درخت حوزه‌های تخصصی

زمینه و هدف: بیماری کووید – 19 با سرعت زیاد در جهان گسترش یافته و اثرات زیادی بر سلامتی و سایر جنبه های زندگی بشری داشته است. این ویروس موجب اثرات متفاوتی بر اعضای مختلف بدن از جمله سیستم اعصاب و روان شده است و اقشار مختلف جامعه از آن متاثر گردیده اند. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط فعالیت بدنی با سلامت عمومی و کیفیت خواب در بیماران دیابتی فعال در دوران شیوع بیماری کووید -19 انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی – همبستگی است. نمونه آماری شامل180 نفر از بیماران دیابتی دارای پرونده در کلینیک تخصصی دیابت در شهر بابل بود که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و از طریق شبکه های مجازی با توزیع لینک پرسشنامه آنلاین در پژوهش شرکت کردند. داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه های استاندارد شامل پرسشنامه فعالیت بدنی ipaq ، سلامت عمومی (28- GHQ) ، کیفیت خواب پیتزبرگ(PSQI) فراهم گردید. آنالیز آماری با استفاده از نرم افزار آماری SPSSنسخه26 انجام گرفت. یافته ها: یافته ها نشان دادند که بین فعالیت بدنی با شدت متوسط با سلامت عمومی و کیفیت خواب در بیماران دیابتی فعال در دوران شیوع بیماری کووید -19 رابطه مثبت و معناداری وجود دارد.(05/0>P). نتیجه گیری: فعالیت بدنی با شدت متوسط نقش مهمی درکیفیت خواب و سلامت عمومی بیماران دیابتی فعال ایفا می کنند و هدف قرار دادن این متغیر می تواند در بهبود کیفیت خواب و سلامت عمومی بیماران دیابتی فعال در دوران اپیدمی کووید -19موثر باشد.

زمینه وهدف: سالمندی یک فرآیند طبیعی در زندگی انسان است. سارکوپنی کاهش تدریجی توده و عملکرد عضلانی است که با افزایش سن رخ می دهد. مواد و روش ها: در پژوهش حاضر با ۳۰ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین وزنی ۴۲ + ۳۵۳ گرم و در سن ۱۸ هفتگی، به صورت تصادفی به سه گروه, تمرین استقامتی، تمرین مقاومتی و کنترل (هر گروه شامل ۱۰ سر رت) تقسیم شدند. سپس گروه های تمرین استقامتی و قدرتی به مدت ۸ هفته و ۵ جلسه در هفته در تمرینات مخصوص به خود شرکت کردند. نتایج: نتایج آزمون آنالیز واریانس نشان داد که بین مقادیر ژن میوستاتین و ژن فولیستاتین در گروه های استقامتی، مقاومتی و شاهد تفاوت معنی داری وجود دارد. همچنین نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که تمرینات استقامتی و مقاومتی تأثیر معنی داری در کاهش بیان ژن میوستاتین داشته است. همچنین نتایج این آزمون افزایش ژن فولستاتین را در دو گروه استقامتی و مقاومتی نسبت به گروه کنترل را نشان داد. نتیجه گیری: نتایج آزمون های آماری کاهش معنی داری را در بیان ژن میوستاتین و افزایش معنی داری را در بیان ژن فولیستاتین در گروه های تمرین استقامتی و قدرتی در مقایسه با گروه کنترل را نشان داد. در نهایت، یافته های این مطالعه نشان داد که تمرینات قدرتی و استقامتی می توانند بیان ژن های درگیر در هیپرتروفی عضله دوقلو رت های نر سالمند را تغییر دهند. و به نظر می رسد این نوع تمرینات می توانند برای کاهش عوارض سارکوپنی ناشی از افزایش سن مفید باشند.

هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین پلیومتریک، قدرتی و ترکیبی بر برخی شاخص های عملکردی کشتی گیران نخبه بود.تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون انجام شد. آزمودنی های پژوهش حاضر 32 نفر از کشتی گیران نخبه استان گلستان با سابقه حداقل 3 سال تمرین منظم بودند. آزمودنی ها به طور تصادفی به 4 گروه کنترل (8 نفر)، تمرین پلیومتریک (8 نفر)، تمرین قدرتی (8 نفر) و ترکیبی(8 نفر)تقسیم شدند.آزمودنی ها به مدت 8 هفته (سه جلسه در هفته) تمرینات فوق را اجرا کردند. توان بی هوازی، قدرت بیشینه، سرعت و چابکی قبل و پس از 8 هفته ارزیابی شد. از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که توان بی هوازی در گروه تمرینات ترکیبی به طور معناداری نسبت به گروه کنترل افزایش یافت. قدرت بیشینه در گروه تمرینات ترکیبی نسبت به گروه کنترل و گروه تمرینات پلایومتریک به طور معناداری افزایش یافت. قدرت بیشینه در گروه تمرینات قدرتی نسبت به گروه کنترل به طور معناداری افزایش یافت. سرعت در گروه تمرینات ترکیبی نسبت به گروه کنترل و گروه تمرینات قدرتی به طور معناداری ا یافت. همچنین سرعت در گروه تمرینات پلایومتریک نسبت به گروه کنترل و گروه تمرین قدرتی به طور معناداری افزایش یافت. تفاوت معناداری در شاخص چابکی پس از هشت هفته بین گروه ها مشاهده نشد.نتایج مطالعه حاضر نشان داد ترکیب تمرینات پلایومتریک و قدرتی نسبت به تمرینات قدرتی و پلایومتریک تنها منجر به بهبود بیشتر توان بی هوازی، قدرت بیشینه و سرعت در کشتی گیران نخبه می شود اما تاثیری در بهبود چابکی ندارد.

افزایش جرم توده چربی بدن، که در اثر عوامل محیطی و مساعد بودن زمینه ژنتیکی در فرد ایجاد می شود را چاقی می گویند. چاقی خطری برای سلامتی و زیانی برای رفاه فردی و اجتماعی است که امید به زندگی را کاهش می دهد (بوچارد، 2000؛ پارک.ک 2002). پاتوژنز ایجاد چاقی بسیار پیچیده است و مجموعه ای از عوامل در بروز آن دخالت دارند. این عوامل شامل استعداد ژنتیکی، سن، جنس، عادت های غذایی، عوامل محیطی، فعالیت های بدنی و ورزش، عوامل اجتماعی روانی، اختلالات عملکرد غدد درون ریز، میزان لپتین سرم و غیره است (دیشمن و واشبورن،2004؛ بوچارد، 2000؛ نیمن،2003؛ لی مورا و ون دویلارد، 2004؛ بوآسیدا و همکاران، 2006). لپتین هورمونی پروتئینی است که توسط سلول های بافت چربی، تولید و ترشح می شود. در افراد چاق، سطح لپتین در سلول های بافت چربی و سرم خون افزایش می یابد. تجربه های حیوانی و انسانی محدود نشان داده است که درمان با لپتین سبب کاهش مصرف غذا، کاهش اشتها و کاهش چربی بدن می شود. تاثیر لپتین بر مغز باعث تنظیم اشتها، کنترل وزن و برخی فرآیندهای متابولیک وابسته به آن می شود. اختلال در عملکرد لپتین باعث افزایش وزن و توده چربی شده و فربهی را به دنبال دارد (بوآسیدا و همکاران، 2006). از سوی دیگر کاهش مصرف انرژی که پی آمد کاهش فعالیت های بدنی و تمرینات ورزشی است نیز نقش بسیار مهمی در بروز چاقی دارد (دیشمن و واشبورن،2004؛ بوچارد، 2000؛ نیمن،2003؛ لی مورا و ون دویلارد، 2004). چنین به نظر می رسد که دو عامل سطح لپتین سرم به واسطه تاثیر بر اشتها و توانایی کاهش انرژی دریافتی و میزان فعالیت بدنی به واسطه توانایی افزایش انرژی مصرفی، نقش بسیار مهم و تعیین کننده ای در کنترل وزن و توده چربی بدن داشته باشند. هورمون گرلین اولین بار در سال 1999 از سلول های معده کشف شد. این هورمون یک لیگاند درون ریز برای هورمون رشد بوده و موجب تحریک هورمون رشد از غده هیپوفیز میشود. علاوه بر ان گرلین اشتها را تحریک میکند و با اثر بر روی هسته کمانی هیپوتالاموس ( منطقه ای که برای کنترل غذا شناخته میشود) مصرف غذا را افزایش میدهد. بنابرلین گرلین نقش مهمی برای حفظ ترشح هورمون رشد و هموستئاز انرژی در مهره داران ایفا میکند.(فرانک ادلمن-2012

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر شش هفته تمرین و متعاقب آن سه هفته بی تمرینی بر ظرفیت هوازی و داوران فوتسال شهرستان ساری، انجام شد. روش پژوهش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه های آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه داوران فوتسال شهرستان ساری در سال 1393 به تعداد 30 نفر بود که به شیوه هدفمند و در دسترس و از بین افراد داوطلب، تعداد 20 نفر از داوران فوتسال انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (ده نفر) و کنترل (ده نفر) تقسیم شدند. در گروه آزمایش میانگین سن، وزن و قد به ترتیب برابر 31/2 ± 30/28 سال، 12/3 ± 20/85 کیلوگرم و 20/3 ± 60/182 سانتی متر و در گروه کنترل نیز به ترتیب برابر 49/1 ± 70/28سال، 55/1 ± 80/86 کیلوگرم و 63/2 ± 60/183 سانتی متر بود. آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که شش هفته تمرین، توان هوازی (حداکثر اکسیژن مصرفی (VO2max)) را افزایش و سه هفته بی تمرینی توان هوازی را کاهش داده است. با توجه به نتایج این پژوهش پیشنهاد می شود به داوران کشور که علاوه ارتقاء سطح آگاهی خود در رابطه با حرفه داوری به تناسب اندام و آمادگی جسمی خود هم بپردازند.

هدف از این پژوهش، عوامل موثر بر سواد حرکتی و سلامت ورزشکاران جانباز و معلول در ایران بوده است. این مطالعه از حیث پارادایم از نوع تفسیری، رویکرد کیفی، استراتژی داده بنیاد و تاکتیک تحلیل محتوای پنهان بوده است. روش جمع آوری داده ها در تحقیق به شکل مصاحبه عمیق با 17 نفر از افراد خبره آکادمیک و تجربی در حوزه سواد حرکتی و سلامت بوده است. روش نمونه گیری به صورت هدفمند بوده و مصاحبه ها تا حد اشباع نظری داده ها پیش رفت. فرمت داده های احصا شده از مصاحبه ها به شکل صوت و متن بوده و تجزیه و تحلیل آنها از طریق نرم افزار MAXQDA نسخه 18 انجام شد. ابتدا استخراج مفاهیم اولیه از فرآیند کدگذاری بازِ مصاحبه های انجام شده صورت گرفت. سپس از طریق کدگذاری محوری، مفاهیم به دست آمده در قالب مقولات مختلف دسته بندی شده و نهایتاً از طریق کدگذاری انتخابی، عوامل موثر بر سواد حرکتی و سلامت ورزشکاران جانباز و معلول در ایران طراحی شد. یافته های پژوهش حاضر نشان می دهد که بهبود سواد حرکتی و سلامت ورزشکاران جانباز و معلول نیازمند توجه به عوامل شخصی، بین فردی و جامعه شناختی است. برای ارتقاء کیفیت زندگی و عملکرد ورزشی این افراد، باید برنامه های جامع و متناسب با نیازهای آنان تدوین نمود که این برنامه ها می تواند شامل آموزش های مستمر، افزایش دسترسی به امکانات و تجهیزات ورزشی، تقویت حمایت های اجتماعی و ترویج فرهنگ مثبت نسبت به ورزشکاران جانباز و معلول باشد. با توجه به این عوامل، می توان به ارتقاء سلامت و سواد حرکتی این گروه کمک و فرصتی برای مشارکت فعال تر در جامعه ورزشی داد.

مقدمه در مقایسه با افراد با بدن عضلانی، نمونه های چاق، سطح بالاتری از سایتوکاین های ملتهب شونده و مولکول های چسبان را نشان می دهند. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی تغییرات سطوح VCAM-1 و شاخصهای سندرم متابولیک در مردان چاق به دنبال یک دوره تمرینات ترکیبی بود.روش کارتعداد 20 مرد چاق داوطلب شهر تهران به عنوان آزمودنی های این تحقیق انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین ترکیبی دسته بندی شدند. ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺮﯾﻦ اﺳﺘﻘﺎﻣﺘﯽ و مقاومتی بود. تمرین اﺳﺘﻘﺎﻣﺘﯽ یک پروتکل تعدیل شده دوﯾﺪن ﺑﺎ ﺷﺪت ﮐﺎر 50 تا 70 % ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ ﺑﯿﺸﯿﻨﻪ روی ﻧﻮارﮔﺮدان ﺑﻪ ﻣﺪت 16 تا 30 دﻗﯿﻘﻪ بود. همچنین تمرین مقاومتی شامل انجام حرکات پرس سینه، کشش زیر بغل، پرس پا و ساق پا با شدت 50 تا 80% یک تکرار بیشینه بود. سطوح سرمی VCAM-1 و شاخص های متابولیک با استفاده از کیت های تجاری الایزا اندازه گیری شد. در این پژوهش، برای بررسی تفاوت های موجود بین گروه ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد.نتایجسطوح VCAM-1، TG، LDL و کلسترول در گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل کاهش معنا دار و سطوح HDL افزایش معنادار یافت.نتیجه گیریبه طورکلی، با توجه به نتایج، به نظر می رسد که انجام تمرینات ورزشی به مدت هشت هفته می تواند به عنوان یک عامل محافظتی در برابر سطوح سرمی VCAM-1 و شاخص های متابولیک در افراد مبتلا به چاقی محسوب شود.

مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر تمرینات مقاومتی و TRX بر میزان میوستاتین و فولیستاتین و نسبت فولیستاتین به میوستاتین در زنان جوان بود. مواد و روش ها: به این منظور 20 نفر از زنان جوان در گروه سنی 20 تا 30 سال به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به 3 گروه تقسیم شدند و تمرین مقاومتی و TRX را اجرا کردند. برنامه تمرینی برای هر دو گروه تمرین به صورت تمرینات دایره ای با توالی 3 جلسه در هفته، به مدت 8 هفته انجام شد. تمرین اصلی در هفت ایستگاه دایره ای شامل اسکات، پرس پا، پرس سینه، اکستنشن ساق، سرشانه، پشت بازو، جلو بازو در هر دو گروه تمرین انجام شد. شدت تمرین در ابتدا با 40-50% 1RM شروع و در هفته 5 و 6 تمرین تا 60 تا 70 % 1RM افزایش داشت. برای مقایسه بین گروهی از آزمون کوواریانس و برای مقایسه درون گروهی از آزمون تی وابسته در سطح معناداری 05/0p< انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که سطح سرمی میوستاتین و فولیستاتین بعد از 8 هفته تمرین مقاومتی افزایش معناداری داشت، اما این تغییرات در گروه تمرین TRX معنادار نبود. یافته ها نشان داد که 8 هفته تمرینات مقاومتی و TRX بر نسبت فولیستاتین به میوستاتین زنان جوان تأثیر معناداری ندارد. همچنین مشخص شد که در مقایسه پس آزمون گروه ها نیز بین سطح سرمی میوستاتین، فولیستاتین و نسبت فولیستاتین بر میوستاتین در گروه های تمرین مقاومتی و تمرین TRX بعد از 8 هفته تفاوت معناداری وجود ندارد.نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش حاضر می توان نتیجه گرفت که تمرینات مقاومتی می تواند باعث تحریک بیان ژن میوستاتین و فولیستاتین در نمونه های انسانی شود. نتایج این پژوهش می تواند به عنوان یک نوع مداخله تمرینی در برنامه های توانبخشی و تمرینات بدنسازی در زنان جوان غیر فعال مورد استفاده قرار گیرد.

زمینه و هدف: نقش مهمی دارند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر نوع ژنوتیپ های UCP1 و PPARα بر عملکرد استقامتی و ترکیب بدنی زنان چاق پس از هشت هفته تمرین استقامتی بود.مواد و روش ها: تعداد 23 زن چاق (30-45 سال، میانگین شاخص توده بدنی37/5±5/30) به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. در یک برنامه تمرین استقامتی (هشت هفته، هر هفته 5 جلسه و هر جلسه 30 دقیقه با شدت 55 درصد تا 75 درصد ضربان قلب ذخیره) شرکت کردند. قد، وزن، شاخص توده بدنی، درصد چربی، نسبت دورکمر به لگن و VO2max آزمودنی ها، پیش و پس از برنامه تمرینی ارزیابی شد. جهت استخراج DNA و تعیین پروفایل ژنتیکی به روشRFLP ، نمونه های بزاقی در کیت های مخصوص جمع آوری شد. در مورد ژن PPARα، در دو گروه CG و GG و در مورد ژن UCP1 در دو گروه CC و CT قرار گرفتند. بررسی فراوانی ژنوتیپ ها با آزمون خی دو و بررسی تفاوت میان متغیرها با آزمون تی مستقل انجام شد.یافته ها: نتایج مربوط به ژن UCP1 در دو گروه ژنوتیپی CC و CT نشان داد که اختلاف معنی داری در میزان VO2max (823/0=p)، شاخص توده بدنی (683/0=p)، درصد چربی (275/0=p)، نسبت دورکمر به لگن (113/0=p) از پیش آزمون تا پس آزمون وجود ندارد. همچنین نتایج مربوط به ژن PPARα در دو گروه ژنوتیپی CG و GG نشان داد که اختلاف معنی داری در میزان VO2max (739/0=p)، شاخص توده بدنی (24/0=p)، درصد چربی (493/0=p)، نسبت دورکمر به لگن (447/0=p) از پیش آزمون تا پس آزمون وجود ندارد.نتیجه گیری: نوع ژنوتیپ های UCP1 و PPARα بر عملکرد استقامتی و ترکیب بدنی زنان چاق پس از یک دوره تمرین استقامتی تاثیری ندارد.

زمینه و هدف: یکی از عوارض مرتبط با سالمندی کاهش حجم عضلانی است که نقص در مسیرهای سلولی مانند اتوفاژی در تنظیم آن نقش دارد؛ فعالیت های ورزشی می تواند یک عامل کلیدی در معکوس یا افزایش این عارضه باشد؛ بنابراین هدف از انجام تحقیق حاضر تاثیر تمرین تناوبی پرشدت (HIIT) بر محتوای پروتئین های اتوفاژی (BECLIN1 و AMBRA1) در عضله اسکلتی موش های صحرایی سالمند می باشد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع تجربی-بنیادی می باشد که 12 سر موش صحرایی نر 20 ماهه از نژاد اسپراگ داولی با میانگین وزنی 30±400 گرم به صورت تصادفی به 2 گروه 1) کنترل (6 سر) و 2) HIIT (6 سر) تقسیم شدند. برنامه تمرین HIIT شامل 8 هفته و هفته ای 3 جلسه با شدت 85-90 درصد VO2max بود. بعد از 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین بافت عضله EDL بدن موش های صحرایی برداشته شد. تجزیه و تحلیل داده ها داده ها از طریق آزمون t-مستقل در نرم افزار های SPSS نسخه 27 و گراف پد پریسم نسخه 2/2/10 انجام شد. سطح معنا داری کمتر از 05/0≥p بود. یافته ها: هشت هفته تمرین HIIT منجر به افزایش محتوای درون سلولی پروتئین BECLIN1 (0001/0P=) و کاهش محتوای درون سلولی پروتیئن AMBRA1 (0001/0P=) در عضله EDL موش های صحرایی سالمند شد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج متناقض در محتوای پروتئین های BECLIN1 و AMBRA1 نشان می دهد که در تنظیم مسیر اتوفاژی پاسخ های تطبیقی HIIT متفاوت است.

زمینه و هدف: دیابت از عوامل خطر اصلی بیماری های قلبی عروقی هستند که منجر به اختلال در عمل کرد اندوتلیال و رگزایی معیوب می شوند .مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر هشت هفته مصرف عصاره کروستین همراه با تمرین هوازی بر بیان ژن VEGF و اندوتلین -1 بافت قلب موش های پیش دیابتی و دیابتی سالمند انجام گرفت روش بررسی: در این کارآزمایی تجربی، 25 سر موش نر c57bl6 ماده سالمند مبتلا به دیابت با سن 14-16 هفته و وزن 30-35 گرم به گروه های ((1)دیابتی (2)دیابتی+تمرین هوازی(3)دیابتی+کروستین(4)دیابتی+تمرین هوازی+کروستین و(5)کنترل سالم تقسیم شدند.. گروه ه تمرین هوازی به مدت هشت هفته، پنج جلسه در هفته تمرین هوازی تناوبی انجام دادند و دوز mg/kg 40 استروپتوزتوسین (STZ) تزریق شد. همچنین کروستین را mg/kg/day 30 به صورت تزریق صفاقی دریافت کردند.م.جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آنالیز واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد (05/0≥P). یافته ها: مقادیر بیان ژنی VEGF و اندوتلین 1 در گروه دیابت به طور معنی داری بالاتر از سایر گروهها بود (05/0≥P)؛ مقادیر بیان ژنی VEGF و اندوتلین 1 در گروه دیابتی+تمرین هوازی و دیابتی+کروستین و دیابتی+تمرین هوازی+کروستین به طور معنی داری پایین تر از گروه دیابتی بود (05/0≥P). نتیجه گیری: به نظر می رسد هوازی تناوبی و کروستین هم به تنهایی و هم به طور همزمان در بهبود آنژیوژنز در بافت قلب مبتلا به دیابت موثر باشند. لذا استفاده از هوازی تناوبی و کروستین در شرایط دیابتی سالمندی توصیه می شود.

هدف از این مطالعه تأثیر مصرف ترکیبی کافئین و کربوهیدرات بر عملکرد بی هوازی و قدرت عضلانی بازیکنان جوان فوتبال بود.12 ورزشکار مرد جوان در 20-25 سال داوطلب شدند. در نوبت کربوهیدرات، 21 گرم مکمل کربوهیدرات حل شده در 250 میلی لیتر آب به همراه طعم دهنده و رنگ خوراکی 30 دقیقه قبل از آزمایش مصرف شد. مکمل کافئین 6 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت محلول در 250 میلی لیتر آب مصرف شد. در نوبت مصرف ترکیبی مکمل ها، آزمودنی ها کافئین و کربوهیدرات مصرف کردند. در گروه دارونما 250 میلی لیتر آب به همراه طعم دهنده و رنگ خوراکی مصرف شد. 48 ساعت پس از آخرین مصرف، آزمایشات تکرار شد. برای تعیین توزیع نرمال داده ها از آزمون Shapiro-Wilk و برای مقایسه نتایج گروه ها از آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر و آزمون مخلی استفاده شد. سطح معنی داری آزمون ها 05/0p≥ بود. نتایج نشان داد که میانگین قدرت بی هوازی آزمودنی ها در گروه کافئین + کربوهیدرات حدود 15 درصد بیشتر از دارونما و 13 درصد بیشتر از کربوهیدرات بود. میانگین قدرت پایین تنه و بالاتنه آزمودنی ها در کافئین + کربوهیدرات 12 و 18 درصد بیشتر از دارونما و 9 و 15 درصد بیشتر از کربوهیدرات بود. همچنین مصرف کافئین، کربوهیدرات و ترکیب این دو تاثیری بر شاخص خستگی نداشت.

هدف از تحقیق حاضر، مقایسه مقایسه اثر حاد فعالیت پلایومتریک شتابی، پلایومتریک مقاومتی و پلایومتریک معمولی بر شاخصهای آسیب عضلانی دختران فعال بود. برای این منظور، 10 دختر فعال به صورت داوطلبانه در تحقیق شرکت نمودند. هر آزمودنی در سه جلسه مجزا و به طور تصادفی و متقاطع یکی از سه تمرین پلایومتریک معمولی، پلایومتریک شتابی (بستن کش از بالا به آزمودنی) و پلایومتریک مقاومتی (بستن کش از پایین به آزمودنی) را در هر جلسه اجرا کرد. فعالیت پلایومتریک شامل سه ست 10 تکرای اسکات پرشی بود. سطوح لاکتات دهیدروژناز و کراتین کیناز قبل، بعد و 24 ساعت بعد از اجرای فعالیت اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از روش آنالیز واریانس با اندازه های تکراری و آزمون تعقیبی بن فرونی استفاده شد. نتایج نشان داد که کراتین کیناز 24 ساعت بعد فعالیت نسبت به قبل فعالیت در پلایومتریک مقاومتی افزایش معنیداری داشت. لاکتات دهیدروژناز بین گروه ها و زمانهای مختلف تفاوت معنیداری نداشت. بر اساس نتایج این مطالعه می توان گفت که فعالیت پلایومتریک مقاومتی ممکن است نسبت به فعالیت پلایومتریک شتابی و معمولی آسیب عضلانی بیشتری بخصوص در روز بعد از تمرین ایجاد کند.

هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تاثیر 8 هفته تمرین درمانی منتخب بر میزان درد و ناتوانی عملکردی قالیبافان مبتلا به کمر درد مزمن میباشد. روش تحقیق نیمه تجربی است. جامعه آماری تحقیق شامل 30 نفر از قالیبافان مبتلا به عارضه کمردرد با محدوده سنی 30 تا 45 سال مراجعه کننده به کلینیک های درمانی شهر بروجرد بوده که به صورت داوطلبانه، در این طرح پژوهشی شرکت کردند. آزمودنی های مذکور، به صورت تصادفی به دو گروه تمرین درمانی (سن 61/2 ± 20/37و کنترل(سن 002/3 ± 98/36) تقسیم شدند. 24 ساعت قبل از شروع تمرینات، به آزمودنی های هر دو گروه، پرسشنامه ناتوانی کمر درد اسوستری و تعیین میزان درد vas داده شد. آزمودنی های گروه های تجربی به مدت 8 هفته و هفته ای سه جلسه تحت تمرین درمانی قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های t استیودنت وابسته(جهت بررسی تغییرات پیش آزمون و پس آزمون هر گروه)، تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی انجام گرفت. نتایج تحقیق نشان داد که تمرین درمانی بر ناتوانی عملکردی و میزان درد قالیبافان مبتلا به کمر درد مزمن تأثیر معنی داری دارد(0001/0=P).

زمینه و هدف: آدیپوکاین های لپتین و آدیپونکتین، که نقش مهمی در تنظیم التهاب و متابولیسم دارند، متاثر از افزایش وزن و کمبود ویتامین D می باشند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین تناوبی شدید و دوز بالای مصرف ویتامین D برسطوح آدیپونکتین و لپتین در زنان اضافه وزنی با سطوح پایین ویتامین D است. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 26 زن دارای اضافه وزنی و کمبود ویتامین D، پس از انتخاب به روش نمونه گیری دردسترس، بطور تصادفی به گروه های کنترل، تمرین+ ویتامین D تقسیم شدند. تمرینات دویدن تناوبی شدید شامل دویدن سرعتی یک دقیقه ای با شدت 80-90٪ ضربان قلب حداکثر در 6 تا 12 تکرار، همراه با استراحت یک دقیقه ای فعال با شدت 50% ضربان قلب حداکثر بود. ویتامین D با دوز 50000 واحد هفتگی مصرف می شد. آنالیز داده ها با استفاده از آزمون آنکوا یک راهه انجام شد(05/0≥p). نتایج: یافته ها نشان داد که تمرین دویدن تناوبی شدید و مصرف ویتامین D منجر به تفاوت معنادار در سطوح لپتین، آدیپونکتین و 25-هیدروکسی ویتامین D در گروه تجربی شد. هم چنین بین سطح 25-هیدروکسی ویتامین D با شاخص توده بدنی و سطوح لپتین ارتباط معنادار و معکوس و هم چنین با سطوح آدیپونکتین ارتیاط معنادار و مستقیم در وضعیت پایه وجود داشت. نتیجه گیری: انجام تمرین دویدن تناوبی شدید و دوز بالای مصرف ویتامین D می تواند به افزایش سلامتی از طریق تعدیل آدیپوکاین لپتین و آدیپونکتین در شرایط اضافه وزنی همراه با نقص ویتامین D در زنان جوان غیرفعال شود.

مقدمه و هدف: فاکتور عامل تغییر دهنده رشد بتا (TGF-β) در کنترل تکثیر، تمایز سلولی و سایر عملکردهای سلولی ریه نقش دارد و دارای اثرضد التهابی در بافت های مختلف از جمله بافت ریوی می باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر یک دوره برنامه تمرینی شنا بر سطوح TGF-β ریه موش های باردار در معرض مسمومیت با کادمیوم بود. مواد و روش ها :در این پژوهش تجربی 32 سر موش ماده نژاد ویستار با وزن تقریبی 180-200 گرم پس از دو هفته آشنایی با محیط جدید و استرس ناشی از آب و بارداری به چهار گروه شنا، کادمیوم، کادمیوم - شنا و کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی شنا از روز اول بارداری شروع و در طی سه هفته به مدت 60 دقیقه در روز ادامه یافت. نمونه گیری از بافت ریه دو روز پس از زایمان انجام شد. غلظت TGF-βبافت ریه با استفاده از روش الایزا (ELISA) تعیین گردید یافته ها: یافته ها نشان دادند که وزن موش های مادر در گروه های کادمیوم، شنا و شنا-کادمیوم کاهش معنی داری داشته است (001/0p ≤). سطح TGF-βریه مادران گروه کادمیوم نسبت به گروه کنترل کاهش معنی دار یافت(05 /0 p ≤). اما TGF-β گروه شنا نسبت به گروه کنترل افزایش معنی دار داشت(05 /0 p ≤). نتیجه گیری: پیشنهاد می شود پاسخ مثبت عامل تغییر دهنده رشد بتا به تمرین استقامتی شنای زیر بیشینه در دوران بارداری در بهبود عملکرد مولکولی و سلولی ریه در برابر آلاینده محیطی نظیر کادمیوم مورد توجه قرار گیرد.

زمینه و هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثرات گرم کردن پویا با و بدون جلیقه وزنی بر عملکرد پرش و قدرت بیشینه اندام تحتانی بازیکنان مرد فوتبال بود.مواد و روش ها: 15 مرد فوتبالیست جوان به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. برنامه های گرم کردن شامل گرم کردن عمومی (دویدن با 70% حداکثر ضربان قلب) و گرم کردن پویا با استفاده از جلیقه وزنی در حدود 6% وزن بدن شرکت کنندگان بود. داده ها با استفاده از نرم افزار Spss نسخه 21 و آزمون های t زوجی و آنالیز واریانس دو طرفه مکرر همراه با آزمون تعیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0p≤ تجزیه و تحلیل شد. نتایج: گرم کردن پویا بدون جلیقه وزنی منجر به کاهش معنادار شاخص پرش طول و افزایش معنادار رکورد پرش سارجنت و قدرت بیشینه شرکت کنندگان شد (05/0p≤). در مقابل گرم کردن پویا با جلیقه وزنی منجر به افزایش معنادار شاخص پرش طول، پرش سارجنت و و قدرت بیشینه شرکت کنندگان شده است (05/0p≤). گرم کردن پویا با استفاده از جلیقه وزنی منجر به افزایش معنادار عملکرد پرش طول نسبت به گرم کردن عمومی شد (05/0p≤). بین اثرات دو روش گرم کردن پویا در عملکردهای پرش سارجنت و قدرت بیشینه اندام تحتانی تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0p≥). نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان دهنده بهبود عملکرد پرش عمودی با اعمال بار 6% با استفاده از جلیقه وزنی طی پروتکل در مقایسه با گرم کردن عمومی است. به نظر می رسد که استفاده از این شیوه گرم کردن اثر بخشی بیشتری در توسعه عملکرد توانی فوتبالیست های مرد جوان دارد.

زمینه و هدف: فتوئین-A (FetA) به عنوان هپاتوکین التهابی در اختلالات کبدی ناشی از چاقی نقش دارد. هدف تحقیق حاضر تعیین اثر تمرینات ایروبیک ریتمیک و مصرف مکمل پروبیوتیک بر FetA و آمینوترانسفرازهای سرمی در دختران چاق نوجوان بود. مواد و روش ها: در تحقیق نیمه تجربی حاضر 60 دختر چاق با شاخص توده بدنی 35-30 کیلوگرم بر متر مربع و دامنه سنی 18-15 سال به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به چهار گروه تمرین ایروبیک ریتمیک، مکمل پروبیوتیک، ترکیبی و دارونما تقسیم شدند. پروتکل تمرین شامل هشت هفته تمرینات ایروبیک ریتمیک به مدت هشت هفته و تواتر تمرین سه جلسه در هفته انجام شد. همچنین مکمل پروبیوتیک از کپسول مکمل پروکید (ساخت شرکت میلاد فارمد/ کشور ایران) به صورت یک عدد در روز استفاده شد. 24 ساعت قبل از انجام مداخلات و 72 ساعت پس از آخرین جلسه مداخله مشخصات تن سنجی و خون گیری در همه گروه ها در یک روز و به صورت ناشتا انجام شد. برای مقایسه درون گروهی و بین گروهی به ترتیب از آزمون های تی زوجی و تحلیل کواریانس استفاده شد (05/0 ≥P). نتایج: در گروه های تمرین و ترکیبی افزایش معنی داری در آمادگی قلبی تنفسی و کاهش معنی داری در سطوح آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) نسبت به گروه دارونما و مکمل مشاهده شد (05/0 >P). همچنین کاهش FetA در گروه ترکیبی نسبت به گروه مکمل معنی دار بود (05/0 >P) در گروه مکمل کاهش معنی داری در سطوح ALT و AST نسبت به گروه دارونما مشاهده شد (05/0 >P). همچنین کاهش سطح AST در گروه ترکیبی به صورت معنی داری نسبت به گروه تمرین بیشتر بود (05/0 >P). . نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، تمرینات ایروبیک ریتمیک، به ویژه زمانی که با مصرف مکمل پروبیوتیک همراه شود، علاوه بر ارتقای آمادگی قلبی-تنفسی، اثر بیشتری در کاهش سطوح سرمی FetA و AST دارد. بنابراین، استفاده ترکیبی از این دو

مقدمه و هدف: اعمال دوره های کوتاه انسداد قبل از فعالیت منجر به بهبود عملکرد ورزشی منجر می شود، اما اثر مدت زمان بین اعمال انسداد و شروع فعالیت بر عملکرد مشخص نیست. بنابراین، تحقیق حاضر به بررسی اثر فاصله زمانی بعد از دوره های انسداد جریان خون بر عملکرد جودوکاران رقابتی پرداخت. روش شناسی: در این مطالعه متقاوطع و تصادفی، 10 جودوکار رقابتی بطور داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. هر آزمودنی در سه جلسه: انسداد 5 دقیقه قبل از فعالیت، انسداد 20 دقیقه قبل از فعالیت و بدون انسداد (شم) شرکت کرد. در هر جلسه دو آزمون ویژه جودو متوالی با فاصله 60 ثانیه و بعد از 15 دقیقه یک آزمون بی هوازی رست اجرا شد. دوره های انسداد با بستن کش الاستیک در انتهای فوقانی رانها و در سه دور پنج دقیقه ای انسداد و پنج دقیقه رپرفیوژن متعاقب آن انجام گردید. از روش آماری آنالیز واریانس با اندازه های تکراری و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که اثر دوره های ایسکمی 5 و 20 دقیقه قبل از فعالیت بر تعداد تکنیکهای اجرا شده و شاخص آزمون اول و دوم جودو معنادار نیست. اعمال ایسکمی 5 و 20 دقیقه قبل فعالیت منجر به افزایش معنادار حداکثر و میانگین برون ده توان نسبت به وضعیت شم شد. نتیجه گیری: طبق یافته های پژوهش به نظر می رسد که دوره های متناوب ایسکمی 5 و 20 دقیقه قبل از فعالیت بر اجرای آزمون ویژه جودو اثر معناداری ندارد ولی بر عملکرد بی هوازی جودوکاران رقابتی اثر دارد.

هدف از پژوهش حاضر، بررسی ارتباط تنگاتنگ بین حرکت با سلامت و تندرستی افراد جامعه می باشد. تمام مؤلفه های تندرستی، از اهمیت قابل توجهی برخوردارند؛ اما آن چه از دیدگاه فیزیولوژی ورزش، بیشتر بدان پرداخته می شود، ابعاد سلامت فیزیکی و ذهنی آن است. بر اساس مستندات سازمان بهداشت جهانی، بی تحرکی یا نداشتن فعالیت بدنی منظم، چهارمین عامل خطرساز مرگ ومیر جهانی می باشد که به طور تقریبی 7 درصد از مرگ را در سطح جهان شامل می شود.نتایج مطالعات نشان می دهند که یکی از عوامل شناخته شده و تأثیرگذار در ارتقای سطح کیفیت زندگی، تحرک بدنی است؛ چرا که سبب افزایش ظرفیت تنفس، بهبود سیستم گردش خون و عملکرد قلبی، افزایش کارایی عصبی عضلانی و پیشگیری از ابتلاء به انواع بیماری ها می گردد. نتایج مطالعات نشان داده اند که آثار مثبت تحرک بدنی، منحصر به بعد جسمانی نیست؛ بلکه به طور مستقیم، بعد روانی را نیز در برمی گیرد. فعالیت بدنی از طریق کاهش خطر ابتلاء به بیماری های مزمن، اعتمادبه نفس و امید به زندگی را افزایش داده و با افزایش هورمون هایی نظیر سرتونین باعث ایجاد شور و نشاط جهت انجام فعالیت های روزمره و رفع افسردگی می شود. تحرک بدنی باعث افزایش توانایی و کارآیی بدنی و ارتقاء تندرستی در همه افراد می گردد؛ سرزندگی، شادابی و عملکرد عاطفی را بهبود بخشیده و امید به زندگی را افزایش می دهد. هم چنین، به عنوان یک روش غیرتهاجمی می تواند علاوه بر تأثیرات انکارناپذیر بر عملکرد بسیاری از ارگان های بدن از جمله سیستم تنفسی، قلبی عروقی و گوارشی، سبب تقویت حافظه و بهبود خلق وخو گشته و به طور چشمگیری از هزینه های ناشی از بیماری های جسمی و روانی بکاهد.