احمد محمدی مقدم

مقدمه: این پژوهش به بررسی آثار هشت هفته تمرین تی آر ایکس بر برخی پاسخ های قلبی عروقی و عضلانی در ورزشکاران مرد و زن تیراندازی متعاقب تست فشار سرما، پرداخته است. مواد و روش ها: 40 آزمودنی سالم که دارای سابقه فعالیت حرفه ای در ورزش تیراندازی بودند در پژوهش حاضر شرکت کردند. نمونه ها به طور تصادفی به دو گروه کنترل (10 مرد و 10 زن) و دو گروه تمرین (10 مرد و 10 زن) تقسیم شدند. پاسخ های قلبی عروقی شامل، ضربان قلب، فشار خون و فشار نبض بود که در طی پروتکل CPT اندازه گیری شدند. همچنین پاسخ عضلانی با تست لرزش عضلانی سنجش گردید. نتایج: یافته ها نشان داد در هر دو گروه مرد و زن اختلاف معناداری در میانگین ضربان قلب پیش و پس از تمرین وجود دارد (002/0=p، 001/0=p). در بخش پاسخ عضلانی در هر دو گروه مرد و زن، اختلاف معناداری در میانگین ماکزیمم جابجایی و فرکانس متوسط پیش و پس از تمرین وجود داشت (001/0=p 030/0=p، 042/0=p 033/0=p). در زمینه تفاوت جنسیتی در پارامترهای قلبی عروقی نتایج نشان داد که اندازه اثر در حد ضعیف بوده و اختلاف بین مرد و زن معنادار نیست. همچنین در زمینه تفاوت جنسیتی در پارامترهای پاسخ عضلانی نیز نتایج نشان دهنده اندازه اثر ضعیف و در نتیجه عدم اختلاف معنادار بود. نتیجه گیری: تمرینات TRX موجب بهبود برخی پاسخ های قلبی عروقی و عضلانی به تست فشار سرما در زنان و مردان تیرانداز می شود. بر همین اساس، به نظر می رسد این نوع از تمرینات می تواند پاسخ های فیزیولوژیک به استرس محیطی را تعدیل کند.

زمینه و هدف : در مطالعات پیشین مشخص شده است که عوامل زیادی بر اشتها و میزان انرژی دریافتی افراد تأثیرگذار می باشند. تمرین ورزشی یکی از این عوامل می باشد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه آثار حاد دوی تناوبی هوازی و تمرین استقامتی با وزنه بر میزان اشتها در مردان دارای اضافه وزن می باشد. روش تحقیق : در طرح یک گروهی با آزمون های مکرر، 12 مرد دارای اضافه وزن (30>BMI>25) به طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. افراد در طی 3 هفته با فواصل یک هفته ای جهت پاک سازی پلاسما به ترتیب تصادفی در موقعیت های دوی تناوبی هوازی، شرایط کنترل و تمرین استقامتی با وزنه در گروه های چهار نفره قرار گرفتند. دوی تناوبی شامل سه وهله 10 دقیقه ای با فواصل استراحتی 5 دقیقه ای با شدت درک فشار بورگ معادل 13 ، و تمرین استقامتی با وزنه انجام 8 حرکت اصلی با 40 درصد یک تکرار بیشینه ( 1RM )  با 20 تکرار بود. میزان اشتها با استفاده از مقیاس اندازه گیری آنالوگ بصری ارزیابی شد. از آزمون t مستقل جهت مقایسه تفاوت میانگین ها در سطح p <0/05 استفاده گردید. یافته ها : میزان تمایل به غذا 9 ساعت پس از تمرین نسبت به پیش آزمون در هر دو جلسه تمرینی دوی تناوبی هوازی و تمرین استقامتی با وزنه، به طور معناداری کاهش یافت (p =0/01). نتایج آزمون t مستقل تفاوت معناداری بین این میزان کاهش تمایل به غذا در دو جلسه تمرینی نشان نداد  ( p =0/80).  میزان احساس سیری 9 ساعت پس از تمرین نسبت به پیش آزمون در هر دو جلسه تمرینی، افزایش یافت؛ اما این تغییر تنها در جلسه تمرین استقامتی با وزنه معنادار( p =0/001) بود. این مقادیر در جلسه کنترل تغییر معناداری نیافت. نتیجه گیری : با توجه به نتایج پژوهش حاضر، تمرین استقامتی با وزنه هم باعث کاهش معنادار تمایل به غذا، و هم افزایش معنادار میزان احساس سیری 9 ساعت پس از تمرین می شود؛ این در حالی است که دوی تناوبی هوازی تنها باعث کاهش معنادار تمایل به غذا می گردد، از این رو می توان گفت تمرین استقامتی برای کاهش اشتها و کمک به تعدیل انرژی دریافتی در مردان دارای اضافه وزن، موثرتر است.