درخت حوزه‌های تخصصی

سابقه و هدف: تمرینات ورزشی مختلف می تواند اثرات متفاوتی در کنترل و درمان بیماری دیابت داشته باشد بر این اساس هدف از مطالعه مروری حاضر تحلیل مطالعات اخیر در ارتباط با اثر فعالیت های ورزشی مختلف بر شاخص های مرتبط با دیابت نوع 2 است. مواد وروش ها: جهت انجام این مطالعه، جستجو در بانک های اطلاعاتی فارسی و لاتین PubMed، ScienceDirect ،Google scholar، Magiran و SID با کلید واژه های exercise training، resistance training،High- intensity interval training،diabetes، Insulin sensitivity و HbA1c، تمرین مقاومتی، تمرین تناوبی شدید، تمرین هوازی،تمرین ترکیبی، دیابت نوع 2 و حساسیت به انسولین در بازه زمانی 2010 تا 2022 انجام شد. نتایج : در مجموع 140 مقاله مورد بررسی اولیه قرارگرفت و نهایتا 35 مقاله حائز شرایط لازم انتخاب شده و مورد بررسی قرار گرفتند. تمرینات هوازی و بخصوص تمرینات با شدت بالا (HIIT) می تواند اثرات سریع تری در روند کنترل و کاهش قند خون بیماران داشته باشند، با این حال اثرات مثبت تمرینات مقاومتی برای بازده زمانی طولانی تری باقی می ماند. نتیجه گیری: اثرات سودمند انواع تمرینات ورزشی در کنترل شاخص های گلسیمیک بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 به اثبات رسیده است با این حال مطالعه حاضر نشان داد اثرات مفید تمرینات مقاومتی در مقایسه با تمرینات استقامتی می تواند برای زمان طولانی تری ماندگار باشد، لذا پیشنهاد می گردد متخصصین حوزه پزشکی و ورزشی در هنگام ارائه برنامه های تمرینی به بیماران به اهمیت نوع و شکل تمرینات ورزشی اهتمام لازم را داشته باشند

مقدمه و هدف: اعمال دوره های کوتاه انسداد قبل از فعالیت منجر به بهبود عملکرد ورزشی منجر می شود، اما اثر مدت زمان بین اعمال انسداد و شروع فعالیت بر عملکرد مشخص نیست. بنابراین، تحقیق حاضر به بررسی اثر فاصله زمانی بعد از دوره های انسداد جریان خون بر عملکرد جودوکاران رقابتی پرداخت. روش شناسی: در این مطالعه متقاوطع و تصادفی، 10 جودوکار رقابتی بطور داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. هر آزمودنی در سه جلسه: انسداد 5 دقیقه قبل از فعالیت، انسداد 20 دقیقه قبل از فعالیت و بدون انسداد (شم) شرکت کرد. در هر جلسه دو آزمون ویژه جودو متوالی با فاصله 60 ثانیه و بعد از 15 دقیقه یک آزمون بی هوازی رست اجرا شد. دوره های انسداد با بستن کش الاستیک در انتهای فوقانی رانها و در سه دور پنج دقیقه ای انسداد و پنج دقیقه رپرفیوژن متعاقب آن انجام گردید. از روش آماری آنالیز واریانس با اندازه های تکراری و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که اثر دوره های ایسکمی 5 و 20 دقیقه قبل از فعالیت بر تعداد تکنیکهای اجرا شده و شاخص آزمون اول و دوم جودو معنادار نیست. اعمال ایسکمی 5 و 20 دقیقه قبل فعالیت منجر به افزایش معنادار حداکثر و میانگین برون ده توان نسبت به وضعیت شم شد. نتیجه گیری: طبق یافته های پژوهش به نظر می رسد که دوره های متناوب ایسکمی 5 و 20 دقیقه قبل از فعالیت بر اجرای آزمون ویژه جودو اثر معناداری ندارد ولی بر عملکرد بی هوازی جودوکاران رقابتی اثر دارد.

هدف ازاین پژوهش تاثیر 6 هفته مصرف مکمل سیر- لیمو و تمرین هوازی بر سطح پلاسمایی کلسترول، LDL و HDL مردان داری اضافه وزن مورد بررسی قرار گیرد. مواد و روش ها: 33 مرد دارای اضافه وزن غیر ورزشکار دانشگاه قم میانگین سنی 3/5±5/27 سال و شاخص توده بدن 88/4±63/30 کیلوگرم بر متر مربع ، بصورت تصادفی ساده در چهارگروه تمرین (8 نفر)، مکمل(8 نفر)، تمرین+ مکمل (7 نفر)و کنترل (10 نفر) قرارگرفتند. گروه تمرین 6 هفته تمرین هوازی با شدت 60 – 75 درصد ضربان قلب بیشینه را سه جلسه در هفته انجام دادند، گروه مکمل 6 هفته مکمل سیر – لیمو روزانه به میزان 30 سی سی بعد از نهار دریافت کردند و گروه تمرین+ مکمل طی 6 هفته هم مکمل استفاده کردند و هم تمرین هوازی انجام دادند ، نمونه گیری خونی برای اندازه گیری متغییر های پژوهش در دو مرحله قبل و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین در شرایط ناشتا به عمل آمد. جهت تجزیه و تحلیل داده های تحقیق از روش اماری تحلیل واریانس یک سویه و آزمون T وابسته با سطح اطمینان (α <0/05) استفاده شد. نتایج: کاهش درصدی این شاخص ها بودیم به نحوی که میزان کلسترول تام در گروه تمرین به مقدار 6/6 درصد، در گروه مکمل به مقدار 4/8 و در گروه تمرین+ مکمل 6/ 8 درصد کاهش یافت. نتیجه گیری: در این تحقیق اجرای پروتکل مکمل سیر-لیمو و تمرین هوازی می تواند در تغییر این شاخص ها احتمال خطر بیماری قلبی – عروقی را کاهش دهد.

افزایش بیان ژن رزیستین در کبد، سبب مقاومت به انسولین شده و در رت های فاقد این ژن، میزان گلوکز ناشتا کاهش می یابد. رزیستین از طریق تداخل در مسیر سیگنال دهی انسولین، سبب مهار عمل انسولین در کبد شده و از آن به عنوان یک رابط مولکولی مهم بین چاقی و مقاومت به انسولین یاد می شود. دارچین به دلیل داشتن پلی فنل ها, دارای اثرات مفید شبه انسولینی در کنترل قند و چربی خون است و می تواند اشتها را تنظیم کند. آیا شش هفته تمرین هوازی و عصاره دارچین بر بیان ژن رزیستین در بافت کبد موش های نر صحرایی تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب اثر دارد؟ در پژوهش تجربی حاضر، 50 سر رت به طور تصادفی به پنچ گروه مساوی (کنترل، رژیم پرچرب، عصاره دارچین و رژیم پرچرب، تمرین هوازی و رژیم پرچرب، تمرین هوازی و عصاره دارچین و رژیم پرچرب) تقسیم شدند. روزانه به مقدار 5/1 میلی گرم به ازاء هر کیلوگرم از وزن بدن به مدت شش هفته از امولسیون غذای پرچرب به صورت گاواژ داده شد. عصاره دارچین به میزان 200 میلی گرم به ازائ هر کیلوگرم از وزن بدن به صورت گاواژ داده شد. گروه تمرین برای پنج روز در هفته و به مدت شش هفته در برنامه تمرین هوازی روی نوارگردان شرکت کردند. شیب نوارگردان در سرتاسر دوره تمرین، 15 درصد بود. سرعت نوارگردان نیز از 25 متر بر دقیقه در هفته اول به 30 متر بر دقیقه در هفته ششم رسید. مدت زمان تمرین از 10 دقیقه در روز در هفته اول به 50 دقیقه در روز در هفته ششم رسید. برای بررسی میزان بیان ژن مورد نظر از روش RT-PCR استفاده شد. میانگین متغیرهای پژوهش در بین گروه ها، با استفاده از آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و بونفرونی مقایسه شدند. همراه با الگوی مشابه افزایش معنی دار، تفاوت متغیر وزن بدن و وزن بافت کبد در پس آزمون در بین تمامی گروه ها با یکدیگر معنی دار بود. تفاوت میانگین های متغیر ژن رزیستین در بافت کبد رت های نر تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب پس از شش هفته تمرین هوازی، مصرف عصاره دارچین و غذای پرچرب در بین تمامی گروه ها با یکدیگر معنی دار بود. مقایسه گروه های مختلف با گروه کنترل نیز نشان دهنده اثر متغیرهای رژیم غذایی پرچرب, تمرین هوازی و دارچین و تعامل آن ها در تغییرات متغیر ژن رزیستین در بافت کبد بود. مصرف غذای پرچرب باعث تغییرات نامطلوب بیان این ژن شده ولی اجرای شش هفته ای تمرین و مصرف عصاره دارچین باعث تعدیل اثرات نامطلوب رژیم غذایی پرچرب شده و تغییرات مطلوبی را در بیان این ژن و وزن بدن و وزن بافت کبد ایجاد کرده اند. به علاوه، ترکیب اجرای شش هفته ای تمرین و عصاره دارچین به مراتب اثرات مطلوب تری در تعدیل اثرات نامطلوب رژیم غذایی داشته است.

هدف: مکمل پروتئین وی برای افزایش قدرت عضلانی به کار می رود؛ بنابراین هدف مطالعه فراتحلیل حاضر، بررسی اثرات متفاوت مکمل پروتئین وی بر قدرت گروه های عضلانی مختلف در افراد بزرگسال بود. مواد و روش ها: جستجوی سیستماتیک مقالات انگلیسی و فارسی منتشر شده از پایگاه های اطلاعاتیPubMed ، Web of Science، Scopus، SID و Magiran تا 29 نوامبر سال 2024 انجام شد. تفاوت میانگین وزنی (WMD) و فاصله اطمینان 95 درصد با استفاده از مدل اثر تصادفی محاسبه شد. ناهمگونی با استفاده از آزمون I2 و سوگیری انتشار با تحلیل بصری فونل پلات و آزمون Egger بررسی شدند. یافته ها: نتایج نشان داد، مکمل پروتئین وی سبب افزایش معنادار قدرت عضلانی در حرکت پرس سینه ]014/0 P=، (784/0 الی 045/7) kg914/3= [WMD، پرس پا ]010/0P= ،(187/2 الی 048/16)kg 118/9= [WMDو حرکت اسکوات ]001/0 P=، (324/5 الی 990/9)kg 657/7= [WMDنسبت به گروه کنترل در بزرگسالان شد، اما این مکمل سبب تغییر معنادار قدرت عضلانی دوسر بازویی ]582/0P= ،(521/4- الی 538/2)kg 992/0-= [WMD، بازکردن زانو ]070/0P= ،(156/0- الی 008/4) 926/1= [WMDو حرکت ایزوکنتیک بازکردن زانو ]180/0P= ،(748/1- الی 319/9)kg 786/3= [WMDنسبت به گروه کنترل در بزرگسالان نشد. نتیجه گیری: براساس نتایج فراتحلیل حاضر، مکمل پروتئین وی تأثیر مثبت بر قدرت عضلانی در حرکات پرس سینه، پرس پا و اسکوات در افراد بزرگسال دارد؛ ازاین رو برای افزایش قدرت عضلانی، این مکمل به ورزشکاران توصیه می شود.

هدف: محبوبیت برنامه های پلایومتریک در آب در حال افزایش است؛ زیرا جایگزین کم تنش تری در مقایسه با برنامه تمرینی پلایومتریک در خشکی است؛ بر این اساس، هدف پژوهش حاضر، مقایسه هشت هفته تمرینات پلایومتریک در آب و خشکی بر توان بی هوازی اندام های تحتانی و فوقانی و رکورد شنای پسران نوجوان شناگر بود. مواد و روش ها: طرح این پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون و پس آزمون بود. هنرآموزان شناگر نوجوان از بین 30 داوطلب به طور تصادفی به دو گروه پلایومتریک در آب (15 نفر) و پلایومتریک در خشکی (15 نفر) تقسیم شدند. هرکدام از گروه ها به مدت هشت هفته در شرایط تمرینی مخصوص به خود قرار گرفتند. توان بی هوازی بالاتنه از طریق کارسنج ارگومتر و متر، توان بی هوازی پایین تنه از طریق آزمون وینگیت و عملکرد سرعتی شامل رکورد شنای 33 متر در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون اندازه گیری شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که رکورد شنای 33 متر سرعت در هر دو گروه تمرین پلایومتریک در آب و خشکی بهبود معناداری داشت (05/0>P). همچنین اوج توان در گروه پلایومتریک در آب و میانگین توان در گروه پلایومتریک در خشکی افزایش معناداری داشت (05/0>P)، اما در رابطه با شاخص خستگی تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد (05/0<P). نتیجه گیری: به نظر می رسد، تمرینات پلایومتریک در آب و خشکی هر دو باعث بهبود معنادار رکورد شنای 33 متر و توان بی هوازی شدند، اما در شاخص خستگی تفاوتی بین دو گروه مشاهده نشد؛ ازاین رو می توانند به منظور آماده سازی پسران نوجوان شناگر به کار روند.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثر 10 هفته تمرین مقاومتی-هوازی و هوازی مقاومتی بر پروتئین واکنشی سی، هموسیستئین، مقاومت انسولینی و پروفایل لیپیدی زنان چاق دیابتی نوع 2 انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر به شکل نیمه تجربی با انتخاب داوطلبانه 36 نفر از زنان 40 تا 60 ساله شهر بجنورد صورت گرفت. این افراد به سه گروه 12 نفری شاهد (فعالیت ورزشی انجام نمی دهند) و دو گروه آزمایشی که تمرینات هوازی را پیش و پس از تمرینات مقاومتی انجام دادند، به روش تصادفی ساده تقسیم شدند. نمونه خون افراد پیش از تمرین و 48 ساعت پس از تمرین (12 ساعت ناشتا) گرفته شد و پارامترهای بیوشیمیایی با کیت ها اندازه گیری شد. داده ها با آزمون تحلیل واریانس و آزمون تفاوت معناداری فیشر در سطح 05/0≥P تحلیل شد. یافته ها: نتایج پژوهش بین شاخص هموگلوبین ای وان سی، هموسیستئین، پروتئین واکنشی سی و مقاومت انسولینی، قبل و بعد تمرین هوازی-مقاومتی تفاوت معنا داری را نشان داد (05/0≥P). همچنین ده هفته تمرینات ترکیبی مقاومتی-هوازی بر شاخص Hcy تأثیر معنا داری نداشت، ولی بر شاخص مقاومت انسولینی، CRP و HbA1c اثر معنا دار مشاهده شد (05/0≥P). به علاوه پس از ده هفته تمرین هوازی-مقاومتی، مقادیر کلسترول کل و اچ دی آل به ترتیب کاهش و افزایش معنا داری را نشان داد (05/0≥P)، اما در گروه مقاومتی-هوازی، فقط مقادیر اچ دی ال افزایش معنا دار داشت. مقادیر انسولین در قبل و بعد هردو گروه تجربی معنادار نبود. همچنین مقادیر هموگلوبین ای وان سی بعد از تمرین هوازی-مقاومتی تفاوت معنا دار داشت (05/0≥P). نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد، توالی اجرای تمرین، عاملی تعیین کننده در بهبود شاخص های التهابی و متابولیکی است. اجرای تمرین هوازی پیش از تمرین مقاومتی (الگوی هوازی–مقاومتی) اثرات قوی تری در بهبود مقاومت انسولینی، کاهش هموسیستئین و بهینه سازی پروفایل لیپیدی در مقایسه با ترتیب معکوس دارد؛ بنابراین، این الگو به عنوان راهبردی مؤثر و کم هزینه برای کنترل دیابت و کاهش خطر بیماری های قلبی عروقی در زنان چاق دیابتی توصیه می شود.

هدف: این مرور نظام مند با هدف بررسی اثرات ترکیبی تمرینات مقاومتی و استروئیدهای آنابولیک بر ترکیب بدن و عملکرد عضلانی در مردان و زنان مبتلا به سارکوپنی انجام شد. روش پژوهش: جستجوی سیستماتیک در پایگاه های اطلاعاتی تا سال ۲۰۲۵ منجر به انتخاب ۱۸ مطالعه (۱۴ کارآزمایی تصادفی شده و ۴ مطالعه کنترل شده) با مجموع ۱۲۴۷ شرکت کننده شد. کیفیت مطالعات با ابزارهای ROB 2.0 و ROBINS-I ارزیابی و داده ها با روش های متاآنالیز تجمیع شدند. یافته ها: مداخله ترکیبی در مقایسه با تمرین مقاومتی به تنهایی، منجر به افزایش معنی دار توده بدون چربی (SMD: 0.82) و توده عضلانی اسکلتی (SMD: 0.74) و کاهش توده چربی (SMD: -0.45) شد. بهبودهای معنی داری نیز در قدرت عضلانی (SMD: 0.56-0.61) و عملکرد فیزیکی (SPPB: SMD: 0.52) مشاهده گردید. مردان پاسخ بیشتری نسبت به زنان نشان دادند و اکساندرولون مؤثرترین استروئید شناسایی شد. عوارض جانبی عمدتاً خفیف و شامل افزایش آنزیم های کبدی (۱۲.۳٪) بود. نتیجه گیری: ترکیب تمرینات مقاومتی با استروئیدهای آنابولیک می تواند به عنوان یک راهبرد مؤثر برای بهبود ترکیب بدن و عملکرد عضلانی در بیماران سارکوپنی در نظر گرفته شود، با این حال نظارت دقیق بر عوارض جانبی ضروری است.

هدف از مطالعه بررسی تأثیر سه روش مختلف تمرین مقاومتی بر IGf-1 و هایپرتروفی ران و بازو در بدنسازان نیمه حرفه ای بود. این مطالعه کاربردی و نیمه تجربی دارای 3 گروه آزمایشی و پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری، بدنسازان مرد اهل کارثار با 3 سال سابقه (18 تا 23 سال) بودند که 36 نفر از آنها انتخاب و به روش تصادفی ساده به 3 گروه 12 نفره شامل:1. تمرین مقاومتی-پلایومتریک،2. تمرین مقاومتی-الاستیک و 3. گروه تمرین مقاومتی-کششی تقسیم شدند. در مطالعه حاضر، هر یک از 3 گروه فعال، برنامه های تمرینی خود را 3 جلسه در هفته به مدت 8 هفته با شدت 70 تا 85 درصد انجام دادند. متغیرهای تحقیق قبل و بعد از برنامه تمرینی اندازه گیری شدند. برای توزیع نرمال داده ها از آزمون شاپیرو-ویلک و برای بررسی معناداری درون گروهی و بین گروهی در پیش آزمون و پس آزمون از آزمون لوین و تحلیل کوواریانس استفاده شد. تمام عملیات آماری با استفاده از نرم افزار SPSS/22 انجام شد و سطح معنی داری آزمون ها p≥0.05 در نظر گرفته شد. یافته های تحقیق نشان داد که سطح IGF-1 در هر سه گروه تحقیق به طور معنی داری افزایش یافته است (P=0.001). توده عضلانی بازو در گروه تمرین مقاومتی-الاستیک و توده عضلانی ران در گروه تمرین مقاومتی-پلایومتریک به طور معنی داری افزایش یافته است (P=0.001). تمرینات مقاومتی پلایومتریک و الاستیک که به طور همزمان فشار بیشتری بر عضلات وارد می کنند، می توانند به عنوان یک روش تمرینی جدید برای جایگزینی تمرینات سنتی معرفی شوند.

هدف از این پژوهش، عوامل موثر بر سواد حرکتی و سلامت ورزشکاران جانباز و معلول در ایران بوده است. این مطالعه از حیث پارادایم از نوع تفسیری، رویکرد کیفی، استراتژی داده بنیاد و تاکتیک تحلیل محتوای پنهان بوده است. روش جمع آوری داده ها در تحقیق به شکل مصاحبه عمیق با 17 نفر از افراد خبره آکادمیک و تجربی در حوزه سواد حرکتی و سلامت بوده است. روش نمونه گیری به صورت هدفمند بوده و مصاحبه ها تا حد اشباع نظری داده ها پیش رفت. فرمت داده های احصا شده از مصاحبه ها به شکل صوت و متن بوده و تجزیه و تحلیل آنها از طریق نرم افزار MAXQDA نسخه 18 انجام شد. ابتدا استخراج مفاهیم اولیه از فرآیند کدگذاری بازِ مصاحبه های انجام شده صورت گرفت. سپس از طریق کدگذاری محوری، مفاهیم به دست آمده در قالب مقولات مختلف دسته بندی شده و نهایتاً از طریق کدگذاری انتخابی، عوامل موثر بر سواد حرکتی و سلامت ورزشکاران جانباز و معلول در ایران طراحی شد. یافته های پژوهش حاضر نشان می دهد که بهبود سواد حرکتی و سلامت ورزشکاران جانباز و معلول نیازمند توجه به عوامل شخصی، بین فردی و جامعه شناختی است. برای ارتقاء کیفیت زندگی و عملکرد ورزشی این افراد، باید برنامه های جامع و متناسب با نیازهای آنان تدوین نمود که این برنامه ها می تواند شامل آموزش های مستمر، افزایش دسترسی به امکانات و تجهیزات ورزشی، تقویت حمایت های اجتماعی و ترویج فرهنگ مثبت نسبت به ورزشکاران جانباز و معلول باشد. با توجه به این عوامل، می توان به ارتقاء سلامت و سواد حرکتی این گروه کمک و فرصتی برای مشارکت فعال تر در جامعه ورزشی داد.

هدف: تجمع آمیلوئید بتا (Aβ) و اختلال در پاک سازی آن از مغز از ویژگی های بارز بیماری آلزایمر است. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرینات فعالیت شناختی حرکتی بر سطوح Aβ کبدی و سطوح سرمی LRP1 در مدل های حیوانی آلزایمر انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 40 موش صحرایی نر ویستار به صورت تصادفی به چهار گروه شامل کنترل-سالم (Control)، کنترل-آلزایمر (ALZ)، تمرین پیچیده-سالم (Wheel-C)، تمرین پیچیده-آلزایمر (Wheel-ALZ) تقسیم شدند و مدل آلزایمر از طریق تزریق استرپتوزوتوسین به بطن مغز القا شد. گروه های تمرینی به چرخ های دوار الگوی پیچیده حرکتی دسترسی داشتند. پس از پایان دوره، سطوح آمیلوئید بتا کبدی و sLRP سرمی با روش الایزا سنجش شد. یافته ها: نتایج نشان داد تزریق STZ به طور مؤثر باعث القای علائم شبه آلزایمر شد. سطوح آمیلوئید بتا در گروه تمرین پیچیده به طور معناداری کمتر و سطوح sLRP بیشتر از سایر گروه ها بود (0.001=P). همچنین تمرین پیچیده در گروه آلزایمری باعث کاهش آمیلوئید بتا نسبت به گروه بدون تمرین شد (0.001=P). تفاوت معنی دار وزن بین گروه ها نیز مشاهده شد (0.001=P). نتایج این مطالعه نشان داد که تمرین پیچیده با تحریک هم زمان فرآیندهای شناختی و حرکتی، موجب کاهش معنی دار سطوح آمیلوئید β در مغز و کبد و افزایش سطح سرمی sLRP در مدل های حیوانی آلزایمر شد. نتیجه گیری: این تغییرات احتمالاً از طریق فعال سازی مسیرهای نوروتروفیک، بهبود عملکرد میتوکندری، و تقویت مکانیسم های پاک سازی محیطی و مرکزی Aβ به ویژه از طریق LRP1 حاصل شده اند. این یافته ها نقش کلیدی تعامل کبد و مغز در پاتوژنز آلزایمر را برجسته کرده و بر پتانسیل درمانی ورزش پیچیده در تعدیل روند بیماری تأکید می کنند.

بیماری های قلبی عروقی شایع ترین علت مرگ و میر افراد در اغلب کشورهای جهان است. از سطوح بالای سرمی بیومارکرهای قلبی از جملهCK-MB و تروپونینI در تشخیص آسیب بافت قلب استفاده می شود. از مهم ترین عوامل موثر در کاهش این بیماری ها، ورزش و فعالیت جسمانی است. بر این اساس، هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرین ترکیبی بر سطوحCK-MB و تروپونین I در بیماران قلبی عروقی است. در این کارآزمایی بالینی با طراحی تصادفی، ۲۴ بیمار مبتلا به بیماری های قلبی عروقی با میانگین سنی 8±59 سال و میانگین شاخص توده بدنی42/0±76/27 به صورت تصادفی به دو گروه تمرین ترکیبی و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرینی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه طبق پروتکل مورد نظر، تمرینات هوازی و مقاومتی را انجام دادند. نمونه گیری خون به صورت وریدی در دو مرحله پیش و پس از مداخله انجام شد. توزیع نرمال داده ها با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک ارزیابی گردید. جهت مقایسه تغییرات بین گروهی، از آزمون تحلیل کوواریانس همراه با آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. نتایج نشان داد که تمرین ترکیبی سبب تغییرات معناداری در شاخص(p=0.03) CK-MB نسبت به گروه کنترل گردید؛ هر چند که تغییرات معناداری در شاخص تروپونین I مشاهده نشد(p=0.3) . افزایش شاخص CK-MB و عدم تغییر معنی دار در شاخص تروپونین I در بیماران، می تواند ناشی از فشار تمرین ترکیبی، ایجاد استرس متابولیک و بهبود ظرفیت عملکردی قلب و عروق باشد.

مقدمه و هدف: هدف از این تحقیق بررسی ارتباط بین فعالیت بدنی و دانش تغذیه ای با نمایه توده بدنی و تبحر حرکتی دختران 10 تا 14 سال مدارس شهر خانقین در دوران کرونا بود. روش شناسی: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و به لحاظ هدف کاربردی می باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دختران 10 تا 14 سال مدارس شهر خانقین می باشد، که با توجه به نمونه گیری انجام شده به روش خوشه ای با استفاده از جدول مورگان تعداد 350 نفر برای پاسخ به سوالات پرسشنامه انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های استاندارد دانش تغذیه ای پارامنتر و واردل، پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی کودکان و نوجوانان (IPAQ) و فرم کوتاه آزمون تبحر حرکتی ﺑﺮوﯾﯿﻨﯿﻨﮑﺲ- ازرﺗﺴﮑﯽ (BOT-2) استفاده گردید. به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات جمع آوری شده از تکنیک آماری همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد فعالیت بدنی با شاخص توده بدنی و تبحر حرکتی دختران 10 تا 14 ساله مدارس شهر خانقین عراق در دوران کرونا رابطه معنادار وجود دارد ( 05/0P<). نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده میتوان نتیجه گرفت که فعالیت بدنی در دوران کرونا باعث بهبود نمایه توده بدنی و تبحر حرکتی در دختران می شود.

زمینه و هدف: پژوهش حاضر باهدف مقایسه تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی بر شاخص نروتروفیک مشتق از مغز و مقاومت به انسولین زنان چاق مبتلا به دیابت نوع 2 شهر نورآباد انجام شد.مواد و روش ها: آزمودنی های این تحقیق نیمه تجربی شامل 20 زن مبتلا به دیابت نوع 2 (با میانگین سنی 8/3 ± 6/42 سال) بود که به روش هدفمند و در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه 10 نفری تمرین مقاومتی و گروه کنترل تقسیم شدند. مداخله تمرینات مقاومتی شامل 8 هفته (3 جلسه در هفته) تمرینات پرس سینه، فلکشن ساق پا، اکستنشن ساق پا، سیم کش از جلو و دراز و نشست کرانچ بود. 48 ساعت قبل و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینات، از آزمودنی های دو گروه خون گیری به منظور ارزیابی شاخص نروتروفیک مشتق از مغز و مقاومت به انسولین گرفته شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون t وابستهانجام شد.نتایج: نتایج نشان داد تمرینات مقاومتی باعث افزایش معنادار در میزان نوتروفیک مشتق از مغز (001/0=P)، و کاهش معنادار در میزان مقاومت به انسولین (001/0=P) در گروه تمرینی شد.. نتیجه گیری: تمرینات مقاومتی موجب افزایش BDNF و درنتیجه کاهش عوارض عصبی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 شده است

هدف: استرس شبکه آندوپلاسمی قلب از طریق پروتئین های نادرست تاشده نقش مهمی در بیماری های قلبی عروقی بازی می کند. تمرین ورزشی ممکن است استراتژی مناسبی در تثبیت هموستاز شبکه آندوپلاسمی باشد. از طرفی، پیش آماده سازی ایسکمی اثر محافظتی در مقابل آسیب قلب دارد؛ با این حال، اثر آن به همراه تمرین مشخص نیست. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر تمرین هوازی و پیش آماده سازی ایسکمی بر بیان ژن های PERK و ATF6 قلب موش های صحرایی مدل سکته قلبی بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 35 موش صحرایی ویستار به صورت تصادفی به هفت گروه سالم، سکته، سکته ایسکمی یک پا، سکته ایسکمی دو پا، سکته تمرین هوازی، سکته تمرین+ایسکمی یک پا، سکته تمرین+ایسکمی دو پا تقسیم شدند. سکته قلبی با تزریق ایزوپروترنول (mg/kg.day 100) در دو دوز القا شد. پیش آماده سازی ایسکمی شامل سه دور پنج دقیقه ای ایسکمی و پنج دقیقه جریان مجدد متعاقب بود. تمرین هوازی به مدت هشت هفته و پنج روز در هفته انجام شد که شامل دویدن روی نوار گردان با سرعت 10 متر در دقیقه و مدت 15 دقیقه در هفته های اول و دوم بود که در هفته های هفتم و هشتم به سرعت 25 متر در دقیقه و مدت 30 دقیقه رسید. بیان ژن های PERK و ATF6 قلب با روش real-time PCR اندازه گیری شد. از روش آماری واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنا داری 05/0 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد، بیان ژن های PERK و ATF6 افزایش معنا داری در گروه سکته نسبت به گروه سالم داشت. PERK و ATF6 کاهش معنا داری در ایسکمی یک پا (0.0001 P=،0.032 P=)، ایسکمی دو پا (0/003P=،0.004P=)، تمرین (0.0001P=،0.0001P=)، تمرین+ایسکمی یک پا (0.0001P=،0.0001P=) و تمرین+ایسکمی دو پا (0.0001P=،0.0001P=) در مقایسه با گروه سکته داشت. نتیجه گیری: تمرین هوازی، پیش آماده سازی ایسکمی در یک پا و دو پا منجر به بهبود استرس شبکه آندوپلاسمی قلب موش های صحرایی مدل سکته قلبی می شود؛ با این حال، تمرین هوازی به همراه پیش آماده سازی ایسکمی اثر بیشتری بر بهبود استرس شبکه آندوپلاسمی بافت قلب دارد

زمینه و هدف: یکی از مداخلات درمانی در سندرم درد رانی-کشککی (PFPS)، بازتوانی عملکرد حرکتی با تمرینات ورزشی می باشد. هدف تحقیق حاضر تعیین اثر تمرینات مقاومتی با تعدیل وزن متفاوت بر عملکرد عضلانی و حرکتی در زنان مبتلا به PFPS بود. مواد و روش ها: در پژوهش نیمه تجربی حاضر 75 زن مبتلا به PFPS به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به گروه های تعدیل وزن (4/1 وزن بدن، 2/1 وزن بدن و 4/3 وزن بدن)، بدون تعدیل وزن و کنترل تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل تمرینات مقاومتی و عملکردی منتخب تقویت عضلات لگن و زانو بود که روی سطوح پایدار و ناپایدار انجام شد. نتایج: در گروه های تمرین افزایش معنی داری در قدرت و استقامت عضلانی و همچنین بهبود عملکرد حرکتی نسبت به پیش آزمون و گروه کنترل مشاهده شد (001/0 >P). افزایش قدرت در گروه های 2/1 تعدیل وزن و 4/3 تعدیل وزن نسبت به گروه بدون تعدیل وزن معنی دار بود (010/0 >P) ولی تفاوت معنی داری بین گروه های 2/1 تعدیل وزن و 4/3 تعدیل وزن مشاهده نشد (05/0 <P). همچنین تفاوت معنی داری بین گروه های 4/1 تعدیل وزن و بدون تعدیل وزن مشاهده نشد (05/0 <P). نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش تمرین مقاومتی موجب بهبود عملکرد عضلانی در زنان مبتلا به PFPS می شود به نظر می رسد که تعدیل وزن بیشتر از 2/1 وزن بدن می تواند موجب بهبود کیفیت تمرین و در نتیجه سازگاری های عصبی عضلانی از جمله افزایش قدرت عضلات اکستنسور در PFPS شود.

هدف: استرس اکسیداتیو و مارکرهای التهابی می توانند به طور درخورتوجهی بر عملکرد کبد تأثیر بگذارند و منجر به بروز بیماری های مزمن شوند. در این پژوهش به اثرات تمرین تناوبی شدید و رژیم غذایی پرچرب بر این عوامل در کبد موش های C57BL/6 پرداخته شد. مواد و روش ها: تعداد 40 موش نر (یک ماهه با وزن 1±14 گرم) به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: گروه بی تحرک به همراه دریافت رژیم پرچرب؛ گروه تمرین تناوبی شدید به همراه دریافت رژیم پرچرب؛ گروه بی تحرک به همراه دریافت رژیم غذایی عادی؛ گروه تمرین تناوبی شدید به همراه دریافت رژیم غذایی عادی. پروتکل تمرین شامل ۱۰ هفته، برای پنج روز در هفته و هر جلسه تمرینی ۴0 دقیقه تمرین تناوبی شدید بود. برای بررسی بیان ژن های HMOX1، NOS2 و NFE2L2 از روش Real-time PCR و برای اندازه گیری بیان پروتئین NOS2از وسترن بلات استفاده شد. یافته ها با استفاده از تحلیل واریانس و در سطح معناداری 05/0˂P تحلیل شدند. یافته ها: رژیم غذایی پرچرب سبب افزایش آنزیم های HMOX1 (0001/0=P) و NOS2 (0003/0=P)، کاهش آنزیم NFE2l2 (0008/0=P) و افزایش بیان پروتئین NOS2 (0002/0=P) شد؛ در حالی که تمرین تناوبی شدید سبب بهبود NFE2L2، HMOX1، NOS2 و بیان پروتئین NOS2 شد. نتیجه گیری: رژیم غذایی پرچرب سبب افزایش استرس اکسیداتیو و التهاب در کبد موش ها می شود، اما تمرین تناوبی شدید می تواند این اثرات منفی را کاهش دهد.

هدف: چاقی با افزایش التهاب سیستمیک، خطر تخریب عصبی را افزایش می دهد. در این پژوهش، اثر شش هفته تمرین عملکردی شدید همراه با رژیم و مکمل کتوژنیک بر نورومتابولیت های مغزی -که از شاخص های مهم سلامت نورونی هستند- بررسی شد. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی، ۲۱ داوطلب دارای اضافه وزن یا چاق به سه گروه تقسیم شدند: تمرین عملکردی شدید (EX)؛ تمرین همراه با رژیم کتوژنیک حاوی تری گلیسریدهای زنجیره متوسط (MCT) (EX+KD)؛ گروه کنترل (C). تمرینات به مدت شش هفته، سه جلسه در هفته به صورت عملکردی شدید انجام شد. متخصص تغذیه رژیم کتوژنیک را طراحی کرد و مکمل MCT به صورت روزانه مصرف شد. مقادیر نورومتابولیت ها با طیف نگاری رزونانس مغناطیسی پروتون (¹H-MRS) از ناحیه ورمیس مخچه (سیستم 1.5T Philips Ingenia) به صورت تک وُکسلی اندازه گیری و با نرم افزار Osprey پردازش شد. تحلیل داده ها با تحلیل واریانس یک طرفه (آنوا) و آزمون تعقیبی توکی انجام شد (05/0=α). یافته ها: پس از مداخله، در مقایسه با گروه کنترل، سطح میواینوزیتول (mI) در گروه های EX و EX+KD به ترتیب 12 درصد و 57 درصد کاهش یافت؛ در حالی که سطح کولین (Cho) در همین گروه ها به ترتیب ۹۷ درصد و ۱۹۳ درصد افزایش داشت. همچنین سطح N-استیل آسپارتات (NAA) در گروه EX 91 درصد و در گروه EX+KD 38 درصد افزایش یافت که همه این تغییرات در سطح معناداری 05/0>P معنا دار بود. تغییرات مشاهده شده نشان دهنده اثر معنادار مداخله ها بر شاخص های نورومتابولیتهای مغز بود. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش حاضر، تمرین عملکردی شدید به تنهایی موجب بهبود وضعیت نورومتابولیتهای مغز می شود؛ یعنی Cho و NAA افزایش یافت و mI کاهش پیدا کرد؛ در حالی که ترکیب ورزش با رژیم کتوژنیک حاوی MCT با تقویت تغییرات در Cho و mI، اثرات محافظتی قوی تری بر بافت عصبی داشت و این موضوع می تواند روند تخریب عصبی مرتبط با چاقی را مهار کند، اما این تأثیر هم افزایی بر NAA مشاهده نشد.

بر اساس شواهد اسیدهای چرب امگا- 3 (ω3) دارای آثار ضدالتهابی است و پژوهشهای اخیر بیانگر توانایی بالقوه آنها در کاهش التهاب مزمن است. این پژوهش با هدف تعیین اثر شش هفته تمرین هوازی شدید و دریافت مکمل ω3 بر میزان پروتئین اینترلوکین-6 (IL-6) و عامل نکروز دهنده توموری-آلفا (TNF-α) در بافت کبدی موشهای چاق اجرا شد. در این پژوهش تجربی، 30 سر موش نر بالغ بطور تصادفی در پنج گروه جیره استاندارد (ND)، جیره پرچرب (HFD)، جیره پرچرب+تمرین (HFD+T)، جیره پرچرب+ω3 (HFD+ω3) و جیره پرچرب+تمرین+ω3 (HFD+T+ω3) تقسیم شدند. تمرین هوازی شدید شامل 10 تا 50 دقیقه دویدن روی نوارگردان با شدت 75-70 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه، سرعت 25 تا 30 متر در دقیقه و شیب 15 درصد به مدت شش هفته بود. گروه های مکمل طی دوره مداخله، مقدار 500 میلیگرم بر کیلوگرم از توده بدن از مکملهای EPA و DHA به ازای هر گرم غذا به صورت گاواژ دریافت کردند. میزان پروتئین IL-6 و TNF-α در بافت کبدی با روش برادفورد اندازه گیری شد. میزان پروتئینهای IL-6 و TNF-αدر گروههای HFD+T، HFD+ω3 و HFD+T+ω3 نسبت به گروه ND بطور معناداری بیشتر و در مقایسه با گروه HFD کمتر بود. همینطور میزان این دو پروتئین در گروههای HFD+ω3 و HFD+T+ω3 نسبت به گروه HFD+T بطور معناداری کمتر بود، هرچند بین این دو گروه تفاوت معناداری دیده نشد. طبق این نتایج، ترکیب تمرین هوازی شدید و دریافت مکمل ω3 دارای اثر هم افزایی در تعدیل التهاب بافت کبدی ناشی از چاقی است.

هدف: سکته مغزی ایسکمیک یکی از شایع ترین اختلالات نورولوژیک در سراسر جهان است و به عنوان دومین عامل مرگ ومیر و یکی از عوامل اصلی ناتوانی های بلندمدت در بزرگسالان شناخته می شود. با توجه به نقش محافظتی تمرین هوازی در بهبود عملکرد نورونی و اثرات تنظیمی آدنوزین بر پاسخ های سلولی، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر این دو مداخله بر بیان ژن HIF-1α در مغز رت های نر ویستار پس از سکته مغزی ایسکمیک انجام شد. مواد و روش ها: پنجاه رت نر بالغ از نژاد ویستار با سن ۸ تا ۱۰ هفته و وزن بین ۲۴۰ تا ۲۷۰ گرم، به صورت تصادفی به پنج گروه تقسیم شدند: شم، سکته مغزی+کنترل، سکته مغزی+تمرین هوازی، سکته مغزی+آدنوزین و سکته مغزی+آدنوزین+تمرین هوازی. سکته مغزی ایسکمیک با روش انسداد موقت شریان کاروتید مشترک به مدت ۴۵ دقیقه در رت های نر بالغ القا شد. تمرین هوازی دو روز پس از القا آغاز شد و به مدت هشت هفته ادامه یافت. رت های گروه تمرینی، پنج روز در هفته طبق یک پروتکل پیش رونده روی تردمیل فعالیت داشتند. برنامه تمرینی در هفته اول با سرعت 20 متر در دقیقه، بدون شیب و به مدت 18 دقیقه آغاز شد و به تدریج افزایش یافت؛ به طوری که در هفته هشتم به سرعت ۳۰ متر در دقیقه، با شیب ۱۰ درجه و مدت زمان ۵۰ دقیقه رسید. آدنوزین با دوز 3/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، روزانه یک بار به گروه های درمانی مربوط تزریق شد. چهل وهشت ساعت پس از پایان پروتکل تمرینی، رت ها قربانی شدند و بافت های مغزی آن ها برای بررسی بیان ژن HIF-1α با استفاده از روش PCRجمع آوری شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: یافته ها نشان داد، بیان ژن HIF-1α در گروه های سکته مغزی+آدنوزین+تمرین و سکته مغزی+تمرین در مقایسه با گروه های شم (001/0P<)، سکته مغزی+کنترل (001/0P<) و سکته مغزی+آدنوزین (001/0P<) بیشتر و معنادار بود. نتیجه گیری: تمرین هوازی به طور چشمگیر بیان HIF-1α و بقای نورونی در رت های ایسکمیک را افزایش داد. آدنوزین به تنهایی اثری نداشت و ترکیب آن با ورزش برتری آماری بر تمرین تنها نشان نداد. این یافته ها بر نقش محوری ورزش هوازی در توان بخشی پس از سکته مغزی و ضرورت بهینه سازی دوز و زمان بندی آدنوزین در مطالعات آینده را تأکید می کند.