رشد و توسعه اقتصادی کشورهای جهان از طریق استفاده از الگوهای مختلف توسعه اقتصادی دنبال می شود. جهت گیری این الگوها در کشورها پیشرفته ، غالباً بخش صنعت است ، اگرچه این کشورها در بخش کشاورزی نیز مستقل هستند اما اساس توسعه اقتصادی خود را بخش صنعت قرار داده اند. در کشورهای جهان سوم از جمله ایران ، الگوهای رشد و تسعه اقتصادی به صورت مشترک هم در بخش کشاورزی و هم در بخش صنعت دنبال می شود . اگرچه هر از چندگاهی اولویتهای بخش کشاورزی و بخش صنعت جایگزین یکدیگر می شوند. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران رسیدن به استقلال صنعتی به عنوان یک هدف ملی بیشتر مورد توجه قرار گرفت و نتیجه این توجه به بخش صنعت ، صدور بیش از 20000 موافقت اصولی احداث صنایع کوچک و متوسط است . با شروع جنگ تحمیلی و بروز مشکلات برای ادامه فعالیت واحدهای صنعتی بزرگ تولیدی ، که به لحاظ تکنولوژی تا اندازه زیادی به خارج از کشور وابسته بودند ، با مشکل روبرو شد و این وضعیت ، زمینه را برای توجه بیشتر به صنایع کوچک و با تکنولوژی ساده فراهم آورد. این روند تا قبل از پایان جنگ تحمیلی ادامه داشت اما پس از اتمام جنگ و عادی شدن وضعیت اقتصادی ، واحدهای صنعتی بزرگ ، بهره برداری از ظرفیتهای خالی خود را از سر گرفتند و همین امر موجب بروز مشکل رقابت قیمت برای واحد های صنعتی کوچک شده است . در این تحقیق تلاش شده است ضمن بررسی دقیق مشکل اشاره شده ، راه حل مناسبی ارائه شود.
همه تصمیماتی که مدیران صنایع اتخاذ می کنند ، شقوق مختلفی دارد که ممکن است در تعارض با یکدیگر باشند . هر کدام ازاین نوع تصمیمات تحت تأثیر مفروضات تصمیم گیرنده و ارزیاب هستند ، بگونه ای که مشکل موجود در این نوع تصمیمات به مفروضات و تأثیرات آنها بستگی دارد . هر شق ممکن در سرمایه گذاری تحت تأثیر « عدم اطمینان » است که وقتی این عدم اطمینان در کل مسأله با هم ترکیب می شود ، حالت فزاینده ای را پیدا می کند و عدم اطمینان را یه صورت موضوع حساس و بحرانی در می آورد . به این لحاظ است که « مخاطره » وارد موضوع می شود و لازم است که مدیران ازابزارها و فنون جدید و مناسبی برای ارزشیابی و سنجش پروژه های سرمایه گذاری استفاده کنند. روشی وجود دارد که به مدیران کمک می کند تا به سرعت بتوانند تصمیمات کلیدی سرمایه گذاری را با بدست آوردن اندازه واقعی مخاطره اتخاذ کنند. با استفاده از این ابزار است که ارزیاب می تواند به راحتی مخاطره را برای سرمایه گذاری خود و بازیافت آن اندازه گیری کند و سپس آن طرحی را که با اهداف سازمان تجانس بیشتری دارد ، انتخاب کند.