مطالب

بخش قابل ملاحظه ی از سکونت های ایران را شهرهای واقع در حاشیه کویر تشکیل می دهند. این شهرها، در طی سه دهه گذشته به شدت در معرض تحولات کالبدی ناشی از تجربه آموزه ها و روش های معماری و طراحی شهری مدرن قرار داشته اند. مداخلات مدرن، نظیر اجرای طرح های جامع شهری ، پروژه های تعریض معابر و ...،پیامدهای نامطلوبی را چه در مقیاس معماری ساختمان ها و چه در مقیاس استخوان بندی فضایی و سازمان کالبدی شهرهای کویری به همراه داشته است. برخی از پیامد های نامطلوب مزبور، شیوع و رواج یافتن ساختمان های ناهمساز با اقلیم گرم و خشک این شهرها و صدمه رساندن به منابع زیست محیطی، نظیر تخریب راضی مستعد کشاورزی در اثر گسترش هرز و بیرویه شهرها است که در قالب توسعه های با تراکم پایین صورت پذیرفته است. هدف این مقاله، بررسی مباحث نظری مرتبط با انگاره «طراحی شهری پایدار»، و سود جستن از آن به عنوان ابزاری جهت نقد تجربه طراحی شهری مدرن در شهرهای حاشیه کویر از دیدگاه مبحث توسعه پایدار و ملاحظات زیست محیطی است. بررسی های این مقاله نشان می دهد که: با بهره بردن تؤامان از اصول نوین «طراحی شهری پایدار» و درس گرفتن از پیشینه های معماری و طراحی شهری بومی، که در انطباق با الزامات پایداری زیست محیطی بوده اند، می توان محیط کالبدی شهرهای کویری را به سوی انطباق هرچه بیشتر با قرارگاه طبیعی اشان هدایت کرد. برای انجام این کار، استفاده از اصول حاکم بر « شهر فشرده سنتی ایران» حاشیه کویر و تأکید بر سیاست های نوزایی و بازسازی بافت های فرسوده شهری ، به جای گسترش بیرویه پیرامونی، توصیه شده است. کلیدواژگان: طراحی شهری، توسعه پایدار، شهر فشرده، نوزایی شهری، کویر

در قرن بیستم ایران و مصر ، شاهد افت و خیزهای بسیاری در مناسبات فی مابین خود بوده اند . پرسش عمده ای که در این نوشتار مطرح شده ، آن است که چه عواملی موجب این فراز و نشیب ها شده است ؟ نگارنده بر آن است که با بررسی مسیر تحول مراودات فوق به ویژه در نیمه دوم قرن بیستم ، نشان دهد تحولات در سطح نظام بین المللی ، بیشترین عامل تاثیر گذار بر کیفیت روابط ایران و مصر بوده است . واقعیت آن برداشت دو کشور از ماهیت نظام و بین الملل جهت گیری آن ، منجر به تیرگی روابط شده است .

در مورد پیشینة زبان پارسی در دو کشور ایران و تاجیکستان همراه با اعلام آمادگی سفارت ایران در دوشنبه برای اعطای جوایزی به ترجمه‌های نفیس در زمینة ایران شناسی، زبان پارسی و تاریخ ایران از زبان روسی به زبان فارسی توسط مترجمان تاجیکستان است.

نوشتار حاضر که برداشتی است آزاد از «ساختار سازمان‌های رسانه‌ها»(The Structure Of Media Organizations)نگاهی دارد به کاربرد مکتب‌های مدیریت علمی و روابط انسانی در تعیین ساختارهای سازمانی رسانه‌های گروهی که ضمن تحلیل مختصر درخصوص میزان توانایی‌های دو مکتب مذکور برای حل مسائل بغرنج سازمانی، چگونگی تلفیق یافته‌های دو مکتب کلاسیک و روابط انسانی را نیز در طراحی ساختارهای سازمان‌های رسانه‌ای مورد بررسی قرار می‌دهد. اگر روند بحث دراین نوشتار را برمبنای تحولاتی قرار دهیم که در علم مدیریت و نظریه‌ها و مکاتب مربوط به آن روی داده‌است، ناگزیر باید به مکتب اقتضایی و تاثیر آن در شیوه‌های سازمان دهی موسسات رسانه‌ای نیز بپردازیم.

ساختار مدیریتی، وظایف، ویژگی‌ها و روابط مدیران رسانه‌ای، در ایستگاه‌های تلویزیونی و رادیویی با یکدیگر و با کارکنان و مخاطبان، از عوامل مهم مدیریتی در سازمان‌های ارتباطی‌اند. دراین مقاله، نویسنده پس از بررسی این نکته‌ها، یادآوری می‌کند که دوام و بقای مدیریت رسانه‌ها (در آمریکا)به جلب هرچه بیش‌تر مخاطبان و تبدیل نیاز محض سوددهی به امری معنی‌دار و رسالتی غرورانگیز برای کارکنان، به ویژه کارکنان خبری، بستگی دارد. همچنین، این کارکنان نیازمند کسب مهارت‌های تولید و فروش و تحصیل دانش روز درباره تحول برنامه‌های تلویزیونی و چگونگی فعالیت در کارگاه‌های تولید خبر و نحوه کسب احساس امنیت در مراکز رسانه‌ای‌اند.