول فوتبال) تقسیم شدند . پروتکل تمرینی شامل شش هفته تمرینات 90 دقیقه ای فوتبال و هفته ای 3 جلسه بود . تفاوت تمرینات دو گروه در 20 دقیقه هسته مرکزی تمرینات بوده و گروه تراباند در این زمان 20 دقیقه ای به تمرینات ویژه با کش تراباند اقدام نمود. پیش آزمون و پس آزمون های هر دو گروه به صورت یکسان و در یک زمان واحد اخذ شد.تعادل بازیکنان به وسیله آزمون رومبرگ سنجیده شد و انعطاف پذیری بازیکنان توسط آزمون ولز (نشستن و رساندن دستها) ، قدرت عضلات همسترینگ نیز توسط دینامومتر بایودکس مدل سه ساخت کشور آمریکا اندازه گیری شد.

هدف: اختلال در رگ زایی طبیعی یکی از ویژگی های کلیدی بسیاری از عوارض پاتولوژیک مرتبط با دیابت است، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر دو نوع تمرین (تداومی و تناوبی) و داروی آترواستاتین بر بیان ژن های VEGFR و mir503 بافت آئورت رت های مدل دیابتی می باشد. مواد و روش ها: 40 سر موش صحرایی نر، که در 8 گروه به صورت تصادفی تقسیم بندی شدند: شامل 1) کنترل، 2) دیابتی، 3) دیابتی+ تداومی، 4) دیابتی + تناوبی، 5) آترواستاتین، 6) تداومی + آترواستاتین، 7) تناوبی + آترواستاتین و 8)سالین. رت ها دو نوع تمرین تداومی و تناوبی را 5 روز در هفته و به مدت 8 هفته اجرا نمودند. آترواستاتین به صورت روزانه با دوز 20 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت درون صفاقی به آنان تزریق شد. یافته ها: بیان ژن VEGFR گروه دیابت در سطح اطمینان 05/0 نسبت به گروه کنترل کاهش معنی دار، و گروه تناوبی-مکمل نسبت به گروه دیابت افزایش معنی داری یافت. بیان ژن mir503 گروه دیابت در سطح اطمینان 05/0 نسبت به گروه کنترل افزایش معنی دار و گروه های تداومی، تناوبی، تداومی-مکمل و تناوبی-مکمل نسبت به گروه دیابت کاهش معنی دار یافت (05/0P≤). نتیجه گیری: بر اساس نتایج بدست آمده شاهد هم افزایی تمرین ورزشی و داروی آتورواستاتین در افزایش VEGFR و کاهش mir503 بافت آئورت رت های دیابتی هستیم، که ممکن است از این طریق در کاهش عوارض بیماری دیابت مؤثر باشند.

از آن جا که خستگی ناشی از تکرار مهارت های ورزشی، موجب اختلال در میزان تولید نیرو و سرعت کوتاه شدن عضله شده، هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر یک وهله خستگی موضعی عضلات ثبات دهنده مرکزی بر متغیرهای منتخب بیومکانیکی اندام فوقانی زنان قایقران حرفه ای بود. 20 قایقران حرفه ای دراگون بوت به عنوان آزمودنی در پژوهش حاضر شرکت نمودند. پنج پارامتر بیومکانیکی-عملکردی شامل ثبات اندام فوقانی، تعادل، استقامت، قدرت و انعطاف پذیری عملکردی اندام فوقانی در این آزمودنی ها در ابتدای تحقیق به عنوان پیش آزمون گرفته شد. سپس یک وهله پروتکل خستگی تعدیل شده بر عضلات ثبات دهنده مرکزی بدن و تنه آزمودنی ها اعمال شد و مجددا تمامی آن ها تحت تست های پس آزمون قرار گرفتند. در انتها نیز از آزمون آماری تی زوجی جهت مقایسه دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون استفاده گردید. نتایج نشان دادند که در متغیرهای ثبات مفصلی، قدرت، استقامت افزایش معنادار، انعطاف پذیری افزایش معنادار بین پیش آزمون و پس آزمون مشاهده شد. تفاوت معناداری میان پیش آزمون و پس آزمون در متغیر تعادل مشاهده نشد (05/0p ˂ ). توصیه می شود تا مربیان و ورزشکاران سطح حرفه ای رشته ی قایقرانی، با در نظر گرفتن بیومکانیک حرکت، به آماده سازی بهتر و انجام تمریناتی که باعث بهبود استقامت عضلات مرکزی و افزایش توانایی آنها در مقابله با خستگی می شوند، بپردازند.

چاقی به عنوان یکی از بزرگترین چالش های بهداشت عمومی در قرن حاضر است که زمینه ی بروز بسیاری از بیماری ها از جمله دیابت نوع 2 را فراهم می کند. از این رو هدف مطالعه ی مروری حاضر، بررسی تاثیر تمرینات ورزشی مختلف همراه با مصرف مکمل اسپیرولینا بر کاهش وزن در دیابت نوع 2 می باشد. بدین منظور، برای مقالات فارسی واژه های کلیدی اسپیرولینا در ترکیب با تمرین هوازی، تمرین مقاومتی، تمرین تناوبی شدید و دیابت نوع 2 جست وجو شدند. واژه های کلیدی مورد استفاده برای جست وجوی مقالات خارجی Spirulina و Type 2 diabetes در ترکیب با High-intensity interval training، Aerobic training و Resistance training بودند؛ که در پایگاه های اطلاعاتی معتبر از جمله Sid.ir، Magiran.com، Google scholar و Mega paper از سال 2001 تا 2023 جست وجو شدند. نتایج حاکی از آن است که تمرینات هوازی همراه با مصرف مکمل اسپیرولینا منجر به کاهش سطح رزیستین، بهبود نیمرخ لیپیدی و وضعیت متابولیکی شده است. همچنین تمرینات مقاومتی به همراه مصرف مکمل اسپیرولینا منجر به افزایش مقادیر آیریزین، کاهش لیپوکالین- 2، کاهش لیپوپروتئین های کم چگال، کاهش وزن بدن و تمرینات تناوبی با شدت بالا (High-intensity interval training, HIIT) همراه با مصرف این مکمل موجب کاهش آتروفی عضلانی و کاهش وزن شد. بنابراین به منظور کنترل و یا پیشگیری از دیابت نوع 2 می توان از مکمل یاری اسپیرولینا با تمرینات ورزشی بهره برد.

هدف پژوهش حاضر اثر هشت هفته تمرین هوازی با شدت کم و زیاد بر دستگاه قلبی- عروقی، توان هوازی و بی هوازی مردان دارای اضافه وزن بود. 25 دانشجوی پسر دارای اضافه وزن (وزن، 5/13±3/86 کیلوگرم؛ سن، 3/0±6/24 سال و VO2max، 3/10±3/29 میلی لیتر برکیلوگرم دردقیقه) در یک برنامه مداخله ای هشت هفته ای شرکت کردند. آزمودنی ها به صورت تصادفی در یکی از گروه های تمرین با شدت بالا [70 تا 80 درصد VO2max] (HI)، تمرین با شدت پایین [40 تا 50 درصد VO2max] (LI) و یا کنترل (C) قرارگرفتند. تمرین شامل دویدن مسافت های یکسان برای دو گروه (هم حجم) با شدت متفاوت در هر جلسه و هر هفته سه جلسه بود. فشار خون و ضربان قلب استراحتی آزمودنی ها قبل و بعد از برنامه تمرینی اندازه گیری شد. همچنین VO2maxبا استفاده از آزمون کوپر و توان بی هوازی با استفاده از آزمون رست برآورد شد. تفاوت بین دو گروه تمرینی در متغیرهای توان حداقل و میانگین توان معنی دار بود.تفاوت معنی داری در تغییرات ضربان قلب از پیش آزمون تا پس آزمون، در هر دو گروه تمرینی مشاهده شد که میزان کاهش آن در گروه HI بیشتر از گروه LI بود. VO2 max در هر دو گروه تمرینی افزایش معنی داری پس از دوره تمرینی داشت. اما تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشتند. تمرینات هوازی با شدت بالا نسبتاً تاثیرات بیشتری بر برخی پارامترهای توان بی هوازی و قلبی- عروقی افراد دارای اضافه وزن دارد. به نظر می رسد کسب فواید توان هوازی از تمرینات هوازی مستقل از شدت تمرینات باشد.