فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۳۰٬۲۸۱ تا ۳۰٬۳۰۰ مورد از کل ۵۴٬۲۷۹ مورد.
شاعر غربت: تأملی در نوستالژی و نومیدی های شعر اخوان ثالث
حوزههای تخصصی:
پهلوان، دات کام/ گزارش بیست و هفتمین نقد مخاطبان
حوزههای تخصصی:
تصویر گری قصه های آندرسن/ گزارش چهل و چهارمین نشست آثار تصویری
حوزههای تخصصی:
گزارش: مدیران نشر بخوانند: برای تبلیغ کتاب، صدای کدام رسانه بلندتر است
حوزههای تخصصی:
چشم خود را باز کنیم به حقوق هفتاد هزار دانش آموز معلول/ گزارش پنجاه و چهارمین نشست نقد آثار تخیلی کودک و نوجوان
حوزههای تخصصی:
خلق شگفتی های بصری در داستان
حوزههای تخصصی:
سازمان های غیر دولتی چگونه و چرایی
حوزههای تخصصی:
نوشتن برای من مثل دعا خواندن است
حوزههای تخصصی:
کتاب های محبوب من
حوزههای تخصصی:
در جست و جوی زنی با جمجمه ی بی نقص و کامل
حوزههای تخصصی:
جان بنویل برنده ی بوکر 2005
حوزههای تخصصی:
همه چیز برای انصراف از نویسندگی (گفت و گوی جف هنکاک با یوزف اشک ورتسکی)
حوزههای تخصصی:
بازخوانی کتابهای 1984 و مزرعه حیوانات: صد سالگی جورج اورول
حوزههای تخصصی:
نگاهی به ترجمه های حافظ به انگلیسی
حوزههای تخصصی:
تجلی عرفان و تصوف در مخزن الاسرار نظامی(مقاله پژوهشی دانشگاه آزاد)
حوزههای تخصصی:
شعر زنان عارف تا پایان قرن چهارم هجری(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
جستجو در سرچشمه های عرفانی و آغاز شکل گیری سخن عارفانه از جمله مطالعات ضروری حوزه ادب فارسی و عربی است. محققین و منتفدین بسیاری تلاش کرده اند تا به زمینه های شکل گیری این هنر منظوم دست پیدا کنند. مقاله حاضر در صدد است تا نشان دهد که چگونه زنان عارف شاعر در اولین قرون شکل گیری عرفان اسلامی در سرودن نخستین اشعار عارفانه سهیم بوده اند و چگونه حدیث حب الهی را در حوزه سخن منظوم وارد کرده اند. پس از جست و جویی فراگیر در اکثر کتب تذکره و مقامات، شرح احوال و آثار دوازده زن از قرن دوم و سوم هجری پیدا شد که از ایشان اشعاری هم باقی مانده بود. هر چند انتساب بعضی از ابیات به ایشان مورد تایید است، اما روشن است که اگر فرض کنیم قائل و گوینده ابیات در حدیث حب الهی رابعه نبوده باشد، در قرن دوم هجری در بصره پارسا زنان شاعر دیگری بوده اند که سخن از عشق الهی رانده و آن را در موعظه ها، مناجات ها، دعاها و حالات وجد و شیفتگی خود بیان کرده اند.
تشبیهات هنری در غزل سعدی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
یکی از راههای طبقه بندی تشبیه علاوه بر شیوه های متعارف، تقسیم تشبیه از دید اغراقهای هنری است که جدول آن هم با توجه به استعداد و خلاقیت سخنوران قابل گسترش است. هدف هنرمند در این شگردهای بیانی، رهایی از افسردگی و کهنگی و رفع ابتذال از تشبیه و نوسازی آن است که موجب کشف افقهای بیکرانه در سخن و تصاویر مربوط بدان می شود. در مقاله حاضر,تشبیهات شیخ اجل سعدی درغزل از دید اغراقهای هنری،بررسی و براساس مبانی نظری تبیین شده است و مواضعی را که هنرمند از اصل نظریه عدول کرده و به هنجار هنری و سبک شخصی خود دست یافته، بررسی نموده است. روش تحقیق دراینگفتار،کتابخانه ای است وبا بهره گیری از فن تحلیل و توصیف محتوا به نقد و تطبیق شواهد پرداخته و نتایج به دست آمده, طبقه بندی و ارائه شده است.
باغ عرفان سهراب(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
یکی از برجسته ترین شعرای معاصر، که شعرش سرشار از عرفانی لطیف و خاص است، (سهراب سپهری) است. سهراب، شخصیتی است که در عرصه نقادی ها، گونه گون با او برخورد می شود؛ بدین معنی که گروهی او را عاری از عرفان، گروهی عارف الهی و برخی دیگر عارفی که عرفانش آمیزه و گلچینی از سایر عرفانهاست، معرفی می کنند. همچنین امر موجب شد که نگارنده به چنین جستاری دست یازد و با نگرشی دوباره در مقام این نوع داوریها بنشیند.در این جستار، ابتدا کلیه سروده های سهراب مورد مطالعه قرار گرفته و از خلال آنها، وجوه مختلف نگرشهای عرفانی وی از جمله مشابهتها و اختلافات عرفانش با عرفان کلاسیک، مورد بررسی قرار گرفته است. در نهایت در این بررسی به این نتیجه دست یافته ایم که گرایش سهراب به عرفان حتمی است، اما نه آن عرفان که از دیر باز شناخته ایم، بلکه عرفانی تازه و مختص به خود او.
احسن القصص حکایت کیست: زلیخا یا یوسف؟ (1)
حوزههای تخصصی:
قصّه یوسف و زلیخا در قرآن (که این داستان را احسنالقصص نامیده)، تفاسیر، ادبیّات و فرهنگ عامّه جوامع اسلامی قرنهاست که ذهن و زبان علاقهمندان به آن ماجرا و نکات و ظرایف مرتبط با آن را به خود مشغول داشته است. این موضوع به خصوص در پهنه زبان و ادب فارسی و عربی بازتابهای بسیار زیاد و دامنهداری داشته و در هر عصر و نسلی متناسب با سطح فرهنگ و ذوق و سلیقه دینی، کلامی و هنری آن عصر یکی از این زمینهها مورد توجّه پارهای از پژوهشگران جدید ـ و از جمله نویسندگان مقاله حاضرـ قرار گرفته است. ارتباط این قصّه قرآنی با محتویات کتاب مقدّس از یک سو و گونه ادبی "مکر و نیرنگ زنان" از سوی دیگر است.