مطلب پیش رو گفتگویی است درباره «کودک، تلویزیون و خشونت»، که باتوجه به ویژگی این شماره از فصلنامه- کودک و تلویزیون- توسط آقای علیرضا پویا و آقای دکتر یوسف کریمی از استادان محترم دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه علامه طباطبایی صورت گرفته است؛ و طی آن درباره تاثیر تلویزیون، این رسانه پرقدرت و خشونت ناشی از آن، برکودکان به بحث و تبادل نظر پرداخته شده است.
پنج نکته مهم کارشناسی، برگرفته از آرای کارشناسان درمورد طنز:
1- از دید اغلب کارشناسان،«طنز» عبارت است از: بیان انتقادی مسائل و مشکلات فرهنگی، اجتماعی و سیاسی و اقتصادی با زبانی تلخ و شیرین و هدفی اصلاح گرایانه.
2- از ویژگی های طنز مطلوب:«داشتن پیام و محتوا»و«به دور بودن از لودگی» است.
3- کارشناسان برنامههای ساعت خوش (شبکه2)، صبح جمعه با شما(رادیو سراسری) و برنامههای ویژه نوروز تلویزیون را بهترین برنامههای طنز رادیو تلویزیونی داشتهاند.
4- نمایش، میان پردههای کوتاه و سریال، بهترین قالب ها برای ارایه طنز هستند.
5- سپردن برنامهسازی طنز به آگاهان در زمینه طنز، طرح وقایع جامعه و تشکیل شورای طنز، متشکل از کارشناسان و صاحبنظران در سازمان صداوسیما، اصولی ترین روش های دستیابی به طنز مطلوب در رادیو و تلویزیون میباشند.
برای این که سینما توانمندی خود را در جذب تماشاگر و سرگرم کردن او به رخ بکشد، زمان زیادی لازم نبود.«متحرک بودن تصاویر» درهمان نخستین روزهای پیدایش ابزاری موثر برای جادوکردن مردمی به شمار میرفت که پیشترها در چشمبندی تردستانه سیرکهای ثابت و سیار، افسون میشدند.
اما به مرور، پیداکردن دستاویزهای نوینی برای جلب تماشاگر و دامن زدن به آتش اشتیاق او ضرورت یافت.
«خنده» یکی از این ترفندها بود که از این ترفندها بود که از همان روزهای اول نشان داد کارسازتر از بسیاری عناصر دیگر است و میتواند انسان خسته و غمگین را در دورانی که به اندوه همچون عادتی دیرینه خوکرده بود، به سینما بکشاند.
فیلم های اولیه به علت تعجیل در تولید سریع آنها و همچنین شکل نگرفتن شیوههای گوناگون روایت سینمایی، به گونهای ابتکاری تلاش میکردند تا با نمایش ماجراهایی ساده و نشاطآور، تماشاگران را به خنده وادارند.
پرداختن به طنز باتوجه به ماهیت اعتراضآمیز آن و تلاشی که برای ویران سازی هدفدار و سازندهاش میکند، درسینمای کوتاه اعتباری بسزا مییابد چرا که طنزپرداز محیطی آزاد میطلبد تا در سایه آن با طرح دل مشغولیهایش به جهانی یورش برد که با معیارهای انسانی او سازگار نیست.