مدیریت توسعه پایدار در ورزش

اخیراً گردشگری ورزشی در رشته کوه نوردی رونق قابل توجهی در ایران داشته است. در راﺳﺘﺎی بهره گیری ﻣﻄﻠﻮب از ظرفیت های ﺑﺎزار ﮔﺮدﺷﮕﺮی، می بایست گروه های ﻫﺪف به درستی شناسایی شوند. بنابراین، در این پژوهش ﺷﻨﺎﺧﺖ دقیق بخش بندی ﺑﺎزار ﮔﺮدﺷﮕﺮی به عنوان ﯾﮑﯽ از ارﮐﺎن ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ در زمینه ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﮔﺮدﺷﮕﺮی مورد بررسی قرارگرفته است. هدف کلی این تحقیق، بخش بندی بازار گردشگری کوه نوردی ایران بر اساس ویژگی های جمعیت شناختی و انگیزه ها است. این مطالعه بر اساس اهداف، جزو تحقیقات کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها از نوع پیمایشی است. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه ای شامل سه بخش و در چارچوب طیف پنج گزینه ای لیکرت است. جامعه آماری پژوهش، کوه نوردان داخلی شهرهای مختلف ایران بوده و نمونه ها به صورت داوطلبانه و غیرتصادفی انتخاب شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی، ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻋﺎﻣﻠﯽ اﮐﺘﺸﺎﻓﯽ، تحلیل عاملی تأییدی و ﺗﺤﻠﯿﻞ خوشه ای استفاده گردید. نتایج نشان داد که افراد از نظر میزان تحصیلات، میانگین درآمد ماهیانه، نوع فعالیت ورزشی و منابع اطلاعاتی مورد استفاده در چهار خوشه به دست آمده، تفاوت معنی داری دارند. همچنین، تمامی زیرمقیاس های انگیزه و نمرات کل در خوشه ها، تفاوت معنی داری داشته و کلیه تفاوت های دو به دوی خوشه ها از نظر مقیاس های انگیزه معنی دار بودند. بر اساس نتایج به دست آمده، متغیر انگیزه تأثیر مثبت و معنی داری بر بازار گردشگری داشت؛ اما تأثیر متغیر جمعیت شناختی بر بازار گردشگری معنی دار نبود.

توسعه پایدار مقاصد گردشگری ورزشی یکی از مهمترین و اصلی ترین اهداف و آرمان های بسیاری از کشورهاست. اما این توسعه پایدار مرهون تأثیرات اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی و زیست محیطی است که بیشتر در زمینه های مختلفی بکار می رود. هدف اصلی تحقیق حاضر شناسایی و اولویت بندی عوامل مؤثر در توسعه پایدار مقصد گردشگری ورزشی شهر تهران است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، ترکیبی است. در مرحله اول از طریق روش کیفی تحلیل مضمون به شناسایی عوامل مؤثر بر توسعه پایدار مقصد گردشگری ورزشی شهر تهران می پردازد و در مرحله دوم با استفاده از روش کمی پیمایش به اولویت بندی هریک از مضامین فوق مبادرت می ورزد. ابزار گردآوری اطلاعات در مرحله کیفی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته می باشند که از طریق خبرگان مربوطه با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند از 14 تن از خبرگان به عمل آمده است. سپس، هریک از مضامین مستخرج از مرحله قبل جهت اولویت بندی به مرحله دوم، یعنی روش کمّی پیمایش راه یافتند. در این مرحله با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای و ابزار پرسشنامه، در رابطه با تایید یا رد عوامل و همچنین، اولویت بندی آنها اظهارنظر شد. در مرحله اول، با استفاده از روش کیفی تحلیل مضمون و مطابق با گام های شش گانه بروان و کلارک شناسایی و استخراج تم ها صورت پذیرفتند که در نهایت 5 مضمون اصلی و 20 مضمون فرعی شکل گرفتند. سپس، این مضامین جهت تایید یا رد به خبرگان مرحله دوم تحقیق، یعنی روش کمّی پیمایش داده شدند و مطابق با نتایج حاصل شده از آزمون ها، تمامی ابعاد و مولفه ها مورد تایید قرار گرفتند

محبوبیت ورزش های الکترونیکی روزبه روز در حال افزایش است و توسعه آن برای بسیاری از کشورها به موضوع مهمی تبدیل شده است. توسعه ورزش های الکترونیک نیازمند یک بستر مناسب برای توسعه هستند با این وجود هنوز راهکار مشخصی برای توسعه ورزش های الکترونیک در ایران ارائه نشده است. بررسی و شناسایی توسعه ورزش های الکترونیک در ایران در ایران می تواند به پیشرفت این حوزه کمک شایانی نماید. لذا هدف پژوهش حاضر، شناسایی راهکارهای توسعه ورزش های الکترونیک در ایران بود. روش پژوهش حاضر کیفی و از نوع پژوهشهای اکتشافی می باشد و از لحاظ هدف جزء پژوهش های کاربردی به شمار می آید. مشارکت کنندگان در این پژوهش شامل خبرگان و افراد مجرب در حوزه ورزش های الکترونیک، بازیکنان ورزش های الکترونیک، مدیران باشگاه های ورزش های الکترونیکی و مربیان ورزش های الکترونیک صاحب نظر بودند و از روش نمونه گیری هدفمند در پژوهش استفاده شد. برای گردآوری اطلاعات مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته ای با شرکت کنندگان انجام گرفت و با 17 مصاحبه اشباع نظری حاصل شد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل مضمون جهت کسب اطلاعات این پژوهش استفاده شد. نتایج پژوهش نشان می دهد که راهکارهای توسعه ورزش های الکترونیک در ایران از شش مقوله اصلی تشکیل شده است که شامل باشگاه داری حرفه ای، تسهیلات اقتصادی، مدیریت و سازمان دهی، نظام ورزش قهرمانی، آموزش و اطلاع رسانی و ترویج ورزش الکترونیک می شود. در نهایت با توجه به راهکارهای توسعه ورزش های الکترونیک در ایران نیاز است تدابیر لازم برای ایجاد بستر مناسب توسعه ایجاد شود.

تهران با تنوع طبیعی، جغرافیایی و انسانی خود ظرفیت چشمگیری برای توسعه گردشگری ماجراجویانه دارد، اما بهره برداری مؤثر از این پتانسیل با چالش های ساختاری و ایمنی و مدیریتی مواجه است. پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل چندسطحی عوامل کلیدی مدیریت توسعه پایدار گردشگری تفریحات ورزشی ماجراجویانه در تهران انجام شد. روش تحقیق آمیخته (کیفی-کمی) و از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و محتوا توصیفی-تحلیلی بود و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، مصاحبه گروه کانونی و پرسشنامه ساختاری تفسیری گردآوری شد. در این پژوهش 13 عوامل مؤثر را در شش سطح آشکار ساخت: سطح اول شامل ایمنی، امنیت، ملاحظات زیست محیطی، جاذبه های طبیعی و زیرساخت؛ سطح دوم منابع انسانی، مدیریت و بازاریابی؛ سطح سوم عوامل اجتماعی فرهنگی و فناوری؛ سطح چهارم آموزش و پژوهش؛ سطح پنجم اقتصادی و سطح ششم سیاسی و قوانین و مقررات. بر این اساس عوامل سیاسی (متغیر1) جزو عوامل نفوذی، عوامل اقتصادی (متغیر2)، اجتماعی-فرهنگی (متغیر3)، تکنولوژی و فناوری (متغیر4)، بازاریابی (متغیر7)، آموزش و پژوهش (متغیر8)، مدیریت (متغیر9)، منابع انسانی (متغیر10)، قوانین و مقررات (متغیر13) جزو عوامل پیوندی، در نهایت عوامل زیست محیطی (متغیر5)، جاذبه های طبیعی (متغیر6)، زیرساخت (متغیر11)، ایمنی و امنیت (متغیر12) جزو عوامل وابسته در این پژوهش مشخص و شناسایی شدند. مدل پیشنهادی چارچوبی عملی برای مدیران شهری و برنامه ریزان فراهم می کند تا توسعه گردشگری ورزشی ماجراجویانه در تهران به صورت پایدار مدیریت شود. بر اساس یافته ها، اقدامات کلیدی شامل تدوین سیاست های رسمی، ایجاد زیرساخت های آموزشی و پژوهشی، توسعه مناطق ویژه گردشگری، اجرای دستورالعمل های ایمنی و تقویت همکاری ذی نفعان است. اجرای این راهبردها زمینه ساز ارتقای جایگاه تهران و توسعه پایدار شهری خواهد بود.

هدف از این پژوهش، تحلیل تأثیر دیپلماسی ورزشی و ارتباطات بین المللی بر توسعه حرفه ای و جایگاه جهانی داوران فوتبال بود. تحقیق از نوع کیفی با رویکرد تحلیل تماتیک انتخاب شد. جامعه آماری شامل داوران بین المللی فوتبال: داورانی که در مسابقات و رویدادهای بین المللی و قاره ای فعالیت داشته اند؛ مسئولین فدراسیون فوتبال (حال حاضر و گذشته)؛ مربیان و کارشناس های داوری فوتبال: افرادی که در زمینه آموزش، تحلیل و توسعه داوری فعالیت می کنند؛ مدیران رسانه ای ورزشی: افرادی که در حوزه رسانه ها و تبلیغات ورزشی مشغول به فعالیت هستند و در بازنمایی و ترویج فعالیت های داوری تأثیرگذارند و متخصصین روابط بین الملل و دیپلماسی ورزشی: افرادی که در سطح دیپلماتیک به تعاملات ورزشی بین المللی و تعاملات داوری پرداخته اند و همچنین اساتید دانشگاهی در حوزه رسانه و مدیریت ورزشی است که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده اند (20 نفر). ملاک اتمام مصاحبه ها رسیدن به اشباع نظری بود. ابزار پژوهش شامل مصاحبه (نیمه ساختارمند) بود. روایی ابزار بر اساس نظر خبرگان و توافق بین مصححان ارزیابی و تأیید گردید. جهت تحلیل یافته ها از روش تحلیل مضمون استفاده شد. بر اساس چارچوب مفهومی استخراج شده مدل پژوهش در خصوص شاخص ها شامل 4 کد محوری، 10 مقوله و 60 کد اولیه بود. نتایج نشان داد که دیپلماسی ورزشی به طور مستقیم روابط بین المللی را تسهیل می کند و درنتیجه، بر توسعه حرفه ای داوران فوتبال تأثیر می گذارد. ارتباطات مؤثر بین المللی موجب ارتقای جایگاه جهانی داوران و افزایش فرصت های شغلی آن ها در سطح جهانی می شود.

هدف از پژوهش حاضر تحلیل راهبردی توسعه فعالیت بدنی کودکان در ایران بر اساس تکنیک SWOT بود. این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش آمیخته (کیفی- کمی) است. جامعه آماری پژوهش شامل اساتید تربیت بدنی آگاه به حوزه فعالیت بدنی کودکان، معاونین تربیت بدنی استانی آموزش و پرورش، رؤسای کمیته های استعدادیابی فدراسیون های ورزشی، مدیران و مربیان متخصص و صاحب نظر باشگاه های بازی و ورزش کودکان و اعضای انجمن توسعه ورزش و فعالیت بدنی کودکان فدراسیون ورزش های همگانی بود که در بخش کیفی به شکل هدفمند و تا رسیدن به اجماع گروهی به تعداد 19 نفر و در بخش کمی به تعداد 265 نفر که به روش کل شمار انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها از بررسی اسناد و مدارک، مطالعات ادبیات پیشینه، استفاده از روش دلفی در بخش کیفی، برگزاری جلسات شورای راهبردی و ابزارهایی همچون پرسش نامه محقق ساخته، ماتریس ارزیابی عوامل درونی و بیرونی، ماتریس تعیین موقعیت راهبردی و ماتریس سوات استفاده شد. بر طبق یافته های پژوهش 10 قوت، 11 ضعف، 13 فرصت و 10 تهدید در حوزه فعالیت بدنی کودکان شناسایی و موقعیت راهبردی آن در منطقه تدافعی قرار گرفت. همچنین 14 راهبرد تدوین و برای هر کدام راه کارهایی تنظیم شد. پیشنهاد می شود انجمن توسعه ورزش و فعالیت بدنی کودکان فدراسیون ورزش های همگانی به عنوان متولی اصلی توسعه فعالیت بدنی کودکان در ایران از راهبردهای تدافعی در این حوزه استفاده نماید.

روش تحقیق این مطالعه در دو بخش انجام شد. بخش نخست با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون اجرا شد. مشارکت کنندگان شامل ۱۵ نفر از خبرگان آشنا با سازمان های ورزشی ایران بودند که به صورت هدفمند و معیاری انتخاب شدند. گردآوری داده ها از طریق مصاحبه اکتشافی تا حد اشباع نظری ادامه یافت. روایی و پایایی داده ها با استفاده از ضریب هولستی، پی اسکات، کاپای کوهن و آلفای کرپیندورف تأیید شد. در بخش دوم، از روش تحلیل ساختاری با استفاده از نرم افزار MICMAC برای بررسی اثرات متقابل متغیرها استفاده شد. در این مرحله، پیشران های کلیدی ارزش سازی فرهنگی با رویکرد بازی وارسازی در سازمان های ورزشی شناسایی و اولویت بندی شدند. نتایج بخش کیفی، ۲۰ مضمون اولیه مرتبط با بازی وارسازی در سازمان های ورزشی شناسایی شد. تحلیل ساختاری- تفسیری نشان داد که از میان ۲۰ پیشران بررسی شده در مدل بازی وارسازی، چهار عامل انگیزش و پاداش مبتنی بر بازی وارسازی، طراحی رقابت و سطوح پیشرفت، فرهنگ سازی و ترویج ارزش های بومی و رویکردهای رهبری و مدیریت مشارکتی بیشترین تأثیر مستقیم و غیرمستقیم را داشته و در عین حال از وابستگی کمی برخوردارند؛ بنابراین به عنوان پیشران های کلیدی سیستم شناسایی شدند. این عوامل نقش محرک در ساختار آینده بازی وارسازی ایفا کرده و محور تحول دیجیتال و فرهنگی در سازمان های ورزشی به شمار می روند. سایر عوامل مانند آموزش و توسعه منابع انسانی از طریق بازی، ارزش های اخلاقی و اجتماعی در ورزش، درون زا سازی فرهنگی در طراحی بازی وار و برندسازی و ارتباطات فرهنگی ورزش بیشتر تابع تغییرات هستند. تمرکز بر پیشران های کلیدی، پیش نیاز موفقیت در طراحی و اجرای نظام بازی وارسازی فرهنگی محسوب می شود.

هدف: هدف از تحقیق حاضر شناسایی و اولویت بندی عوامل مؤثر بر توسعه کسب و کارهای کوچک و متوسط (SMEs) گردشگری ورزشی ساحلی در جزیره کیش بود. این پژوهش از دسته تحقیقات کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها در زمره پژوهش های توصیفی – تحلیلی بود. روش شناسی: جامعه آماری این پژوهش 15 نفر از خبرگان مدیریت ورزشی، مدیران اجرایی و کارآفرینان فعال در گردشگری ورزشی ساحلی بود که به صورت هدفمند انتخاب شدند. درگام نخست، با مصاحبه نیمه ساختاریافته با خبرگان و به کارگیری رویکرد تحلیل تماتیک براساس تکنیک شش مرحله ای براون و کلارک (2006)، عوامل مؤثر بر توسعه کسب وکارها (SMEs) شناسایی شد. درگام دوم، عوامل با بهره گیری از روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و ماتریس مقایسات زوجی ساعتی (1980) رتبه بندی و اولویت بندی گردید. یافته ها: بر اساس یافته های پژوهش حاضر پنج عامل اصلی و ۱۷ زیرمقوله شناسایی شد. بعد اقتصادی و تأمین مالی در رتبه نخست قرار گرفت، پس از آن حکمرانی چندسطحی و هم افزایی بین بخشی، بازاریابی و زنجیره ارزش، ریسک ها، ایمنی و تاب آوری و در نهایت جنبه های زیست محیطی به ترتیب در اولویت های بعدی قرار دارند. نوآوری: این پژوهش به عنوان نخستین مطالعه تخصصی در حوزه توسعه کسب وکارهای (SMEs) گردشگری ورزشی ساحلی، چارچوبی راهبردی جهت ایجاد محیطی پویا و توسعه استراتژیک اشتغال زایی و کارآفرینی ارائه می دهد. نتیجه گیری: مدیران ارشد این حوزه در جزیره کیش می توانند با تمرکز بر جذب سرمایه گذاری خارجی، شفافیت حقوقی، مشوق های مالی، همکاری بین بخشی و مدیریت ریسک، تاب آوری و ملاحظات زیست محیطی زمینه ساز توسعه و پایداری این نوع کسب وکارها شوند.

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مدیریت منابع انسانی مسئولیت پذیر اجتماعی در دستیابی به اهداف توسعه پایدار سازمان های ورزشی استان مرکزی بود. پژوهش حاضر از نظر هدف، یک پژوهش کاربردی و از دید جمع آوری داده ها از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه کارکنان سازمان های ورزشی استان مرکزی (ورزش و جوانان، شهرداری ها و هیئت های ورزشی) تشکیل می دهند که نمونه آماری به روش در دسترس و به تعداد 209 نفر انتخاب شدند. جمع آوری داده ها با 3 پرسشنامه مدیریت منابع انسانی مسئولیت پذیر اجتماعی، تناسب فرد-سازمان و توسعه پایدار صورت گرفت. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه ها با نظرات نخبگان و پایایی پرسشنامه ها نیز با آلفای کرونباخ تأیید شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی (شامل مدل سازی معادلات ساختاری) در نرم افزار اس.پی.اس.اس و پی.ال.اس انجام گرفت. نتایج نشان داد مدیریت منابع انسانی مسئولیت پذیر اجتماعی روی توسعه پایدار (328/0 β=، 769/4 t=، 001/0 P=) اثر معناداری دارد. همچنین تناسب فرد-سازمان روی توسعه پایدار (166/0 β=، 227/2 t=، 026/0 P=) اثر معناداری نشان داد. درنهایت تناسب فرد-سازمان نقش تعدیلگر معناداری در ارتباط بین مدیریت منابع انسانی مسئولیت پذیر اجتماعی و توسعه پایدار نشان داد (20/0 β=، 579/3 t=، 001/0 P=). بنابراین سازمان های ورزشی با استفاده از مدیریت منابع انسانی با رویکرد مسئولیت اجتماعی نسبت به ذینفعان داخلی می تواند با در نظر گرفتن تناسب فرد-سازمان کارکنان را برای دستیابی به اهداف توسعه پایدار تحریک و تشویق نمایند. لذا نتایج این پژوهش می تواند برای مدیریت و برنامه ریزی منابع انسانی از استخدام تا جبران خدمات در راستای دستیابی به اهداف توسعه پایدار یاری رسان باشد.

هدف این پژوهش، شناسایی و مقایسه مؤلفه های توسعه پایدار در استادیوم های فوتبال منتخب ایران و جهان بود. این مطالعه کاربردی و با رویکرد توصیفی-تحلیلی، به ارزیابی مقایسه ای استادیوم های برتر بین المللی و داخلی بر اساس شاخص های زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی توسعه پایدار پرداخت. روش تحقیق مبتنی بر چهار مرحله بررسی جرج زد-اف بردی شامل توصیف، تفسیر، هم جواری و مقایسه است. نمونه های پژوهش شامل پنج استادیوم برجسته خارجی (نیوکمپ، سن سیرو، آلیانزآرنا، رانگنادو و مرسدس بنز آتلانتا) و سه استادیوم داخلی (آزادی، تختی و یادگار امام تبریز) بودند. داده ها از منابع معتبر اینترنتی، مقالات، پایان نامه ها و اسناد کتابخانه ای گردآوری شد. نتایج نشان داد استادیوم های داخلی در مؤلفه های زیست محیطی، مانند مصرف انرژی، آلودگی، استفاده از مواد خطرناک و مدیریت پسماند، در سطح ضعیفی قرار دارند. همچنین در بعد اجتماعی، این استادیوم ها در تقویت هویت فرهنگی، همبستگی اجتماعی و مشارکت شهروندی عملکرد قابل قبولی نداشتند. از منظر اقتصادی نیز، استادیوم های داخلی با چالش هایی مانند ناکارآمدی در جذب سرمایه گذاری و توزیع درآمد شهری مواجه بودند. این یافته ها بر لزوم بازنگری در سیاست ها و طراحی های استادیوم های ورزشی کشور با رویکرد توسعه پایدار تأکید می کنند.

بازنشستگی به عنوان یکی از مراحل مهم زندگی حرفه ای، تأثیرات گسترده ای بر پویایی سازمانی و انتقال تجربیات بین نسلی دارد. هدف از این پژوهش، تدوین الگوی پویاسازی بازنشستگی مؤثر بر تقویت روابط بین نسلی در سازمان های ورزشی است. با توجه به چالش های موجود در فرآیند بازنشستگی و نیاز به تقویت تعاملات بین نسل ها در سازمان های ورزشی، این مطالعه به دنبال شناسایی عوامل مؤثر و استراتژی های کاربردی در این زمینه می باشد. پژوهش از نوع کیفی و مبتنی بر نظریه داده بنیاد با استفاده از مدل اشتراوس و کوربین است که شامل شش کد محوری: شرایط علی، پدیده اصلی، شرایط زمینه ای، شرایط مداخله گر، راهبردها و پیامدها می باشد. نمونه گیری به صورت هدفمند از ۱۸ نفر از مدیران ارشد، مدیران میانه، بازنشستگان فعال و اساتید مدیریت ورزشی صورت گرفت. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری و با استفاده از روش تحلیل مضمون و کدگذاری انجام شد. نتایج نشان می دهند که پویاسازی بازنشستگی، بستری مناسب برای انتقال تجربیات و تقویت روابط بین نسلی فراهم می آورد. عوامل مؤثر در این پویاسازی شامل مدیریت منابع انسانی، فرهنگ سازمانی، آموزش و توانمندسازی و سیاست گذاری های حمایتی هستند. همچنین، راهبردهایی چون راهبردهای سازمانی، آموزشی، مالی، حمایتی، ارتباطی، تکنولوژیک، فرهنگی، رهبری و مدیریت شناسایی شد. پیامدهای مثبت این فرآیند شامل اجتماعی، آموزشی، مالی، روان شناختی، شغلی، سازمانی، فرهنگی و پیامدهای توسعه ای بود. این تحقیق می تواند به سازمان های ورزشی کمک کند تا فرآیند بازنشستگی را به طور مؤثرتری مدیریت و تقویت کنند.