فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۴۰٬۶۶۱ تا ۴۰٬۶۸۰ مورد از کل ۵۴٬۳۹۸ مورد.
رمان های آلن رب گری یه؛ دو تصویر از یک راوی
منبع:
کیان ۱۳۷۷ شماره ۴۳
حوزههای تخصصی:
عرفان و مدارا
کاربرد شعر از دیدگاه روان شناسی کودک
منبع:
شعر بهار ۱۳۷۷ شماره ۲۲
حوزههای تخصصی:
شعرشناسی مکتب پراگ
نسخ اقدم و اقدام نسخ شاهنامه
حوزههای تخصصی:
شاعر و میرغضب
حوزههای تخصصی:
مانی در شاهنامه ی فردوسی
حوزههای تخصصی:
این مقاله درباره ی تأثیر فرهنگ ایران باستان در ادبیات پارسی پس از اسلاام، به ویژه در سده های چهارم و پنجم هجری، یعنی دوره ی شکوفایی زبان پارسی است.
با توجه به اهمیت شاهنامه ی فردوسی در نمایاندن فرهنگ ایران باستان، نگارنده از میان آثار ادبی سده های یاد شده این شاهکار بزرگ ادبی و حماسی را برگزیده و ابیاتی از آن را که اشاره به ظهور مانی دارد، در برابر متون مانوی موجود به زبان های ایرانی میانه نهاده و آنها را با یکدیگر سنجیده است.
بازتاب تاریخ اما تاریخ گذشته
حوزههای تخصصی:
برگرفته از سنت، پر کشیده تا فرامدرن
حوزههای تخصصی:
شیرینی معما در فقدان پیرنگ
حوزههای تخصصی:
لغت نویسی پارسی(مقاله ترویجی حوزه)
حوزههای تخصصی:
ضمیمه ی ادبی: رومان نوشتن، یا مبلغ سیاسی شدن
حوزههای تخصصی:
سیری در هزاره دوم آهوی کوهی
منبع:
کیان ۱۳۷۷ شماره ۴۲
حوزههای تخصصی:
پینوکیو؛ کهن الگوی کودکان بی مادر
حوزههای تخصصی:
مشروطیت ایران در اشعار مدحت جمال
منبع:
نامه پارسی ۱۳۷۷ شماره ۱۰
حوزههای تخصصی:
سهشوخ طبع مردم پسند
حوزههای تخصصی:
شوخ طبعی یا چنانچه ارسطو میگوید «گفتوگوهای سرگرمکننده» در آدمیان یک میل طبیعی است اما در اسلام، اعتقاد به نزدیک بودن روزداوری و توجه به جهان دیگر که توسط آموزگاران و واعظان دینی تعلیم میشده، دست به دست هم داده موجب شد که امر شادی و خنده و آثار ناشی از آن را حقیر جلوه دهد که از آن جمله ادبیات شوخ طبعانه را نام میتوان برد. اشارات قرآنی از قبیل این که «آنها باید اندک بخندند و بسیار بگریند، به پاداش آنچه کسب میکردند» (توبه،9/آیه 82) توجه بسیاری از شخصیت های پرهیزگار را به خود جلب کرد، به ویژه صوفیان سادهدلی که روزان و شبان میگریستند و اینان کسانی بودند که غزالی به تعبیر «بکائین» از آنها یاد میکنند.
ایران شناسی در غرب: روزبهان بقلی عرفان و بیان مفاخره آمیز ولایت خاصه در تصوف ایرانی (نوشته کارل دبلیوارنست)
حوزههای تخصصی:
یادگارنامه استاد دکتر عبدالحسین زرین کوب
منبع:
بخارا مهر ۱۳۷۷ شماره ۲
حوزههای تخصصی: