تاثیر حافظ بر ادبیات ازبکی
حوزههای تخصصی:
فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۱٬۱۶۱ تا ۱٬۱۸۰ مورد از کل ۱٬۲۷۸ مورد.
لطیفه غیبی
منبع:
ارمغان ۱۳۰۴ شماره ۵ و ۶
حوزههای تخصصی:
نقد و بررسی ترجمه ی اشعار حافظ در بنگلادش
حوزههای تخصصی:
بنگلادش سرزمین مرکزی زبان و ادبیات فارسی بسیار کهنی است که زبان فارسی تقریباً شش قرن و نیم (1204-1837م) به عنوان زبان رسمی و دولتی در این سرزمین رایج بود. در این مدّت طولانی فرمان روایان این سرزمین در دوران مختلف، ادب پرور و شعر دوست بوده اند. به خاطر این زبان و ادبیات فارسی بر زبان و ادبیات بنگلا بسیار تأثیر گذاشته است و مردم بنگلادش گام به گام با متون فارسی آشنا شده است. به همین سبب آثار فراوانی از زبان فارسی به زبان بنگلا ترجمه شده است. در بنگلادش اشعار بزرگان شاعران ایران زمین از زمان قدیم مورد توجه قرار داشته است و بخصوص اشعار فردوسی، خیام، عطار، سعدی بسیار ترجمه شده است. عارف و شاعر بلند آوازه ی ایران، خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی یکی دیگر از بزرگان شعر و ادب فارسی است که در سرزمین بنگلادش مورد توجه قرار گرفته است، بسیار اشعار وی به زبان بنگلا ترجمه شده است و این کار تا امروز هم ادامه دارد. هدف نگارنده در این مقاله این است که نقد و بررسی ترجمه ی اشعار حافظ در سرزمین بنگلادش را بررسی کند تا چهره ی حافظ در این سرزمین بهتر نشان داده شود.
در جستجوی حافظ صحیح
حوزههای تخصصی:
حافظ و غزل او تکیه بر چهل غزل گزیده دکتر کوبیچکوا
حوزههای تخصصی:
اخلاق پیر مغان
حوزههای تخصصی:
چند بیت از حافظ قزوینی
منبع:
وحید مرداد ۱۳۴۶ شماره ۴۴
حوزههای تخصصی:
کتاب شناسی حافظ در سال ۱۳۹۳ خورشیدی
حوزههای تخصصی:
رواج بازار شعر و شاعری 34
حوزههای تخصصی:
بررسی مکتب تربیتی حافظ
حوزههای تخصصی:
درآمدی بر تأویل سحر و سر کلام خواجه
حوزههای تخصصی:
توجه اروپائیان بحافظ
منبع:
دانش اسفند ۱۳۲۹ شماره ۱۶
حوزههای تخصصی:
نگاهی مختصر به نقد جامعه شناختی از دیدگاه حافظ و مولوی
حوزههای تخصصی:
حافظ و فرهنگ ایرانی
حوزههای تخصصی:
حافظ جهانی
حوزههای تخصصی:
دلبستگی های شهریار به خواجه های اهل راز
حوزههای تخصصی:
جایگاه لسان الغیب در ادب عربی
حوزههای تخصصی:
حافظ و مساله ی خاستگاه شعر بحثی در فلسفه ی هنر شعر
حوزههای تخصصی:
کتاب شناسی حافظ
حوزههای تخصصی:
مقبرة الشعرای حافظیه
حوزههای تخصصی:
ایران، شاعران و دانشمندان نام آوری در دامان خود پرورده که علاوه بر آثارِ باقی مانده از آن ها، آرامگاهشان نیز در طول تاریخ محل توجه و اقبال مردم بوده است. شاید این باور که دفن اموات در جوار بقاع متبرکه و زیارتگاه ها موجب آمرزش و نزول رحمت الهی است، سبب شده مردمان آرامگاه شاعران و دانشمندان را هم به دیده ی احترام بنگرند و بزرگان خود را پس از وفات، در جوار آنان به خاک بسپارند. مقبرة الشعراهای موجود در ایران مانند «مقبرةالشعرای تبریز»، «مقبرةالشعرای باغ بهشت» در همدان، «مقبرةالشعرای مشهد» در جوار آرامگاه فردوسی، «مقبرةالشعرای مهاباد» و «مقبرةالشعرای حافظیه» در شیراز می تواند حاصل چنین دیدگاهی باشد.