شیدا نقی زاده

هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثر 10 هفته تمرین مقاومتی-هوازی و هوازی مقاومتی بر پروتئین واکنشی سی، هموسیستئین، مقاومت انسولینی و پروفایل لیپیدی زنان چاق دیابتی نوع 2 انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر به شکل نیمه تجربی با انتخاب داوطلبانه 36 نفر از زنان 40 تا 60 ساله شهر بجنورد صورت گرفت. این افراد به سه گروه 12 نفری شاهد (فعالیت ورزشی انجام نمی دهند) و دو گروه آزمایشی که تمرینات هوازی را پیش و پس از تمرینات مقاومتی انجام دادند، به روش تصادفی ساده تقسیم شدند. نمونه خون افراد پیش از تمرین و 48 ساعت پس از تمرین (12 ساعت ناشتا) گرفته شد و پارامترهای بیوشیمیایی با کیت ها اندازه گیری شد. داده ها با آزمون تحلیل واریانس و آزمون تفاوت معناداری فیشر در سطح 05/0≥P تحلیل شد. یافته ها: نتایج پژوهش بین شاخص هموگلوبین ای وان سی، هموسیستئین، پروتئین واکنشی سی و مقاومت انسولینی، قبل و بعد تمرین هوازی-مقاومتی تفاوت معنا داری را نشان داد (05/0≥P). همچنین ده هفته تمرینات ترکیبی مقاومتی-هوازی بر شاخص Hcy تأثیر معنا داری نداشت، ولی بر شاخص مقاومت انسولینی، CRP و HbA1c اثر معنا دار مشاهده شد (05/0≥P). به علاوه پس از ده هفته تمرین هوازی-مقاومتی، مقادیر کلسترول کل و اچ دی آل به ترتیب کاهش و افزایش معنا داری را نشان داد (05/0≥P)، اما در گروه مقاومتی-هوازی، فقط مقادیر اچ دی ال افزایش معنا دار داشت. مقادیر انسولین در قبل و بعد هردو گروه تجربی معنادار نبود. همچنین مقادیر هموگلوبین ای وان سی بعد از تمرین هوازی-مقاومتی تفاوت معنا دار داشت (05/0≥P). نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد، توالی اجرای تمرین، عاملی تعیین کننده در بهبود شاخص های التهابی و متابولیکی است. اجرای تمرین هوازی پیش از تمرین مقاومتی (الگوی هوازی–مقاومتی) اثرات قوی تری در بهبود مقاومت انسولینی، کاهش هموسیستئین و بهینه سازی پروفایل لیپیدی در مقایسه با ترتیب معکوس دارد؛ بنابراین، این الگو به عنوان راهبردی مؤثر و کم هزینه برای کنترل دیابت و کاهش خطر بیماری های قلبی عروقی در زنان چاق دیابتی توصیه می شود.