مطالب

مقدمه و هدف: . با توجه به اهمیت نوآوری در ارتقای کیفیت خدمات سلامت و ضرورت مدیریت اثربخش منابع مالی، این پرسش اساسی مطرح می شود که عملکرد مالی دانشگاه علوم پزشکی ایران تا چه اندازه می تواند بر نوآوری سازمانی تأثیرگذار باشد، بنابراین هدف مطالعه تعیین تأثیر عملکرد مالی بر نوآوری سازمانی در دانشگاه علوم پزشکی ایران بود. روش کار: روش مطالعه توصیفی- همبستگی می باشد و جامعه آماری آن شامل مدیران و کارمندان دانشگاه علوم پزشکی ایران بود که تعداد 140 نفر بودند و حجم نمونه طبق جدول کرجسی مورگان 103 نفر برآورد گردید. روش نمونه برداری به صورت تصادفی ساده بود. در این مطالعه از پرسشنامه عملکرد مالی مبتنی بر مدل کارت امتیازی متوازن کاپلان و نورتون (1992) و پرسشنامه استاندارد نوآوری سازمانی وانگ و احمد (2004) برای گردآوری داده ها استفاده شد. روش آماری رگرسیون با استفاده از نرم افزار spss در سطح معناداری 05/0 جهت تجزیه و تحلیل داده ها بکار گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد که عملکرد مالی تأثیر مثبت و معناداری بر نوآوری سازمانی در دانشگاه علوم پزشکی ایران دارد. نتایج تحلیل رگرسیون بیانگر آن بود که بین عملکرد مالی و نوآوری سازمانی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (01/0= p، 502/0= r) و عملکرد مالی توانسته است 2/25 درصد از واریانس نوآوری سازمانی را تبیین کند. همچنین ضریب بتای مثبت (770/0 =β) نشان داد که با افزایش عملکرد مالی، میزان نوآوری سازمانی نیز افزایش می یابد. نتیجه گیری: در مجموع، نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که عملکرد مالی یکی از عوامل مهم و اثرگذار بر نوآوری سازمانی در دانشگاه علوم پزشکی ایران است. هرگونه بهبود در شاخص های عملکرد مالی می تواند از طریق افزایش دسترسی به منابع، تقویت زیرساخت های نوآوری، ارتقای انگیزش کارکنان، توسعه فعالیت های پژوهشی و افزایش توان سرمایه گذاری در فناوری های نوین، زمینه رشد و گسترش نوآوری سازمانی را فراهم کند.

پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین عوامل افزایش تعهد نو معلمان به تدریس در نظام آموزشی بعد از فراغت از تحصیل و ارتباط آن با بهروزی روان شناختی انجام شد. رویکرد تحقیق کیفی از نوع تحلیل محتوا با تاکید بر ماهیت استقرایی آن بود. مشارکت کنندگان دانشجو معلمان فارغ التحصیل شده بوده است که 16 نفر از آنان به صورت نمونه گیری هدفمند از نوع مطلوب مورد مطالعه قرار گرفتند. در ادامه مفهوم بهروزی روان شناختی با روش اسنادپژوهی مورد بررسی قرار گرفته و داده های مربوط به آن از طریق فیش برداری جمع آوری شد. برای روایی داده ها از روش خود بازبینی محقق، توصیف غنی و تحلیل های میان موردی و برای تعیین پایایی داده ها از روش تحلیل موازی و روندهای منظم در ثبت و نوشتن داده ها استفاده شد. یافته های این تحقیق با 137 کد اولیه و 21 کد محوری شامل 7 کد انتخابی آینده پژوهی، خود انگیختگی شغلی، فلسفه معلمی، عمل گرایی، همزیستی آموزشی، الگوشناسی تدریس و سنجش پذیری می شود که با توسعه یکپارچه این مولفه ها در چارچوب فرهنگ تعهدپذیری، زمینه برای خود فهمی و تنظیم رفتار از طریق بهروزی روان شناختی فراهم شده و شرایط برای شکل گیری تعامل متقابل بین تعهدپذیری و بهروزی روان شناختی در یک چرخه تکاملی رفتار در راستای فعالیت های تدریس ایجاد می شود. نتایج نشان می دهد که وزارت آموش و پرورش باید برای کارآمد ساختن فعالیت های آموزشی و رقابت در عرصه جهانی به کیفیت سنجی سیاست های آموزشی دانشگاه فرهنگیان بپردازد تا با فراهم کردن بسترهای توسعه مهارت های معلمی در تدریس، زمینه را برای فرایند تعهدپذیری معلمان آماده سازد.

مقدمه و هدف : این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی درهم تنیدگی شغلی در رابطه بین رهبری خدمتگزار و مدیریت استعداد با مشارکت کاری کارکنان انجام گرفت. روش شناسی پژوهش : این پژوهش از لحاظ هدف بنیادی و از لحاظ روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی به روش معادلات ساختاری بود. جامعه پژوهش، شامل کلیه معلمان مقطع ابتدایی شهر کاشان در سال تحصیلی 1403 به تعداد 600 نفر بودند که با توجه به جدول مورگان و با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده تعداد 230 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها پرسش نامه مشارکت کاری کانگو (1982)، پرسشنامه رهبری خدمتگزار قلی پور و همکاران (1388)، مدیریت استعداد احمدی و همکاران (1391) و در هم تنیدگی شغلی هولتوم، میچل، لی و تید (2006) استفاده شد. روایی محتوایی پرسنامه مورد تایید استاد راهنما قرار گرفته و پایایی آنها به ترتیب 88/0، 86/، 84/0 و 86/0 به دست آمد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 28 و نرم افزار SMART PLS نسخه 3 استفاده شد. یافته ها : یافته های پژوهش نشان دادرهبری خدمتگزار بر مشارکت کاری کارکنان تاثیر مثبت و مستقیم دارد، درهم تنیدگی شغلی بر مشارکت کاری کارکنان تاثیر مثبت و مستقیم دارد، درهم تنیدگی شغلی بر مشارکت کاری کارکنان تاثیر مثبت و مستقیم دارد، رهبری خدمتگزار با نقش میانجی درهم تنیدگی شغلی بر مشارکت کاری کارکنان اثر غیرمستقیم دارد. مدیریت استعداد با نقش میانجی درهم تنیدگی شغلی بر مشارکت کاری کارکنان اثر غیرمستقیم دارد . بحث و نتیجه گیری: بنابراین می توان گفت که رهبری خدمتگزار، مدیریت استعداد و درهم تنیدگی شغلی از متغیرهای مهم و مؤثر بر مشارکت کاری کارکنان است.

مقدمه: سرطان دوران کودکی به عنوان بیماری تهدیدکننده زندگی هستند، و پیامد های چشمگیری برای والدین دارد. هدف از این پژوهش مدل علی فرسودگی والدگری در مادران دارای کودک مبتلا به سرطان بر اساس دلبستگی مادرانه با نقش واسطه ای بهوشیاری مادر بود. روش: روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری مادران دارای کودک مبتلا به سرطان زیر 14 سال مراجعه کننده به بیمارستان امید اصفهان در سال 1403 بودند. حجم نمونه ۲50 نفر و به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه های فرسودگی والدگری (PBA) (روسکام و همکاران، 2018)، سبک دلبستگی بزرگسال (کولینز و رید، 1990) و پنج وجهی ذهن آگاهی(FFMQ) (بائر و همکاران،2006) پاسخ دادند. سپس الگوی پیشنهادی از طریق مدل معادلات ساختاری و با نرم افزارهای SPSS- 26  و AMOS- 24 تحلیل شد. یافته ها: : نتایج یافته ها نشان داد که رابطه مستقیم سبک دلبستگی ایمن (05/0>p و213/0- = β). سبک دلبستگی اجتنابی (05/0>p و256/0- = β)، رابطه مستقیم سبک دلبستگی اضطرابی (05/0>p و 137/0β = )، بهوشیاری (05/0>p و 66/0- = β) با فرسودگی والدگری رابطه معنی دار داشت. همچنین اثر رابطه غیر مستقیم سبک های دلبستگی (ایمن، اضطرابی، اجتنابی) با فرسودگی والدگری با نقش میانجی بهوشیاری معنی دار به دست آمده است(001/0>p). نتیجه گیری: مدل ساختاری پژوهش برازش مطلوبی داشت. و این گام مهمی در جهت شناخت عوامل موثر بر فرسودگی والدگری مادران دارای کودک مبتلا به سرطان می باشد.

این پژوهش با هدف بررسی ارتباط میان حمایت عاطفی استاد، لذت از یادگیری زبان خارجی، خستگی تحصیلی و شدت انگیزه در میان دانشجویان ایرانی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی انجام شد. پژوهش از نوع همبستگی بود و برای تحلیل داده ها از مدل سازی معادلات ساختاری استفاده شد. شرکت کنندگان شامل 303 دانشجوی کارشناسی بودند که از طریق نمونه گیری در دسترس در سه دانشگاه زابل، گنبد کاووس و سیستان و بلوچستان انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه حمایت عاطفی استاد ساکیز، پرسشنامه شدت انگیزه، زیرمقیاس لذت یادگیری زبان و پرسشنامه خستگی تحصیلی بود. نتایج نشان داد حمایت عاطفی استاد به طور مثبت لذت و شدت انگیزه را پیش بینی می کند و با خستگی تحصیلی رابطه معکوس دارد. علاوه بر این، لذت و خستگی تحصیلی نقش میانجی در رابطه میان حمایت عاطفی استاد و شدت انگیزه داشتند. به طور کلی، یافته ها نشان داد وقتی استادان رفتارهایی حمایتگرانه و همدلانه تر دارند، دانشجویان احساس لذت بیشتری از یادگیری زبان انگلیسی تجربه می کنند، خستگی کمتری احساس می کنند و از شدت انگیزه بیشتری برخوردار می شوند؛ در نتیجه، حمایت عاطفی استاد عاملی کلیدی در افزایش انگیزه و کاهش خستگی تحصیلی زبان آموزان است و می تواند از طریق پرورش هیجانات مثبت، کیفیت یادگیری زبان انگلیسی را بهبود بخشد.  

تروماهایی مانند جنگ همیشه با پیامدهای منفی روان شناختی همراه نیستند و گاهی به رشد و تغییرات مثبت منجر می شوند. این پژوهش با هدف بررسی رابطه استفاده از نقاط قوت با به زیستی مرتبط با کار شامل رضایت شغلی، سلامت روان مثبت و رشد در محیط کار از طریق نقش واسطه ای رشد پس از سانحه در کارکنان نظامی انجام شد. نمونه آماری شامل ۲۶۰ نفر از کارکنان یک سازمان نظامی در اصفهان بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد شامل مقیاس استفاده از نقاط قوت، پرسشنامه رشد پس از سانحه، پرسشنامه رضایت شغلی، مقیاس سلامت روان مثبت و مقیاس رشد و شکوفایی در کار جمع آوری شدند. یافته ها نشان داد استفاده از نقاط قوت به صورت مستقیم بر رشد پس از سانحه، رضایت شغلی، سلامت روان مثبت و رشد در محیط کار تأثیری معنادار دارد. همچنین، رشد پس از سانحه به عنوان متغیر واسطه ای، تأثیر غیرمستقیم استفاده از نقاط قوت را بر رضایت شغلی، سلامت روان مثبت و رشد در محیط کار تسهیل کرد. مدل پژوهش از برازشی مطلوب برخوردار بود. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که به کارگیری نقاط قوت شخصی نه فقط به صورت مستقیم، بلکه از طریق تقویت رشد پس از سانحه، می تواند به بهبود به زیستی روانی و شغلی کارکنان نظامی در شرایط پراسترس منجر شود. پیشنهاد می شود سازمان های نظامی با برگزاری کارگاه های آموزشی و تقویت سیستم های حمایتی، زمینه را برای ارتقای تاب آوری و رضایت شغلی کارکنان فراهم کنند.    

هدف: پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد متمرکز بر ضربه بر علائم افسردگی و تحمل پریشانی دانشجویان با تجربه ضربه عشق انجام شد. روش: روش پژوهش، شبه آزمایشی، از نوع پیش آزمون-پس آزمون–پیگیری ۳ ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری، شامل دانشجویان دارای تجربه ضربه عشق دانشگاه های شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۳ بود. به روش نمونه گیری در دسترس، ۲۸ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. از پرسشنامه افسردگی بک (ویرایش دوم) و مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر(۲۰۰۵) در سه بازه زمانی (پیش آزمون، پس از مداخله و پیگیری) استفاده شد. گروه آزمایش ۱۰ جلسه درمانی ۷۵ دقیقه ای براساس پروتکل اکت متمرکز بر ضربه (هریس، ۲۰۲۱) دریافت کردند. داده ها با تحلیل واریانس آمیخته با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد اثر زمان و اثر تعامل زمان * گروه روی متغیر های وابسته در سطح ۰۰۱/۰ و برای گروه در سطح ۰۵/۰ معنادار است. آزمون پس تعقیبی بنفرونی برای مقایسه میانگین ها، نشان داد تفاوت میانگین ها در گروه آزمایش در مرحله پیش آزمون-پس آزمون و پیش آزمون-پیگیری به لحاظ آماری معنادار است (۰۵/۰ p<). اما در مرحله پس آزمون-پیگیری معنادار نیست (۰۵/۰ p>). نتیجه گیری: براساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که اکت متمرکز بر ضربه می تواند به عنوان رویکردی مؤثر برای کاهش علائم افسردگی و افزایش تحمل پریشانی در افراد دارای تجربه ضربه عشق، مورد استفاده روان درمانگران قرار گیرد.

هدف : در این پژوهش، از آنجا که تحصیلات همچون دیگر قلمروهای زندگی نوجوان، در وهله نوجوانی، از اهمیت زیادی برخوردار است، مطالعه بافتاری تامین نیازهای بنیادین روان شناختی دانش آموزان، با استفاده از آموزه های نظریه خودتعیین گری، در اولویت قرار گرفت. بر این اساس، این مطالعه با هدف تحلیل مقدمانی مشخصه های روان سنجی مقیاس نیازهای بنیادین روان شناختی دانش آموزان (تیان، هان و هابنر، 2014) انجام شد.   روش : در این پژوهش پیمایشی توصیفی، از جامعه آماری دانش آموزان دختر و پسر متوسطه اول منطقه 11 شهر تهران در سال تحصیلی 1403-1402، تعداد 485 نوجوان (240 پسر و 245 دختر) با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به مقیاس نیازهای بنیادین روان شناختی دانش آموزان، مقیاس یادگیری خودراهبر (لانزبوری و گیبسون، 2006) و مقیاس نظم بخشی انگیزشی (کیم، برادی و والترز، 2018)، پاسخ دادند. در این پژوهش، برای آزمون روایی عاملی مقیاس به کمک تحلیل عاملی تأییدی، از بسته آماری AMOS-18 استفاده شد.   یافته ها : درحالی که نتایج تحلیل عاملی تأییدی، ساختار سه عاملی مقیاس شامل استقلال، ارتباط و شایستگی را تائید کرد، نتایج تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی نیز از هم ارزی جنسی این ساختار عاملی، به طور تجربی، حمایت کرد. علاوه براین، یافته مربوط به آلفای کرونباخ نشان داد که زیرمقیاس ها، از نظر درونی هماهنگ بود. همچنین، نتایج مربوط به همبستگی بین نیازهای روان شناختی با یادگیری خودراهبر و نظم بخشی انگیزشی، شواهد متقتنی در دفاع از روایی ملاکی مقیاس نیازهای روان شناختی، فراهم آورد.   نتیجه گیری : نتایج این پژوهش از مشخصه های روان سنجی مقیاس نیازهای بنیادین روان شناختی دانش آموزان دختر و پسر، به طور مقدماتی، حمایت کرد.

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش برنامه فرزندپروری محیط امن بر سبک فرزندپروری مادران کودکان با آسیب شنوایی انجام شد. روش : این پژوهش، یک مطالعه شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران کودکان با آسیب شنوایی 4 تا 6 ساله شهر شیراز در سال 1403-1402 بود که با نمونه گیری در دسترس 30 نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (15 نفره) گمارده شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند استفاده شد. برای گروه آزمایش برنامه فرزندپروری محیط امن به صورت هفتگی در 10جلسه ی120-90 دقیقه ای اجرا و داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه های مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها :  یافته ها نشان داد که آموزش فرزندپروری محیط امن منجر به افزایش سبک فرزندپروری مقتدرانه (F=10/28, P<0/05) و کاهش سبک فرزندپروری سهل گیرانه در مرحله پس آزمون شد (F=19.916, P<0.01) و این تاثیر در مرحله پیگیری معنادار بود. همچنین این برنامه بر سبک فرزندپروری مستبدانه تأثیر معنا داری نداشت (F=1/832, P>0/05). نتیجه گیری : آموزش فرزندپروری محیط امن می تواند باعث بهبود سبک های فرزندپروری مادران کودکان با آسیب شنوایی شود.

هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین نقش واسطه ای اجتماعی کردن هیجان کودک در رابطه بین دلبستگی مادر با اختلالات درونی سازی و برونی سازی شده ی کودکان بود. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه مادران کودکان 6 تا 10 ساله ی ساکن شهر تهران بودند که 211 نفر آن ها با نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با پرسشنامه های فهرست رفتاری کودک (آخنباخ، 1991)، سازگاری با هیجانات منفی کودکان (فابز، پولین، آیزنبرگ و مدن_دردیچ، 1990) و تجربه روابط نزدیک-ساختار رابطه (فرالی، والر و برنان، 2001) جمع آوری و با استفاده از همبستگی اسپیرمن و تحلیل مسیر در نرم افزار SPSS-27 و Amos-26  مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها : دلبستگی اجتنابی و اضطرابی مادر با اختلالات درونی سازی و برونی سازی شده، ارتباط مثبت معنادار دارد (05/0 > P). همچنین بین دلبستگی اجتنابی و اضطرابی مادر و اجتماعی کردن هیجان (001/0 > P) ارتباط معنادار وجود دارد. اجتماعی کردن هیجان با اختلالات درونی سازی و برونی سازی شده، ارتباط معنادار (001/0 > P) دارد. علاوه بر این اجتماعی کردن هیجان در رابطه بین دلبستگی مادر و اختلالات درونی سازی و برونی سازی شده، نقش واسطه ای ایفا می کند (001/0 > P). نتیجه گیری: دلبستگی مادر و شیوه های اجتماعی کردن هیجان، با ایجاد بستری برای شکل گیری واکنش های ناسازگارانه به هیجانات کودک، می توانند منجر به تشدید اختلالات درونی سازی و برونی سازی شده شوند؛ بنابراین یافته های این پژوهش می تواند در طراحی برنامه های آموزشی برای بهبود سبک های دلبستگی و مهارت های اجتماعی کردن هیجان والدین کاربرد داشته باشد.

مقدمه و هدف : یکی از اصطلاحات رایج در آموزش بازی پردازی است. هدف پژوهش حاضر ارائه الگوی بکارگیری مفاهیم بازی پردازی در آموزش ابتدایی است. روش شناسی پژوهش : این پژوهش به لحاظ روش کیفی است. ابزار گردآوری داده ها در این پژوهش، مصاحبه نیمه ساختار یافته بود. جامعه آماری شامل متخصصان و خبرگان در حوزه بازی پردازی و آموزش بودند. بر این اساس با 12 نفر از افراد خبره در زمینه بازی پردازی مصاحبه شد. به منظور تجزیه وتحلیل داده های حاصل از مصاحبه و شناسایی الگو، از تکنیک تحلیل مضمون استفاده شد. یافته ها : در این پژوهش، 99 مضمون پایه، 20 مضمون سازمان دهنده و 4 مضمون فراگیر شناسایی شد. مضامین فراگیر شامل: آنالیز هدف بازی پردازی، تولید، طراحی عناصر بازی پردازی، و بهره برداری و اجرا هستند. آنالیز هدف بازی پردازی شامل 8 مضمون سازمان دهنده مانند ایجاد حس کنجکاوی، تقویت مهارت ها و یادگیری فعال و مشارکتی است. تولید بر جذابیت های بصری و ابزارهای محیطی تمرکز دارد. طراحی عناصر بازی پردازی به موضوعاتی چون مکانیک و دینامیک بازی، زیبایی شناسی، تأثیر عناصر بازی بر اهداف آموزشی و انگیزش درونی و بیرونی می پردازد. بهره برداری و اجرا نقش مدیران، معلمان، همکاری آن ها و روش های ارزشیابی را شامل می شود. بحث و نتیجه گیری: اجرای الگوی بازی پردازی در آموزش ابتدایی ایران، با وجود موانع، ظرفیت بالایی برای تحول آموزشی دارد و با ایجاد محیطی پویا و انگیزشی، یادگیری را برای کودکان لذت بخش و معنادار می کند و شکاف میان آموزش رسمی و نیازهای روانی-عاطفی آنان را کاهش می دهد.

یادگیری مادام العمر، به عنوان فرایندی اساسی برای سازگاری با تغییرات سریع جهان معاصر، نیازمند الگویی جامع و کل نگر است که فراتر از رویکردهای ابزاری موجود رفته و به ابعاد وجودی و معنوی انسان نیز توجه کند. هدف این پژوهش، ارائه الگویی مفهومی نوین برای یادگیری مادام العمر بر اساس نظریه حکمت متعالیه ملاصدرا است. یافته ها نشان می دهد که اصول کلیدی فلسفی صدرایی—حرکت جوهری (الحَرَکَه الجوهریه)، اتحاد عاقل و معقول (اتحاد العاقل و المعقول)، و تشکیک وجود (تشکیک الوجود)—می توانند مبنای نظری نیرومندی برای طراحی الگوی یادگیری مادام العمر فراهم کنند. حرکت جوهری، یادگیری را به مثابه فرایندی بی پایان و تحول آفرین مفهوم سازی می کند که به رشد و تکامل وجودی انسان می انجامد. اتحاد عاقل و معقول نشان می دهد که یادگیری فراتر از انتقال صرف اطلاعات است و یک فرایند وجودشناختی است که در آن یادگیرنده با دانش متحد می شود. تشکیک وجود بر ماهیت سلسله مراتبی و تدریجی یادگیری در مسیر دستیابی به مراتب بالاتر فهم تأکید دارد. نوآوری این پژوهش در تلفیق خلاقانه سنت فلسفی اسلامی با چالش های آموزشی معاصر نهفته است و چارچوبی بومی برای یادگیری مادام العمر ارائه می دهد. چنین چارچوبی می تواند مبنایی برای طراحی نظام های آموزشی هم سو با ساختارهای فرهنگی و ارزشی جوامع اسلامی باشد و به غنای نظریه پردازی آموزشی در این حوزه کمک کند.

پژوهش باهدف بررسی اثربخشی آموزش کارایی والدین بر استرس والدگری و سرزندگی تحصیلی دانش آموزان مهاجر با اختلال یاد گیری خاص در شهر اصفهان انجام گرفت. روش پژوهش نیمه آزمایشی و از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. برای این منظور از میان دانش آموزان مهاجر افغانستانی ساکن اصفهان و والدین آن ها که در سال تحصیلی 1403- 1402 در مدارس دوره ابتدایی و در پایه های تحصیلی سوم تا ششم ر حال تحصیل بودند به روش نمونه گیری چندمرحله ای و با توجه به ملاک های ورود به پژوهش تعداد 30 نفر انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. والدین گروه آزمایش به مدت دو ماه و طی 8 جلسه 90 دقیقه ای تحت آموزش برنامه کارایی قرار گرفتند، گروه گواه در این مدت هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. برای جمع آوری داده ها، از ابزارهای معتبر و استاندارد شامل پرسشنامه استرس والدگری آبدین (1990)، پرسشنامه سرزندگی تحصیلی دهقانی زاده و حسین چاری (1391) و ماتریس های پیش رونده ریون استفاده شد. داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل کواریانس موردبررسی و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین عملکرد دو گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای استرس والدگری و سرزندگی تحصیلی در مرحله پس آزمون تفاوت معنی داری وجود دارد، به طور خلاصه می توان نتیجه گرفت که آموزش کارایی والدین در کاهش استرس والدگری والدین و بهبود سرزندگی تحصیلی دانش آموزان مؤثر بوده است و استفاده از آن به درمانگران، مربیان، روانشناسان و مشاوران توصیه می شود.

هدف از این پژوهش بررسی تأثیر آموزش تربیت مخچه بر تنظیم هیجان و حفظ توجه در کودکان دارای نقص توجه-بیش فعالی بود. پژوهش حاضر نیمه-آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان 9 تا 12 سال شهر تهران بود که از بین آن ها، تعداد 40 نفر که دارای نشانه های اختلال نقص توجه-بیش فعالی بودند، به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 20 نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای مورداستفاده شامل پرسشنامه تنظیم هیجان توسط شیلدز و سیچتی (1997)، آزمون نگهداری توجه/عملکرد پیوسته رازولد و همکاران (1956) و رویکرد آموزش تربیت مخچه آیرس (1974) بود. گروه آزمایش طی 20 جلسه تحت آموزش تربیت مخچه قرار گرفت و سپس از آن ها پس آزمون گرفته شد. نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیره نشان داد تفاوت میانگین نمرات تنظیم هیجان و حفظ توجه بعد از آموزش تربیت مخچه در مقایسه با گروه کنترل معنادار است (01/0P<)؛ به طوری که آموزش تربیت مخچه موجب بهبود تنظیم هیجان و حفظ در کودکان دارای نقص توجه-بیش فعالی توجه شد. بر این اساس می توان گفت برنامه آموزش تربیت مخچه به دلیل تکیه بر تجربیات مستقیم حسی، بدنی و حرکتی، بر مخچه تأثیر گذاشته و باعث بهبود عملکرد آن و در ادامه بهبود عملکرد سیستم های حسی، هیجانی و توجه می شود.

مقدمه و اهداف: سوگ از دست دادن عزیزان یکی از دشوارترین تجارب انسانی است که می تواند پیامدهای جسمانی، روان شناختی و اجتماعی منفی را به همراه داشته باشد (عباسی مکوند و همکاران، ۱۴۰۲)؛ درحالی که بسیاری افراد دوره سوگواری را به طور طبیعی سپری می کنند (کوالسکی و باندماس، [1] ۲۰۰۸)؛ البته برخی داغداران به اختلال سوگ طولانی مدت (PGD) دچار می شوند که در DSM-5-TR به عنوان اختلالی جدید معرفی شده است (انجمن روان پزشکی آمریکا، [2] ۲۰۲۲). این اختلال با نشانه هایی مانند اشتیاق، اجتناب و افکار مرتبط با متوفی همراه است (لنفرینک [3] و همکاران، ۲۰۲۳). شیوع آن بین2/1 تا 5/1 درصد تخمین زده می شود (روزنر [4] و همکاران، ۲۰۲۱). عوامل روان شناختی و اجتماعی همانند شرایط مرگ، حمایت اجتماعی، سبک های مقابله ای و معنای فقدان بر شدت سوگ و مدیریت آن تأثیرگذار هستند (کریستنسن [5] و همکاران، ۲۰۱۲؛ گالاگر [6] و همکاران، ۱۹۸۲؛ ویلسون [7] و همکاران، ۲۰۱۶). معنویت نیز به عنوان عنصری کلیدی در مدیریت سوگ شناخته شده و پژوهش ها نشان داده اند که باورهای معنوی و دینی با کاهش اضطراب، بهبود معناسازی و تصویر مثبت از مرگ به افراد کمک می کنند تا با فقدان کنار بیایند (پنتاریس [8] و همکاران، ۲۰۲۳؛ تستونی [9] و همکاران، ۲۰۲۲). بااین حال، نبود دسته بندی منسجم از عوامل معنوی مرتبط با سوگ در ادبیات پژوهشی قابل مشاهده است. این خلأ اهمیت زیادی دارد؛ زیرا شناسایی جامع این عوامل می تواند به تدوین مداخلات معنوی مؤثر کمک کرده، و راهکارهای عملی برای مدیریت بهتر سوگ فراهم کند. مطالعه حاضر با هدف پر کردن این شکاف به بررسی جامع عوامل معنوی مرتبط با سوگ و نقش آنها در کاهش پیامدهای منفی و بهبود وضعیت روانی افراد سوگوار می پردازد. روش : این پژوهش با هدف شناسایی و دسته بندی عوامل معنوی مؤثر بر سوگ و سوگ آسیب شناختی، با استفاده از مرور نظام مند و براساس دستورالعمل PRISMA انجام شد (موهر [10] و همکاران، 2009)؛ در این فرایند، مقالات مرتبط از پایگاه های اطلاعاتی فارسی مانند SID، نورمگز، ایرانمدکس و پایگاه های بین المللی مانند PubMed، Google Scholar، Springer و  Ericبا استفاده از کلمات کلیدی فارسی مانند سوگ، سوگ طولانی مدت، معنویت، معنویت درمانی، غم و اندوه ناشی از سوگ و واژه های انگلیسی همانند “mourning”، “spirituality therapy”،”bereavement” و “grief spiritual” جستجو شدند. معیارهای ورود شامل دسترسی به متن کامل، ارتباط موضوعی مستقیم با عوامل معنوی مرتبط با سوگ، انتشار در مجلات معتبر و نمایه شده بود. به منظور شمول گسترده تر، محدودیت زمانی یا جغرافیایی در نظر گرفته نشد. معیارهای خروج شامل مقالاتی بود که به دلیل نقص داده ها، ضعف طراحی پژوهش یا کیفیت پایین از بررسی حذف شدند. از میان ۱۵۷ مقاله شناسایی شده، ۸۲ مقاله به دلیل نبود ارتباط کافی حذف شدند. پس از بررسی دقیق ۷۱ مقاله باقی مانده، ۲۹ مقاله به دلیل نامناسب بودن محتوا یا دسترسی نداشتن به متن کامل کنار گذاشته شدند. درنهایت ۲۳ مقاله مرتبط برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. برای ارزیابی کیفیت مقالات، ابزارهای استاندارد همچون دستورالعمل های مؤسسه جوآنا بریکز به کار رفتند (پایپر، 2019). تمامی مراحل پژوهش تحت نظارت دقیق اساتید راهنما انجام شد تا خطر سوگیری کاهش یابد و شفافیت در نتایج حفظ شود. این روش پژوهش، چارچوبی دقیق و شفاف برای جمع آوری، ارزیابی و تحلیل داده ها ارائه داده و امکان شناسایی جامع عوامل معنوی مرتبط با سوگ را فراهم کرده است که در تدوین مداخلات درمانی آینده بسیار مفید خواهد بود. نتایج : یافته های پژوهش نشان داد که عوامل معنوی مختلفی در تسهیل سوگ و رشد فردی پس از آن نقش دارند. عوامل تسهیل کننده شامل پذیرش مرگ به عنوان بخشی اجتناب ناپذیر از زندگی (ناظمی و همکاران، 1401؛ ورتمن و پارک، [11] 2008)، اعتقاد به خدا به عنوان پناهگاه معنوی و دلبستگی ایمن به او (موسوی و سلیمی بجستانی، 1397؛ پورغلامی و همکاران، 1401) و اعتقاد به قضا و قدر الهی (نعمتی پور و گلزاری، 1394؛ شریفی و همکاران، 1392) بودند؛ همچنین صبر و توکل در مواجهه با مصائب (جعفری، 1400؛ زارع احمدآبادی و همکاران، 1397) و مکانیسم های مقابله ای معنوی همچون دعا، زیارت و نماز (محمدی احمدآبادی و قلی زاده، 1400؛ دایر و هاگدورن، [12] 2013) به کاهش اضطراب و ایجاد آرامش کمک می کنند. سلامت معنوی نیز در مقابله با استیگما، احساس گناه و خودسرزنشی نقش دارد و تاب آوری را افزایش می دهد (چالاکی نیا و همکاران، 2021؛ ساگبرگ و روئن، [13] 2011). مشارکت در فعالیت های دینی و دریافت حمایت اجتماعی، حس انسجام و تعلق را تقویت و فرایند سوگواری را تسهیل می کند (پورغلامی و همکاران، 1401؛ مهدی پور و همکاران، 2020). عوامل زمینه ساز رشد فردی پس از سوگ نیز شامل دستیابی به معنای جدید از زندگی و مرگ (ناظمی و همکاران، 1401؛ پورغلامی و همکاران، 2021)، بازاندیشی و معنابخشی به فقدان ها (جعفری، 1400؛ محمدی احمدآبادی و قلی زاده، 1400)، تقویت معرفت به حکمت و خیرخواهی خداوند (نعمتی پور و گلزاری، 1394؛ پورغلامی و همکاران، 1401)، جهان بینی دینی درباره دنیا (موسوی و همکاران، 1401؛ دامیاناکیس و مرزیالی، [14] 2012)، مراقبه و تأمل (مهدی پور و همکاران، 2020؛ دامیاناکیس و مرزیالی، 2012) و بازسازی شناختی و تحول روحانی (مارونه، [15] 1999؛ احمدی و دارابی، 1396) بودند. این عوامل معنوی با کاهش پیامدهای منفی سوگ و ایجاد فرصت هایی برای بازسازی معنوی و شناختی به ارتقای سلامت روان و رشد شخصیتی افراد داغدیده کمک می کنند. بحث و نتیجه گیری : یافته های این پژوهش نشان داد که معنویت نقش کلیدی در تسهیل سوگواری و ایجاد رشد معنوی و روانی در افراد داغدیده ایفا می کند. این پژوهش با بررسی جامع عوامل معنوی مرتبط با سوگ و سوگ آسیب شناختی کوشید تا نقشی روشن تر برای معنویت در فرایند سوگواری ترسیم کند. نتایج نشان داد که معنویت نه تنها در کاهش آثار منفی سوگ مؤثر است، بلکه به عنوان ابزاری قدرتمند برای رشد شخصیتی و معنوی نیز عمل می کند. استفاده از رویکرد درمان چندبعدی معنوی (ر.ک: جان بزرگی، 1398) که بر اصول قرآن، سیره و روایات استوار است، به طور خاص امکان تبیین دقیق تر این عوامل را فراهم می کند. این رویکرد با فعال سازی عقل خداسو و معنادهی به رنج ها به افراد کمک می کند تا سوگ را نه تنها به عنوان تجربه ای دردناک، بلکه فرصتی برای بازسازی معنوی و روانی درک کنند؛ برای مثال پذیرش مرگ به عنوان بخشی اجتناب ناپذیر از زندگی و درک حکمت الهی، اضطراب ناشی از سوگ را کاهش داده، به افراد اجازه می دهد تا آرامش بیشتری تجربه کنند؛ افزون بر این، مکانیسم های مقابله ای معنوی همانند دعا، نماز و مراقبه، ابزارهایی برای تقویت ارتباط با خداوند و ایجاد آرامش روانی هستند. همچنین بازاندیشی در معنای زندگی و مرگ و بازسازی شناختی، فرصت هایی برای رشد معنوی و شخصیتی فراهم می کنند. یافته های این پژوهش نشان می دهند که عوامل معنوی می توانند به مدیریت بهتر سوگ و بهبود وضعیت روانی و معنوی افراد کمک کنند؛ با این حال ضرورت دارد که تأثیر این رویکردها در فرهنگ های مختلف و از زوایای گوناگون بررسی شود تا به یک درک جامع تری از نقش معنویت در فرایند سوگواری دست یابیم. تشکر و قدردانی : در پایان با احترام و سپاس فراوان از دو استاد بزرگوارم، آقایان دکترمسعود جان بزرگی و دکتر حسن میرزاحسینی به جهت راهنمایی های دقیق، حمایت های بی دریغ و اشتراک گذاری دانش و تجربیات ارزشمندشان در طول این پژوهش صمیمانه قدردانی می کنم. حضور و همراهی بی وقفه ایشان، نقشی کلیدی در شکل گیری و پیشبرد این مقاله ایفا کرده است و دستیابی به نتایج مطلوب بدون حمایت های مستمر آنها امکان پذیر نبود. تعارض منافع : نویسندگان این پژوهش اعلام می دارند که هیچ گونه تعارض منافع مالی، حرفه ای یا شخصی در ارتباط با این مطالعه وجود ندارد. تمامی مراحل انجام پژوهش با رعایت اصول بی طرفی و شفافیت علمی صورت گرفته است.   [1] . Kowalski & Bondmass   [2] . American Psychiatric Association   [3] . Lenferink   [4] . Rosner   [5] . Kristensen   [6] . Gallagher   [7] . Wilson   [8] . Pentaris   [9] . Testoni   [10] . Moher   [11] . Wortman & Park   [12] . Dyer & Hagedorn   [13] . Sagberg & Røen   [14] . Damianakis & Marziali   [15] . Marrone  

هدف: هدف پژوهش حاضر مدل یابی ساختاری کیفیت زندگی کاری بر اساس شفقت به خود و توانمندی شناختی با نقش میانجی اضطراب سلامتی پرستاران بود. روش: روش پژوهش توصیفی-همبستگی با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه پرستاران بیمارستان های شهر سبزوار در نیم سال اول 1404 بود که از این بین ۲۹۰ نفر به عنوان نمونه به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد شفقت به خود (ریس و همکاران، ۲۰۱۱)، توانمندی شناختی (نجاتی، ۱۳۹۲)، کیفیت زندگی کاری (والتون، ۱۹۷۳) و اضطراب سلامت (سالکوسکیس و همکاران، ۲۰۰۲) استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری با نرم افزارهای اس پی اس اس 22 و آموس 22 تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد که شفقت به خود ( 01/0>0, p=25/0=r) و توانمندی شناختی ( 05/0>0, 13/0-= r) هر دو با کیفیت زندگی کاری رابطه معنی داری دارند. مهم تر آنکه، نتایج آزمون بوت استرپ تأیید کرد که اضطراب سلامت در رابطه بین شفقت به خود (05/0>0, p=04/0=B) و توانمندی شناختی (01/0>0, p=14/0-=B) با کیفیت زندگی کاری نقش میانجی معنی داری ایفا می کند. نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر، مبنایی برای طراحی مداخلات روان شناختی و برنامه های آموزشی جهت بهبود کیفیت زندگی کاری و کاهش اضطراب سلامت در محیط های بیمارستانی فراهم می آورد.

هدف: این پژوهش با هدف طراحی الگویی بومی سازی شده برای توسعه مراکز مدیریت مهارت آموزی، مشاوره شغلی و کاریابی تخصصی در دانشگاه های ایران، با تأکید بر رفع شکاف های ساختاری بین آموزش عالی و بازار کار، انجام شد. روش: با استفاده از روش کیفی نظریه داده بنیاد، داده های لازم از ۱۸ مصاحبه نیمه ساختاریافته با مدیران مراکز، خبرگان دانشگاهی، کارآفرینان و مشاوران شغلی، تا دستیابی به اشباع نظری جمع آوری و در سه مرحله کدگذاری باز (۶۳ کد)، محوری (۱۱ مقوله) و گزینشی با نرم افزار MAXQDA تحلیل شد. یافته ها: الگوی نهایی، توسعه مراکز مدیریت مهارت آموزی، مشاوره شغلی و کاریابی تخصصی را به عنوان پدیده مرکزی معرفی کرد که در قالب عوامل علی (نیاز به آموزش های عملی و تخصصی، توسعه مهارت های نرم و کارآفرینی)، عوامل زمینه ای (زیرساخت های ناکافی، موانع فرهنگی و سازمانی، ناهماهنگی با بازار کار)، عوامل مداخله گر (محدودیت های مالی، سیاست گذاری های ناکارآمد، کمبود نیروی متخصص)، راهبردها (نیاز به فناوری و نوآوری، برنامه ریزی و ارزیابی) و پیامدها (توسعه مهارت های نرم و کارآفرینی، همکاری با صنعت و کارفرمایان) تبیین می شود. این الگو روابط پارادایمی بین عوامل علی و مداخله گر را تبیین می کند که توسعه مراکز را از طریق راهبردهای نوآورانه به پیامدهای اشتغال زایی هدایت می نماید. نتیجه گیری: الگوی پیشنهادی، با وجود هم خوانی با ادبیات جهانی و بومی سازی برای ایران، موفقیت این الگو مستلزم ارزیابی تجربی و حمایت سیاست گذاران است تا به عنوان نقشه راهی عملی برای تسهیل انتقال دانشجویان به بازار کار عمل کند.

هدف: هدف این مطالعه، توسعه مدلی برای بهره گیری از هوش مصنوعی در جذب و گزینش معلمان تربیت بدنی است. روش: این پژوهش کیفی از نوع نظریه داده بنیاد با رویکرد اشتراوس و کوربین است. جامعه آماری شامل خبرگان حوزه تربیت بدنی، مدیریت منابع انسانی و فناوری آموزشی در ایران بود که تعداد دقیق آن نامحدود فرض شد. نمونه گیری به صورت هدفمند با استفاده از تکنیک اشباع نظری انجام گردید و با ۲۰ خبره مصاحبه شد. ابزارهای جمع آوری داده شامل مصاحبه های نیمه ساختاریافته (با گروه های تمرکز) و تحلیل اسناد بود. برای اطمینان از اعتبار و پایایی، روش ارزیابی لینکلن و گوبا اعمال شد. یافته ها: یافته ها چهار شرط علّی را شناسایی کرد: جذب و شناسایی کاندیدها با استفاده از هوش مصنوعی، ارزیابی و گزینش کاندیدها با ابزارهای هوش مصنوعی، اطمینان از عدالت و کاهش سوگیری در فرآیند جذب و استخدام، و افزایش کارایی، نظارت و بهبود فرآیند جذب و استخدام. شرایط زمینه ای شامل زیرساخت ها و امکانات آموزشی، شایستگی ها و ویژگی های معلمان، فرهنگ سازمانی و مدیریت مدارس، و محیط اجتماعی و تعاملات دانش آموزی بود. شرایط مداخله گر شامل محدودیت ها و ناکارآمدی های مدیریتی، و همچنین چالش های محیطی و فناوری بودند. بر اساس مفاهیم استخراج شده و کدهای نهایی، بعد استراتژیک به عنوان استراتژی های بهینه سازی جذب و استخدام مبتنی بر هوش مصنوعی برچسب گذاری شد. نتیجه گیری: در نهایت، پیامدهای مدل شامل کارایی و اثربخشی در جذب، فراگیری در استخدام، و بهره وری و پایداری منابع انسانی بودند. پیشنهاد می شود سازمان های آموزشی با سرمایه گذاری در زیرساخت های هوش مصنوعی و آموزش مدیران، این مدل را برای بهبود فرآیندهای استخدامی پیاده سازی کنند تا عدالت و کارایی در جذب معلمان تربیت بدنی افزایش یابد.

متاورس به عنوان نسل نوین اینترنت، محیطی ترکیبی از واقعیت فیزیکی و مجازی فراهم می سازد که در آن کاربران می توانند به صورت همزمان، بدون محدودیت زمانی و مکانی با یکدیگر تعامل داشته باشند. در بستر آموزش عالی، این فناوری نوظهور پتانسیل بالایی در ایجاد تجربه های یادگیری تعاملی، شخصی سازی فرآیند آموزش و تسهیل ارتباطات فرامرزی دارد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی فرصت ها و چالش های به کارگیری متاورس در آموزش عالی انجام شده است. جامعه آماری تحقیق شامل خبرگان علمی، اعضای هیئت علمی دانشگاه ها و متخصصان حوزه متاورس است که به شیوه نمونه گیری هدفمند و بر مبنای اشباع نظری انتخاب شدند. در گام نخست، از تکنیک دلفی برای گردآوری و تحلیل دیدگاه های خبرگان در چندین مرحله استفاده شد و در مرحله دوم، برای اولویت بندی و وزن دهی عوامل، روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) به کار گرفته شد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که سه عامل «قوانین و مقررات»، «امنیت اطلاعات» و «پذیرش کاربران» بیشترین تأثیر را بر موفقیت پیاده سازی متاورس در آموزش عالی دارند؛ در حالی که «هزینه های اجرا» و «کیفیت تجربه کاربری» کمترین نقش را ایفا می کنند. این مطالعه با ارائه تحلیلی جامع از فرصت ها و چالش های متاورس، پیشنهادهایی کاربردی برای سیاست گذاران و مدیران آموزشی ارائه می دهد تا از ظرفیت های این فناوری نوآورانه به شکلی بهینه بهره برداری شود. نتایج تحقیق می تواند مبنای برنامه ریزی برای توسعه زیرساخت های قانونی و فناورانه در مسیر پیاده سازی مؤثر متاورس در نظام آموزش عالی قرار گیرد.

هدف این پژوهش، بررسی نقش میانجی گری درگیری تحصیلی در رابطه بین شفقت به خود و بهزیستی تحصیلی بود. روش پژوهش برحسب هدف، کاربردی و برحسب شیوه گردآوری اطلاعات، توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش، تمامی دانش آموزان دوره دوم متوسط شهر شیراز در سال تحصیلی 1404-1403 بودند که از بین آن ها 516 دانش آموز (223 پسر و 293 دختر) با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی چندمرحله ای انتخاب شدند و به پرسش نامه های شفقت به خود، بهزیستی تحصیلی و درگیری تحصیلی پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS (ویرایش 26) و AMOS (ویرایش 24) استفاده شد. یافته ها نشان دادند که مدل پژوهش با داده های جمع آوری شده برازش مطلوبی دارد. همچنین، یافته ها نشان دادند که شفقت به خود دارای تاثیر مثبت و معنی دار بر درگیری تحصیلی و درگیری تحصیلی نیز دارای تاثیر مثبت و معنی دار بر بهزیستی تحصیلی بود. به علاوه، بررسی مسیر غیرمستقیم متغیر برون زاد (شفقت به خود) بر متغیر درون زاد (بهزیستی تحصیلی)، نشان داد که شفقت به خود از طریق درگیری تحصیلی دارای تاثیر غیرمستقیم معنی دار بر بهزیستی تحصیلی بود. در مجموع، یافته های پژوهش حاضر بیانگر اهمیّت توجه به نقش شفقت به خود و درگیری تحصیلی در افزایش بهزیستی تحصیلی دانش آموزان است.