مطالب

جرائم خشونت آمیز یکی از چالش های مهم اجتماعی و اقتصادی است که به ویژه در جوامع شهری با رشد سریع، تأثیرات منفی بسیاری بر نظم اجتماعی و توسعه اقتصادی دارد. در این راستا، پژوهش های مختلف نشان داده اند که عوامل متعددی مانند مشارکت ورزشی و سطح توسعه اقتصادی می توانند نقشی مؤثر در کاهش یا افزایش این جرائم ایفا کنند. بنابراین، این مقاله به بررسی تأثیر مشارکت ورزشی و رشد اقتصادی بر نرخ جرائم خشونت آمیز در استان های ایران می پردازد. هدف اصلی تحقیق شناسایی تأثیرات تعاملی این دو عامل در کاهش یا افزایش جرائم در استان های مختلف کشور با ویژگی های اقتصادی و اجتماعی متفاوت است. داده های این تحقیق از نوع پانل بوده و شامل اطلاعات 28 استان ایران در بازه زمانی 14 ساله از 1389 تا 1402 می باشد. روش تحقیق اقتصادسنجی با استفاده از نرم افزار ایویوز و مدل حداقل مربعات معمولی (OLS) به تحلیل داده ها پرداخته است. نتایج نشان می دهد که افزایش مشارکت ورزشی در سطح استان ها ارتباط منفی و معناداری با نرخ جرائم خشونت آمیز دارد. همچنین، توسعه اقتصادی به طور مستقل باعث افزایش نرخ جرائم می شود، اما اثر تعاملی سرانه تولید ناخالص داخلی و مشارکت ورزشی در استان های توسعه یافته تر، به طور معناداری موجب کاهش جرائم خشونت آمیز می گردد. این یافته ها اهمیت سیاست های متوازن اقتصادی و ورزشی در کاهش جرائم خشونت آمیز را نشان می دهد. بر این اساس، تقویت زیرساخت های ورزشی و هدایت رشد اقتصادی به سوی کاهش نابرابری می تواند راهبردی مؤثر برای کنترل جرائم خشونت آمیز در استان های کشور باشد.

پژوهش حاضر با هدف شناسایی و اولویت بندی موانع توسعه رشته وزنه برداری بانوان در ایران انجام شد. روش پژوهش آمیخته و مشارکت کنندگان شامل مسئولین فدراسیون، مسئولین هیأت های استانی، مربیان، داوران و ورزشکاران زن وزنه بردار بودند که با روش نمونه گیری هدفمند به تعداد 14 نفر انتخاب شده و با آنان مصاحبه نیمه ساختار یافته تا اشباع نظری صورت گرفت. در بخش کیفی، از رویکرد تحلیل مضمون و نرم افزار Atlas ti و در بخش کمی برای وزن دهی مؤلفه ها از روش تحلیل روابط علی- معلولی (DEMATEL) براساس داده های حاصل از پرسشنامه های 8 نفر از مشارکت کنندگان بخش کیفی استفاده گردید. یافته ها نشان داد موانع توسعه رشته وزنه برداری بانوان در ایران شامل هفت مضمون و 19 مضمون فرعی؛ ضعف مدیریت توسعه (سطح ملی و سطح استانی)، ضعف منابع توسعه (منابع مالی و حمایتی و امکانات و تجهیزات)، ضعف مشارکت توسعه (استعدادها و ورزشکاران، مربیان و داوران، علاقمندان و فراگیران، متخصصان و فعالان ورزش و مدیران و کارشناسان)، ضعف فرآیندهای پشتیبان توسعه (دانش و فناوری، آموزش و توانمندسازی و بازاریابی و ارتباطات)، ضعف حوزه های توسعه (وزنه برداری پایه و آماتوری و وزنه برداری قهرمانی و حرفه ای)، ضعف حمایت توسعه (حمایت ورزش زنان و حمایت وزنه برداری مردان) و چالش های محیط توسعه (محیط اجتماعی- فرهنگی، محیط ورزشی و محیط بین المللی) هستند. پژوهش حاضر لیستی جامع از چالش ها و موانع رشته وزنه برداری بانوان در ایران را ارائه کرده و نقشه راهی استراتژیک جهت رفع موانع توسعه این رشته برای سازمان های ورزشی مربوطه از جمله وزارت ورزش و جوانان، فدراسیون و هیأت های وزنه برداری در سطح استان ها و شهرستان ها به رامغان آورده است.

این پژوهش با هدف تحلیل عملکرد کاروان ورزشی ایران در ادوار المپیک تابستانی (1948 تا 2024) و مقایسه تطبیقی آن با کشورهای منتخب آسیایی انجام شد. رویکرد پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر روش های کمی بود. در گام نخست، عملکرد ایران در چهار دوره تاریخی مجزا شامل «دوره آغازین»، «پس از انقلاب»، «رشد و شکوفایی»، و «ثبات نسبی» طبقه بندی و تحلیل شد. یافته ها نشان می دهد که الگوی عملکرد ایران در این بازه زمانی، با وجود نوسانات، روندی تدریجی و رو به رشد را در شاخص هایی چون تعداد ورزشکاران اعزامی، تنوع رشته ها و تعداد مدال ها طی کرده است. در گام دوم، مقایسه عملکرد ایران با ۱۲ کشور آسیایی منتخب انجام شد. نتایج نشان داد که ایران با کسب مجموع ۸۸ مدال، در رتبه چهارم آسیا و جایگاه ۳۹ جهانی قرار گرفته است. با این حال، سه کشور برتر آسیایی (چین، ژاپن و کره جنوبی) با تکیه بر سیاست گذاری هدفمند، سرمایه گذاری کلان و تمرکز بر رشته های خاص، فاصله قابل توجهی با سایر کشورها از جمله ایران ایجاد کرده اند. همچنین، کشورهای هم تراز ایران نظیر قزاقستان و ازبکستان نیز از طریق اصلاحات ساختاری در حال ارتقای جایگاه خود هستند. استمرار این روند در ایران نیازمند تنوع بخشی به رشته های مدال آور، توسعه زیرساخت ها و بازنگری در سیاست های راهبردی ورزش قهرمانی است.

پژوهش حاضر باهدف شناسایی عوامل مؤثر بر تصمیم گیری بر خروج سرمایه گذاران خطرپذیر در استارت آپ های ورزشی اجرا گردید. روش پژوهش از نوع آمیخته (کیفی-کمی) بود که بخش کیفی آن به صورت رهیافت ظاهر شونده گلیزر انجام گردید. جامعه آماری در بخش کیفی شامل افراد آگاه به موضوع پژوهش بودند که برحسب انتخاب هدفمند، تعداد 13 نفر به عنوان نمونه مشخص گردیدند. همچنین در بخش کمی تحقیق حاضر شامل تمامی افراد فعال در حوزه استارت آپ ورزشی بودند. این افراد شامل مدیران، صاحبان و کارآفرینان استارت آپ های ورزشی موفق در کشور ایران بودند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از کدگذاری و رتبه بندی AHP استفاده گردید. نتایج نشان داد که در مجموع تعداد 2 عامل شامل عوامل مثبت و منفی مؤثر بر تصمیم گیری بر خروج سرمایه گذاران خطرپذیر در استارت آپ های ورزشی مشخص شدند. با توجه به نتایج مشخص گردید که عامل بهبود اعتبار استارت آپ ورزشی در سطح بازار با نمره نرمال 170/0 مهم ترین عوامل مثبت بر تصمیم گیری بر خروج سرمایه گذاران خطرپذیر در استارت آپ های ورزشی می باشد. با توجه به نتایج مشخص گردید که عامل ناامیدی سرمایه گذار از حصول موفقیت استارت آپ ورزشی با نمره نرمال 162/0 مهم ترین عوامل منفی بر تصمیم گیری بر خروج سرمایه گذاران خطرپذیر در استارت آپ های ورزشی می باشد. نمایه سازی ظرفیت های استارت آپ ورزشی می تواند ضمن بهبود اعتبار این استارت آپ ها؛ منجر به تصمیم گیری منطقی سرمایه گذاران خطرپذیر گردد.

مقدمه و هدف: فعالیت بدنی منظم و تغذیه سالم از عوامل کلیدی در پیشگیری و مدیریت سندروم متابولیک هستند که نقش مهمی در کاهش خطر بیماری های مزمن ایفا می کنند. هدف تحقیق حاضر قایسه ی فعالیت بدنی و رژیم غذایی مدیترانه ای در افراد مبتلا به سندروم و پیش سندروم متابولیک و همچنین ارزیابی قابلیت پرسشنامه ی سندروم متابولیک در پیش بیینی شاخص های بیوشیمیایی و فیزیولوژیکی در این افراد بود. مواد و روش ها: از نمونه گیری تصادفی و خوشه ای برای انتخاب شهر و مراکز درمانی استفاده شد. 30 نفر از افراد دارای سندروم متابولیک به صورت تصادفی انتخاب و آزمایش خون گرفته شد. شرکت کنندگان افراد دارای سندروم متابولیک (362 نفر) و پیش سندروم متابولیک ( 190 نفر) در دو محدوده ی سنی 30-60 سال و بالای 60 سال بودند. فعالیت بدنی و تغذیه افراد با استفاده از پرسشنامه های فعالیت بدنی-فرم کوتاه و رژیم غذایی مدیترانه ای ارزیابی شد. از تحلیل بلاند- آلتمن برای اعتبار سنجی پرسشنامه ی سندروم متابولیک، آزمون های تحلیل واریانس برای بررسی تفاوت های میانگین در متغیرها و اثرات چندگانه ی شهرها و همبستگی پیرسون برای بررسی روابط خطی بین متغیرها استفاده شد. یافته ها: افراد مبتلا به سندروم متابولیک پیروی بالاتری از رژیم غذایی مدیترانه ای داشتند (001/0 P ≤). تفاوتی در نمره ی خطر سندرم متابولیک در دو گروه سنی مشاهده نشد. بین رژیم غذایی مدیترانه ای و سندروم متابولیک یک رابطه منفی و بسیار ضعیف وجود داشت (12/0= r، 05/0>P). پرسشنامه ی سندروم متابولیک توانست شاخص های آزمایشگاهی سندروم متابولیک را پیش بینی کند. نتیجه گیری: احتمالا برای تشخیص اولیه ی سندروم متابولیک می توان از پرسشنامه استفاده کرد با این حال برای اعتبارسنجی کامل، مطالعات طولی با نمونه های بزرگ تر توصیه می شود. همچنین یافته ها بر اهمیت اصلاح سبک زندگی شامل بهبود الگوهای تغذیه و افزایش فعالیت بدنی برای پیشگیری و مدیریت سندروم متابولیک تأکید دارد.

مقدمه و هدف: تأثیر تمرینات ترکیبی بر عضلات چهارسر و همسترینگ، با تأکید بر فعالیت های هوازی (راه رفتن - دویدن به عقب)، کمتر بررسی شده است. هدف این پژوهش، بررسی تأثیر تمرینات ترکیبی بر ضخامت، قدرت و نسبت قدرت عضلات چهارسر به همسترینگ در مردان میان سال بود. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 48 مرد 50 تا 65 ساله، به صورت تصادفی در چهار گروه تمرینی: 1) قدرتی–هوازی با راه رفتن به جلو، 2) قدرتی–هوازی با راه رفتن به عقب، 3) مقاومتی، 4) کنترل، تقسیم شدند. تمرینات طی 8 هفته (سه جلسه در هفته) برگزار گردید. قبل و بعد از دوره تمرینی، ترکیب بدنی، تعادل، ضخامت، قدرت و نسبت قدرت عضلات چهارسر به همسترینگ ارزیابی شد. تحلیل داده ها از روش آنوا با اندازه گیری مکرر در سطح معنی داری 0/۰۵P≤ محاسبه گردید. یافته ها: بین گروه های تمرینی از نظر وزن، شاخص توده بدن، ضخامت عضلات چهارسر، قدرت عضلات همسترینگ، تعادل، تفاوت معنی داری مشاهده نشد (05/0˃P). توده بدون چربی، ضخامت عضلات همسترینگ، در گروه های تمرینی نسبت به کنترل، افزایش معنی داری داشت (05/0P≤). افزایش قدرت عضلات چهارسر ران تنها در گروه تمرین مقاومتی معنی دار بود (0/۰۵P≤). نسبت قدرت عضلات چهارسر به همسترینگ در گروه های تمرین قدرتی– هوازی، کاهش معنی دار و در گروه تمرین مقاومتی افزایش معنی داری داشت (0/۰۵P≤). نتیجه گیری: تمرینات ترکیبی با تأکید بر فعالیت های هوازی راه رفتن - دویدن به عقب، ضمن بهبود ترکیب بدن، با افزایش ضخامت عضلات همسترینگ و اصلاح نسبت قدرت عضلات چهارسر به همسترینگ، موجب تعادل بهتر قدرت عضلانی، ارتقا عملکرد حرکتی و کاهش آسیب های عضلانی در مردان میان سال می شوند.

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین اصلاحی و تمرین یوگا بر درد و سندروم متقاطع فوقانی زنان خیاط بود که با روش نیمه آزمایشی، طرح پیش آزمون - پس آزمون زنان بین رده سنی30تا45سال استان قم بودند که حداقل پنج سال سابقه خیاطی داشتند و به صورت منظم تقریبا هفته ای پنج روز به خیاطی مشغول بودند. از بین جامعه آماری 45 نفر با توجه به معیارهای ورود و خروج، با میانگین سن 42/2 ±38 سال، میانگین قد 06/6 ±166 سانتی متر و میانگین وزن 93/4 ±67 کیلوگرم انتخاب شدند. اندازه گیری زاویه سر به جلو به وسیله ی عکس ، میزان درد با استفاده از خط کش درد و میزان درجه کایفوز به وسیله خط کش منعطف انجام شد. در مرحله بعد، 45 نفر به سه گروه تقسیم شدند (15 نفر تمرین اصلاحی، 15 نفر تمرین یوگا و 15 نفر گروه کنترل) . گروه های تجربی در مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته تمرین یوگا و تمرین اصلاحی را دریافت کردند و گروه کنترل هیچ تمرینی دریافت نکرد. به منظور تجزیه وتحلیل داده های آماری برای بررسی تفاوت های احتمالی از آزمون تحلیل کواریانس آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. تمامی بررسی ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 26در سطح اطمینان 95% با آلفای کوچک تر یا مساوی 05/0 صورت گرفت. نتایج حاصل از پژوهش حاضر حاکی از آن بود که تمرین اصلاحی و تمرین یوگا هر دو در بهبود درد و سندروم متقاطع فوقانی موثر بود اما تمرین اصلاحی اثرگذارتر بود، ولی تمرین یوگا فقط در میزان درد و میزان کایفوز پشتی تفاوتش معنادار شد.

هدف: ﻫﺪف از ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ، تعیین اثر 10 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر سطح سرمی سورفکتانت پروتئین – D و شاخص مقاومت به انسولین در موش های صحرایی نر سالم و مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش ها: در این مطالعه تجربی 46 ﺳﺮ موش صحرایی از ﻧﮋاد وﯾﺴﺘﺎر ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ وزن 03/23±92/241 ﮔﺮم ﺑﻪﻃﻮر ﺗﺼﺎدﻓﯽ در چهار ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل سالم، کنترل دیابتی، تجربی سالم و تجربی دیابتی ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺟﻬﺖ اﻟﻘﺎی دﯾﺎﺑﺖ، از روش ﺗﺰرﯾﻖ درون ﺻﻔﺎﻗﯽMG/KG 120 ﻣﺤﻠﻮل نیکوتین آمید به همراه MG/KG 65 ﻣﺤﻠﻮل STZ اﺳﺘﻔﺎده ﮔﺮدﯾﺪ. ﭘﺮوﺗﮑﻞ ﺗﻤﺮﯾﻦ تناوبی پر شدت (HIIT) ﺑﻪ ﻣﺪت 10 ﻫﻔﺘﻪ اﻧﺠﺎم شد و 24 ﺳﺎﻋﺖ ﭘﺲ از آﺧﺮﯾﻦ ﺟﻠﺴه ﺗﻤﺮﯾﻨﯽ ﺣﯿﻮاﻧﺎت ﺗﺸﺮﯾﺢ و سرم خون موش های صحرایی جهت بررسی جمع آوری شد. یافته ها: تمرین تناوبی پر شدت موجب کاهش معنا دار قند خون گروه تجربی دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد (05/0P≤). سطوح سورفکتانت پروتئین – D در گروه کنترل دیابتی نسبت به کنترل سالم کاهش معناداری (05/0P≤) و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) افزایش معناداری (05/0P≤) یافت. 10 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا موجب افزایش معنادار در سورفکتانت پروتئین – D در گروه تمرین دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد. همچنین تمرین موجب کاهش معنادار شاخص مقاومت به انسولین (05/0P≤) و انسولین (05/0P≤) در گروه تمرین دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد. نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین تناوبی با شدت بالا از طریق افزایش سطوح سرم سورفکتانت پروتئین – D موجب بهبود شاخص مقاومت به انسولین در موش های دیابتی نوع 2 می شود.

در سال های اخیر، افزایش دغدغه های زیست محیطی و رشد روزافزون هزینه های انرژی، ضرورت بهره وری انرژی در زیرساخت های عمومی به خصوص اماکن ورزشی را بیش از پیش آشکار کرده است. اماکن ورزشی، به دلیل ساختار فنی خاص، استفاده مداوم و نیاز به تجهیزات پرمصرف، از جمله فضاهای شهری با مصرف بالای انرژی محسوب می شوند. با وجود تدوین اسناد راهبردی متعدد در ایران، شواهد حاکی از عدم تحقق عملی سیاست های صرفه جویی انرژی در این حوزه است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی می باشد و به روش کیفی با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی توصیفی انجام شد. جامعه شرکت کننده در پژوهش شامل: خبرگان مرتبط با موضوع بودند؛ که 21 نفر به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات، مصاحبه نیمه ساختاریافته بود تا زمانی که از مصاحبه ها (21 مصاحبه) امکان استخراج مفاهیم کاملاً غیرتکراری وجود داشت؛ مصاحبه ها ادامه یافت. مراحل تجزیه وتحلیل اطلاعات در نرم افزار مکس کیودی ای نسخه 2020 انجام شد. به منظور معتبرسازی نهایی پژوهش از معیارهای اعتبار، انتقال پذیری، قابلیت اعتماد و تاییدپذیری استفاده شد. درنهایت، 120 مضمون فرعی شناسایی شد که در قالب 10 مضمون اصلی شامل چالش های مدیریتی، اقتصادی، فناورانه و زیرساختی، فرهنگی، اجتماعی، آموزشی، اقلیمی، حقوقی، بین سازمانی و سیاست گذاری کلان، به صورت مستمر بر فرآیند اجرای سیاست های انرژی محور تأثیرگذار هستند. این موانع ساختاری، در تعامل با یکدیگر، مانع تحقق اهداف راهبردی در بهینه سازی مصرف انرژی در ورزش شدند. براساس نتایج پژوهش، طراحی و اجرای سیاست های اثربخش در این حوزه مستلزم بازنگری بنیادین در نظام حکمرانی انرژی، ارتقای دانش و فرهنگ مصرف، استقرار سازوکارهای نظارتی داده محور و بهره گیری از الگوهای بومی سازی شده در سطح اماکن ورزشی کشور است.

پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی و مصرف عرق کاسنی بر شاخص های التهابی و عملکرد کبد در زنان مبتلا به کبد چرب غیرالکلی طراحی و اجرا شد. این مطالعه نیمه تجربی به روش کارآزمایی بالینی بر روی ۴۸ زن ۳۰ تا ۴۰ ساله در شهر الیگودرز انجام گرفت. شرکت کنندگان به صورت هدفمند و داوطلبانه انتخاب و سپس به چهار گروه تقسیم شدند: گروه تمرین مقاومتی همراه با مصرف عرق کاسنی، گروه تمرین مقاومتی، گروه مصرف عرق کاسنی و گروه کنترل. مداخلات طی هشت هفته متوالی اجرا گردید و در آغاز و پایان دوره، آزمون های پیش آزمون و پس آزمون شامل آزمایش خون برای اندازه گیری شاخص التهابی CRP و آنزیم های کبدی AST و ALT، همچنین ارزیابی وضعیت کبد با سونوگرافی انجام شد. نتایج تحلیل داده ها با استفاده از آزمون واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی نشان داد که هر دو مداخله تمرین مقاومتی و مصرف عرق کاسنی به طور مستقل موجب کاهش معنادار سطح CRP و آنزیم های کبدی شدند. با این حال، ترکیب همزمان این دو مداخله اثرات برجسته تری نسبت به هر یک به تنهایی داشت و کاهش چشمگیرتری در شاخص های مورد بررسی نسبت به گروه کنترل ایجاد کرد (P<0.05). این یافته ها بیانگر آن است که تمرینات مقاومتی به عنوان یک رویکرد غیردارویی و مصرف عرق کاسنی به عنوان یک مداخله گیاهی می توانند نقش مکمل و هم افزا در بهبود وضعیت التهابی و عملکرد کبد بیماران کبد چرب غیرالکلی ایفا کنند. بنابراین، استفاده همزمان از این دو راهکار می تواند به عنوان یک روش ایمن، مقرون به صرفه و قابل اجرا در برنامه های درمانی و پیشگیرانه برای این بیماران توصیه

اخیراً گردشگری ورزشی در رشته کوه نوردی رونق قابل توجهی در ایران داشته است. در راﺳﺘﺎی بهره گیری ﻣﻄﻠﻮب از ظرفیت های ﺑﺎزار ﮔﺮدﺷﮕﺮی، می بایست گروه های ﻫﺪف به درستی شناسایی شوند. بنابراین، در این پژوهش ﺷﻨﺎﺧﺖ دقیق بخش بندی ﺑﺎزار ﮔﺮدﺷﮕﺮی به عنوان ﯾﮑﯽ از ارﮐﺎن ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ در زمینه ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﮔﺮدﺷﮕﺮی مورد بررسی قرارگرفته است. هدف کلی این تحقیق، بخش بندی بازار گردشگری کوه نوردی ایران بر اساس ویژگی های جمعیت شناختی و انگیزه ها است. این مطالعه بر اساس اهداف، جزو تحقیقات کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها از نوع پیمایشی است. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه ای شامل سه بخش و در چارچوب طیف پنج گزینه ای لیکرت است. جامعه آماری پژوهش، کوه نوردان داخلی شهرهای مختلف ایران بوده و نمونه ها به صورت داوطلبانه و غیرتصادفی انتخاب شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی، ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻋﺎﻣﻠﯽ اﮐﺘﺸﺎﻓﯽ، تحلیل عاملی تأییدی و ﺗﺤﻠﯿﻞ خوشه ای استفاده گردید. نتایج نشان داد که افراد از نظر میزان تحصیلات، میانگین درآمد ماهیانه، نوع فعالیت ورزشی و منابع اطلاعاتی مورد استفاده در چهار خوشه به دست آمده، تفاوت معنی داری دارند. همچنین، تمامی زیرمقیاس های انگیزه و نمرات کل در خوشه ها، تفاوت معنی داری داشته و کلیه تفاوت های دو به دوی خوشه ها از نظر مقیاس های انگیزه معنی دار بودند. بر اساس نتایج به دست آمده، متغیر انگیزه تأثیر مثبت و معنی داری بر بازار گردشگری داشت؛ اما تأثیر متغیر جمعیت شناختی بر بازار گردشگری معنی دار نبود.

هدف: مطالعه حاضر به بررسی نقش اضطراب رقابتی و استرس روانشناختی در بروز آسیب های ورزشی در فوتبالیست های نوجوان پرداخته است. مواد و روش ها: تعداد 122 فوتبالیست نوجوان استان لرستان در فصل 1399-1400 با دامنه سنی 14 تا 17 در یک مطالعه هم گروهی آینده نگر مشارکت داشتند. اضطراب ویژه رقابتی با استفاده از مقیاس اضطراب رقابتی و استرس روانشناختی با استفاده از مقیاس پریشانی روانی کسلر ارزیابی شد. از آزمون های تی مستقل و رگرسیون لجستیک برای تحلیل داده های آماری استفاده شد. یافته ها: میانگین اضطراب رقابتی به طور معنی داری برای فوتبالیست های آسیب دیده بیشتر از فوتبالیست های سالم بود (01/0=p). افزایش اضطراب رقابتی با افزایش خطر بروز آسیب های ورزشی همراه بود و به ازای هر امتیاز افزایش اضطراب رقابتی بر اساس مقیاس اضطراب ورزشی-2، احتمال بروز آسیب های ورزشی به میزان 13 درصد افزایش داشت. میانگین استرس فوتبالیست های آسیب دیده به طور معنی داری بیشتر از فوتبالیست های سالم است (02/0=p). افزایش استرس با افزایش احتمال بروز آسیب های ورزشی همراه بود و به ازای هر امتیاز افزایش استرس بر اساس مقیاس پریشانی روانی کسلر، احتمال بروز آسیب های ورزشی به میزان 22 درصد افزایش پیدا می کند. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان می دهد افزایش استرس و اضطراب در رقابت های ورزشی احتمال بروز آسیب های ورزشی را افزایش می دهد. بنابراین مدیریت این دو متغیر در فوتبالیست های نوجوان ضروری بنظر می رسد و برنامه های هدفمند می تواند بر سلامت روانی و پیشگیری از آسیب برای ورزشکاران، به ویژه برای افرادی که علائم اضطراب و استرس را نشان می دهند، تمرکز کند.

هدف: هدف پژوهش حاضر، ارائه مدل موفقیت ورزشی بر اساس ابعاد سرشت و منش با میانجی گری تاب آوری در ورزشکاران شهر اهواز بود. مواد و روش ها: مطالعه حاضر توصیفی از نوع معادلات ساختاری بوده است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه ورزشکاران شهر اهواز در سال 1402 بودند که از میان آنها 254 نفر به صورت هدفمند به عنوان گروه نمونه از بین ورزشکاران حاضر در باشگاه های ورزشی شهر اهواز انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری پژوهش حاضر مقیاس موفقیت ورزشی (موسوی و واعظ موسوی، 2015)، پرسشنامه سرشت و منش (کلونینجر و همکاران،1993) و مقیاس تاب آوری (کانور و دیویدسون، 2003) بودند. داده های به دست آمده با روش تحلیل معادلات ساختاری و نرم افزار AMOS-24 تحلیل شد. یافته ها: نتایج تحلیل داده ها نشان داد کلیه شاخص های برازندگی حاصل از تحلیل از برازش قابل قبول برخوردار بودند. ضریب مسیرکل بین بعد سرشت شخصیت و بعد منش شخصیت و تاب آوری با موفقیت ورزشی مثبت و معنادار است و ضریب مسیر غیرمستقیم بین بعد سرشت شخصیت و بعد منش شخصیت با موفقیت ورزشی مثبت و معنادار است. نتیجه گیری: نتایج نقش تاب آوری را در رابطه علی بین ابعاد شخصیتی سرشت و منشی با موفقیت ورزشی ورزشکاران مورد تایید قرار می دهد و بیانگر توجه هرچه بیشتر به عوامل ایجاد کننده تاب آوری در ورزشکاران و نقش اساسی آن در تسهیل موفقیت های ورزشی در میادین ورزشی می باشد.

هدف: هدف از این پژوهش؛ بررسی تأثیر تحریک فراجمجمه ای با جریان مستقیم بر تصمیم گیری ریسک پذیر دانش آموزان شطرنج باز، با توجه به ویژگی های شخصیتی آن ها بود. مواد و روش ها: در این پژوهش، تعداد 28 دانش آموز متوسطه دوم که در ورزش شطرنج فعالیت داشته و در مسابقات لیگ استانی و کشوری شطرنج حضور داشتند، شرکت نمودند که بر اساس پرسش نامه 5 عاملی ویژگی های شخصیتی نئو به دو گروه؛ 14 دانش آموز برون گرا (88/0±17) و 14 دانش آموز درون گرا (02/1±5/16) تقسیم شدند. هر آزمودنی در سه جلسه مجزا با فاصله حداقل 72 ساعت استراحت بین جلسات در آزمایشگاه حضور یافت. آزمودنی ها در هر جلسه، قبل از هر نوع تحریک، تکلیف شرط بندی آیووا و بازی رایانه ای لیچز را انجام دادند. سپس، تحت یکی از 3 شرط؛ آنودال راست/کاتودال چپ، کاتودال راست/آنودال چپ و شَم به مدت 20 دقیقه با شدت 2 میلی آمپر بر روی قشر خلفی جانبی پیش پیشانی مورد تحریک الکتریکی قرار گرفتند. آزمودنی ها، پس از اتمام تحریک، مجدداً تکلیف شرط بندی آیووا و بازی رایانه ای لیچز را انجام دادند. یافته ها: تحلیل داده ها با استفاده از آنوای دو راهه مرکب نشان داد که در تکلیف شرط بندی آیووا، بین تحریک آنودال راست/کاتودال چپ و کاتودال راست/آنودال چپ براساس ویژگی های شخصیتی تفاوت معناداری وجود داشت (001/0p=). نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان داد که تحریک فراجمجمه ای با جریان مستقیم براساس ویژگی های شخصیتی بازیکنان شطرنج تأثیر متفاوتی بر روی تصمیم گیری آن ها دارد. به طوری که؛ نتایج پژوهش نشان داد بازیکنان برون گرا ریسک پذیرتر و بازیکنان درون گرا محتاطانه تر عمل می کردند.

هدف: هدف از تحقیق حاضر تعیین روایی و پایایی پرسشنامه خودگویی ارگانیک در ورزش بر اساس طبقه بندی خودگویی ارگانیک به خودگویی خودکار و خودگویی هدفمند بود. مواد و روش ها: پرسشنامه خودگویی ارگانیک از انگلیسی به فارسی ترجمه شد و روایی صوری و محتوای آن با استفاده از نظر 10 استاد صاحب نظر در زمینه خودگویی تعیین گردید. در مرحله جمع آوری داده ها، تعداد 450 ورزشکار از رشته های تیمی و انفرادی به صورت داوطلبانه انتخاب شدند و پرسشنامه خودگویی ارگانیک را پس از تمرین یا رقابت تکمیل نمودند. یافته ها: نتایج تحلیل عاملی تاییدی در نرم افزار SMART-PLS نشان داد که ضریب آلفا کرونباخ و پایایی مرکب برای مولفه های خودگویی ارگانیک از معیار 70/0 بیشتر و از معیار 95/0 کمتر بود. بنابراین، پرسشنامه از همسانی درونی یا پایایی قابل قبولی برخوردار است.معیار متوسط واریانس استخراج شده (AVE) به عنوان شاخص روایی درونی مدل اندازه گیری نیز بیشتر از معیار قابل قبول 50/0 بودند، بنابراین، روایی همگرا برقرار است. شاخص های نیکویی برازش RMSEA، مجذور کای اسکوئر، NFI، CFI، GFI، SRMR قابل قبول بودند. بنابراین، پرسشنامه خودگویی ارگانیک از روایی سازه در میان ورزشکاران ایرانی برخوردار است. نتیجه گیری: پرسشنامه خودگویی ارگانیک مقیاسی مبتنی بر نظریه چند بعدی و حالتی خودگویی ارگانیک در وزشکاران می باشد و دو نوع خودگویی خودکار و خودگویی هدفمند را از طریق ارزیابی چهار مولفه خودگویی خودکار و هفت مولفه خودگویی هدفمند را می سنجند و نتایج تحقیق حاضر از روایی و پایایی نسخه فارسی آن حمایت کردند

هدف: هر رقابتی معمولاً با سطحی از اضطراب همراه است که گاه بی صدا اما عمیق، ذهن و بدن ورزشکاران را درگیر می کند. به ویژه در ورزش هایی چون کیوکوشین، که نه تنها توان جسمی بلکه تعادل روانی نیز شرط بقا و موفقیت است، رسیدگی به جنبه های ذهنی ورزشکاران ضرورتی انکارناپذیر دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر دو رویکرد مؤثر روان شناختی ذهن آگاهی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر کاهش اضطراب رقابتی و بهبود ریکاوری ورزشکاران نخبه کیوکوشین انجام شد. مواد و روش ها: این تحقیق با روش نیمه تجربی و طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل، روی 41 ورزشکار مرد ۱۸ تا ۳۰ ساله شامل دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل انجام شد.که در. مداخله های طراحی شده بر اساس اصول ذهن آگاهی و ACT بر گروه های آزمایش اعمال گردید. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های اضطراب رقابتی (SCAT) و ریکاوری(RESTQ-Sport) استفاده شد. داده ها با آزمون های آماری ناپارامتریک کراسکال-والیس و من-ویتنی تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان دادند که هر دو مداخله ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس (MBSR) و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) در مقایسه با گروه کنترل به طور معناداری موجب کاهش اضطراب رقابتی و بهبود ریکاوری روانی کیوکوشین کاران نخبه شدند. با وجود این، در حالی که MBSR در کاهش اضطراب رقابتی اثربخشی بیشتری داشت، ACT در بهبود ریکاوری جسمی برتری قابل توجهی نشان داد. نتیجه گیری: این نتایج حاکی از نقش متمایز و مکمل این دو رویکرد در ارتقای عملکرد روانی و جسمانی ورزشکاران است.

هدف: پدیده وانمودگرایی همواره می تواند نقش بازدارنده ای در مسیر حرفه ای بازیکنان فوتسال داشته باشد، لذا نیاز است وقوع این پدیده در بازیکنان به درستی شناسایی شود. بر همین اساس مطالعه حاضر با هدف طراحی و استاندارد سازی ابزار سنجش وانمودگرایی ورزشی در بازیکنان فوتسال طراحی و اجرا شد. مواد و روش ها: این مطالعه ترکیبی اکتشافی در سال 1403 در دانشگاه آزاد اسلامی واحد قروه انجام شد. در بخش کیفی یک مطالعه پدیدار شناسی با روش نمونه گیری هدف مند انجام گرفت. داده ها با مصاحبه نیمه ساختاریافته جمع آوری شد و با روش کلایزی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در بخش کمی نیز پرسشنامه طراحی شده بر اساس مرحله کیفی در اختیار 235 نفر قرار گرفت و داده ها با استفاده از روش های روانسنجی و روش تحلیل عاملی تأییدی از طریق نرم افزارهای SPSSو AMOS مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: در نتیجه این مطالعه در مرحله کیفی سه تم و ساب تم شناسایی شد که در بخش کمی بر اساس این نتایج ابزاری طراحی شد که در نهایت بعد از اجرای روش های روانسنجی و تحلیل عاملی تأییدی ابزار وانمودگرایی ورزشی بازیکنان فوتسال با 25 سوال طراحی شد که دارای سه بعد بیرونی پنداشتن اقدامات مثبت، خود ناباوری و رفتارهای خود ناتوان کننده بود که در نسخه نهایی پرسشنامه میزان پایایی این ابعاد و پایایی کل به ترتیب 86/0، 88/0، 90/0 و 92/0 بدست آمد. نتیجه گیری: در نتیجه این مطالعه ابزار وانمودگرایی ورزشی بازیکنان فوتسال با سه بعد و 25 سوال طراحی شد که می تواند در ارزیابی وضعیت وانمودگرایی این افراد مورد استفاده قرار گیرد.

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین چشم آرام بر تثبیت خیرگی در یادگیری مهارت دریافت و ارسال سرویس والیبال در کودکان بود. نمونه آماری شامل 20 دانش آموز دختر مبتدی با میانگین سنی 10 الی 12 سال بود که بصورت در دسترس انتخاب و پس از انجام پیش آزمون به صورت تصادفی در دو گروه 10 نفره (تمرین چشم آرام و تمرین تکنیکی) جایگزین شدند. پس از پیش آزمون، شرکت کنندگان در 9 جلسه آموزشی جداگانه (3 جلسه در هفته) شرکت کردند و 48 ساعت پس از آخرین جلسه آموزشی، آزمون یادداری اول و یک ماه بعد آزمون یادداری دوم انجام شد. جهت سنجش عملکرد ، از آزمون دریافت سرویس والیبال با ساعد در زمین مینی والیبال و برای ثبت داده های بینایی از ردیابی چشم Ergoneers)) استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس مرکب 3×2 نشان داد عملکرد دریافت سرویس والیبال در گروه تمرین چشم آرام نسبت به گروه تکنیکی از پیش آزمون تا یادآوری اول و دوم به شکل معنی داری افزایش یافت 0/05)>(p. نتایج آزمون تحلیل واریانس طول تثبیت خیرگی دریافت کننده به نقطه تماس دست سرویس زننده به توپ تفاوت معنی داری را بین دو گروه در سه مرحله نشان نداد (p=0/065). نتایج آزمون یومن ویتنی در دو گروه تفاوت معنی داری را در تعداد کوشش های همراه با تثبیت خیرگی دریافت کننده به پاسور در یادداری اول(0/1650=p) و یادداری دوم (0/052=p) نشان نداد.. بنظر می رسد تمرین چشم آرام نسبت به تمرین تکنیکی تاثیر قابل توجهی بر یادگیری تکلیف مهاری و اثر مشابهی بر تثبیت خیرگی کودکان داشته باشد

هدف: miR-146a، miR-21 و TLR-2 در فرایندهای ضد التهابی، میلین سازی مجدد و تنظیم پاسخ های خود ایمنی نقش دارند که ممکن است تحت تأثیر تمرینات ورزشی قرار گیرند. بنابراین، این مطالعه با هدف بررسی تاثیر هشت هفته تمرین ترکیبی بر بیان miR-146a، miR-21 و TLR-2 در زنان مبتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس عودکننده- فروکش کننده (RRMS) انجام شد. مواد و روش ها: بیست و سه زن (سن: 3/5±1/33 سال، وزن: 9/8±1/64 کیلوگرم و BMI: 4/9±3/33 کیلوگرم بر متر مربع) مبتلا به RRMS به طور تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی های گروه تمرین به مدت هشت هفته در تمرین ترکیبی تحت نظارت، شامل سه جلسه تمرین هوازی و یک جلسه تمرین مقاومتی شرکت کردند. بیان miR-146a، miR-21 و TLR-2 در خون قبل و بعد از هشت هفته تمرین ترکیبی با استفاده از تکنیک RT-PCR اندازه گیری شد. داده ها با آزمون آنوآ دو طرفه با اندازه گیری های مکرر و در سطح معناداری کم تر از 05/0 آنالیز شد. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که بیان نسبی miR-146a در زنان مبتلا به RRMS پس از هشت هفته تمرین ترکیبی در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کمتر کاهش یافت (001/0P=) و بر عکس، بیان نسبی miR-21 و TLR-2 در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کمتر افزایش یافت (001/0P=). نتیجه گیری: تمرین ترکیبی ممکن است با تاثیر مطلوب بر miR-146a، miR-21 و TLR-2 نقش موثری در پیش برد فرایند های ضد التهابی، میلین سازی مجدد و تنظیم پاسخ های خود ایمنی در بیماری RRMS داشته باشد و در نتیجه، این بیماری را بهبود بخشیده و احتمال عود آن را کاهش دهد. بنابراین، استفاده از تمرین ترکیبی این تحقیق برای زنان مبتلا به RRMS توصیه می شود.

هدف این پژوهش مقایسه تأثیر مداخلات توان بخشی شناختی، بازی های حرکتی هدفمند و ترکیبی بر انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی بود. شصت دختر دارای اختلال در دامنه سنی 7 تا 10 سال براساس پرسشنامه اختلال هماهنگی رشدی (نسخه والدین) و مقیاس رشد حرکتی لینکن- اوزرتسکی شناسایی شدند و به صورت تصادفی در چهار گروه 15 نفره (توان بخشی، بازی، ترکیبی و کنترل) جای گرفتند. گروه ها در یک دوره آزمایشی هشت هفته ای (24 جلسه 45 دقیقه ای، سه جلسه در هفته) شرکت کردند و انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی آن ها در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از آزمون دسته بندی کارت های ویسکانسین و مقیاس رشد حرکتی لینکن- اوزرتسکی سنجش شد. نتایج تحلیل واریانس عاملی ترکیبی و مقایسه های تعقیبی نشان داد که انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی در هر سه گروه تجربی بهبود معنادار داشت (05/0>P). بهبود انعطاف پذیری شناختی (خطای درجاماندگی) در گروه ترکیبی در مقایسه با گروه بازی (01/0=P) و همچنین بهبود هماهنگی حرکتی در گروه های ترکیبی (001/0>P) و بازی (001/0>P) در مقایسه با گروه توان بخشی بیشتر بود. در سایر موارد، تفاوت معناداری بین گروه های تجربی مشاهده نشد (05/0<P). براساس این یافته ها، مداخله ترکیبی توان بخشی شناختی و بازی های حرکتی هدفمند در مقایسه با مداخلات تک رویه، برای اهداف درمانی چندگانه در اختلال هماهنگی رشدی نظیر بهبود هم زمان انعطاف پذیری شناختی و هماهنگی حرکتی اثربخش تر است.