درخت حوزه‌های تخصصی

پژوهش پیش رو به بررسی راهبردهای ترجمه در زیرنویس انگلیسی فیلم تنگه ابوقریب بر اساس مدل پدرسن (2011) پرداخته است. در ابتدا، عناصر فرهنگی موجود در فیلم، با استفاده از مدل نیومارک (2010) شناسایی و سپس بر اساس مدل پدرسن تحلیل و توصیف شدند. هدف اصلی این پژوهش، برآورد فراوانی و نوع راهبردهای به کاررفته در ترجمه و تعیین رویکرد مبدأمحور یا مقصدمحور درزیرنویس فیلم بوده است. نتایج نشان داد که مترجم در فرآیند ترجمه، عمدتاً رویکردی مبدأمحور اتخاذ کرده است. به طوری که از مجموع راهبردهای به کاررفته، ۴۹.5 درصد مبدأمحور بوده است. این امر نشان دهنده تلاش مترجم برای انتقال دقیق مفاهیم و عناصر فرهنگی متن اصلی است. از سوی دیگر، راهبردهای مقصدمحور تنها ۲۷.۹ درصد را تشکیل داده اند که بیانگر اولویت حفظ اصالت متن اصلی نسبت به تطبیق مفاهیم با فرهنگ مخاطب مقصد است. یعلاوه، ۲۲.۶ درصد از اقلام فرهنگی با استفاده از معادل های رسمی ترجمه شده اند، که نشان دهنده توجه مترجم به دقت و پذیرش ترجمه توسط مخاطب زبان مقصد است. این نتایج نشان می دهد که ترجمه زیرنویس فیلم تنگه ابوقریب، با توجه به محتوای تاریخی و فرهنگی خاص آن، رویکردی متعادل داشته است؛ به گونه ای که ضمن حفظ وفاداری به متن اصلی، تلاش شده تا برای مخاطب مقصد نیز قابل درک باشد.

امروزه شبکه های اجتماعی بخش قابل توجهی از زمان افراد را به خود اختصاص داده اند و مطالعه رفتار کاربران در این فضا برای پیشگیری از آسیب های احتمالی ضروری است. بر این اساس،پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان ویژگی های شخصیتی و نحوه خودافشایی کاربران دختر در شبکه اجتماعی اینستاگرام انجام شد. جامعه آماری شامل دختران مجرد ۲۰ تا ۲۴ ساله مراجعه کننده به مراکز روان شناختی شهر قم بود که از میان آن ها ۱۷۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد شخصیت نئو (فرم کوتاه) بود و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج نشان داد میان پنج ویژگی شخصیتی روان آزرده گرایی، گشودگی، موافق بودن، برون گرایی و باوجدان بودن با میزان خودافشایی از طریق نام و عکس در پروفایل اینستاگرام رابطه معناداری وجود ندارد. همچنین سه ویژگی روان آزرده گرایی، گشودگی و موافق بودن با خودافشایی در بخش بیو نیز رابطه ای معنادار نشان ندادند. در مقابل، دو ویژگی شخصیتی برون گرایی و باوجدان بودن با خودافشایی در بیو رابطه مثبت و معناداری داشتند. به بیان دیگر، افرادی که دارای سطح بالاتری از برون گرایی و وجدان گرایی بودند، تمایل بیشتری به معرفی خود از طریق بیو در اینستاگرام داشتند. این یافته ها اهمیت ویژگی های شخصیتی در نحوه تعامل افراد در شبکه های اجتماعی را نشان می دهد

هدف : مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش تعدیل کننده استفاده از رسانه های اجتماعی سازمانی در دلبستگی شغلی در نظر گرفته شد. روش شناسی: با تکیه بر مدل تقاضا-منابع شغلی(JD-R) یک مدل تحقیقاتی برای بررسی نقش تعدیلکننده استفاده از رسانه های اجتماعی سازمانی کاری و غیرکاری در رابطه بین عوامل استرس زای کاری(استرس زای چالشی و استرس زای بازدارنده) و دلبستگی شغلی ایجاد گردید. مدل تحقیق با استفاده از 420 پاسخ معتبر جمع آوری شده از طریق پرسشنامه آنلاین در شرکت های دانش بنیان پارک علم و فناوری شیخ بهایی اصفهان مورد آزمون قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد: عوامل استرس زای چالشی به طور مثبت با دلبستگی شغلی مرتبط هستند در حالی که عوامل استرس زای بازدارنده با دلبستگی شغلی ارتباط منفی دارند. همچنین رابطه بین عوامل استرس زای چالشی و دلبستگی شغلی یک اثر U شکل را تحت تاثیر تعدیلگر استفاده از رسانه های اجتماعی سازمانی کاری نشان می دهد، اما یک اثر U شکل معکوس را تحت تاثیر تعدیلگر استفاده از رسانه های اجتماعی سازمانی غیرکاری نشان می دهد نتیجه گیری: کارکنان تحت استرس بازدارنده ممکن است به سطح نسبتا بالاتری از استفاده از رسانه های اجتماعی سازمانی غیرکاری نسبت به کارکنان تحت استرس چالشی برای رسیدن به دلبستگی شغلی بهینه نیاز داشته باشند.

مسئله جایگاه و حقوق زنان در جوامع اسلامی یکی از چالش های بنیادین دنیای معاصر است که اغلب در قالب تعارض میان تفسیرهای سنتی شریعت و گفتمان های مدرن برابری جنسیتی صورت بندی می شود. این چالش نه تنها در عرصه های حقوقی و اجتماعی، بلکه در سطح معرفت دینی، شیوه فهم متون مقدس و نسبت میان دین، تاریخ و قدرت نیز بازتاب یافته است. در این میان، بازاندیشی در مبانی نظری و روش شناختی قرائت های دینی نقشی اساسی در امکان پذیر ساختن خوانش های انتقادی از مسئله زن مسلمان ایفا می کند. پژوهش حاضر با رویکرد جامعه شناسی تاریخی به تبیین مبانی واسازی محمد ارکون در مسئله زن مسلمان می پردازد و می کوشد نشان دهد نابرابری های جنسیتی در جوامع اسلامی بیش از آنکه ریشه در ذات آموزه های اسلامی داشته باشند، محصول فرایندهای تاریخی، فرهنگی و گفتمانی اند که در بستر مناسبات قدرت تثبیت شده اند. پرسش اصلی پژوهش آن است که واسازی ارکون چگونه از رهگذر نقد عقلانیت جزمی، اقتدار سنتی و تاریخ مندی فهم دینی، امکان بازخوانی انتقادی متون و سنت های اسلامی را در نسبت با جنسیت فراهم می کند. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای هدایت شده آثار اصلی محمد ارکون در حوزه نقد عقل دینی، تاریخ اندیشه اسلامی و مطالعات اسلام معاصر است. داده ها با الهام از نظریه داده بنیاد و از طریق کدگذاری سه مرحله ای شامل کدگذاری اولیه، محوری و انتخابی تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که اندیشه ارکون بر تمایز میان ساحت قرآنیِ مبتنی بر کرامت و برابری انسان ها و واقعیت های تاریخی-اجتماعی متأثر از ساختارهای فرهنگی پیشااسلامی، پدرسالاری اجتماعی، جزم اندیشی فقهی و سازوکارهای قدرت استوار است. از منظر او، نابرابری جنسیتی نه امری ذاتی در دین، بلکه بحرانی تاریخی-اجتماعی است که در نتیجه خلط ساحت های معرفتی متن، تاریخ و قدرت و تثبیت قرائت های ایدئولوژیک از اسلام پدید آمده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که واسازی ارکونی با نقد نظام های دانایی مسلط و برجسته کردن نقش فاعلانه زنان، اسلام را به مثابه ظرفیتی بالقوه برای تحقق عدالت جنسیتی بازتعریف می کند و زمینه گفت وگوی انتقادی میان دین، مدرنیته و مسئله جنسیت را فراهم می سازد.

در این مقاله، ظرفیت حضور نمایش های فارسی در رسانه های روسیه مورد بررسی قرار گرفته و فرصت ها و چالش های موجود در تولید و پخش محتوای فرهنگی ایرانی در این بازار به تفصیل تحلیل شده است. پرسش اصلی پژوهش این است: «« نمایش های فارسی چگونه می توانند با بهره گیری از ظرفیت های رسانه ای روسیه، ضمن انطباق با سیاست های فرهنگی و سلیقه مخاطبان، به ابزاری کارآمد در دیپلماسی فرهنگی ایران بدل شوند؟» با استناد به نظریه دیپلماسی رسانه ای و جهان محلی سازی رسانه ها، پژوهش حاضر ابتدا به مرور ادبیات در حوزه بازنمایی فرهنگی ایران در رسانه های بین المللی پرداخته و خلأ موجود در بررسی نمایش های فارسی زبان در رسانه های روسیه را شناسایی می کند. سپس با استفاده از رویکرد توصیفی-تحلیلی، سیاست های رسانه ای روسیه، سلایق مخاطبان و ساختار محتوایی این کشور بررسی شده و چالش های مرتبط با ورود محتوای غیرروسی به این بستر تحلیل گردیده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که ظرفیت های موجود در رسانه های روسیه می توانند به عنوان بستری مناسب برای ارائه محتوای فرهنگی و نمایشی ایرانی عمل کنند. با این حال، محدودیت هایی نیز موجب ایجاد چالش هایی در پذیرش و بازنمایی صحیح فرهنگ ایران می شوند. در نهایت، مقاله با ارائه توصیه های کاربردی در زمینه تولید محتوای نمایشی فارسی، پیشنهاد می کند که تمرکز بر آثار تاریخی، داستان های افسانه ای و مستندهای فرهنگی می تواند به تقویت تصویر ایران در رسانه های روسیه کمک و زمینه ساز تعامل و همگرایی فرهنگی بین دو کشور گردد.

اکنون ساختاربندی حافظه جمعی را یکی از مهمترین نهادهای حافظه یعنی رسانه های اجتماعی برعهده گرفته اند. رسانه های اجتماعی به منظور تجزیه و تحلیل داده ها و اطّلاعات ثبت شده از کاربران یا همان کلان داده ها، از الگوریتم های هوش مصنوعی و یادگیری ماشین استفاده می کنند. گزینش های الگوریتمی ِرسانه های اجتماعی با طبقه بندی، برجسته سازی، حذف و ناهمسنگی در میزان مشاهده پذیری محتوای کاربران، به مثابه اعمال سیاست حافظه است که به یادآوری و به فراموشی سپاری روایت ها را محدود و مشخص می کند و با ایجاد شکاف های حافظه ای سبب فراموشی جمعی و از هم گسیختگی حافظه جمعی می گردد. از این رو پژوهش میان رشته ای حاضر با رویکرد کیفی در سنّت مطالعات فرهنگی، به روش نظریه مبنایی و پارادایم کدگذاری اشتراوس، با نمونه گیری نظری و هدفمند از متن مصاحبه های مورد نظر، رسانه اجتماعی اینستاگرام، مقالات و کتاب های مربوط به حافظه جمعی، همچنین مشاهده فعالیت ها و رخدادهای مرتبط تا رسیدن به حد اشباع نظری با هدف بررسی سیاست حافظه الگوریتمی و تاثیر آن بر گفتمان پسامدرن حافظه جمعی در ایران مورد مطالعه و تحقیق قرار گرفته است. یافته های پژوهش بیان می دارد که پدیده محوری با همه مقولات اصلی؛ روابط قدرت، دانش دیجیتال، ایدئولوژی و نابرابری جهانی، حافظه مقاومت و بحران هویّت و معنا، در وضعیت اجتماعی پسامدرن در ارتباط می باشد.

گسترش خواندن در نمایشگرها و زیست جهان های دیجیتال، الگوهای توجه، حضور و عمق پردازش خوانش را دگرگون کرده است. پژوهش حاضر تلاش می کند با رویکردی میان رشته ای در چارچوب نظری فضا محور و تفکیک سه سطح خوانش در فضای هژمونیک، فضای مقاومت و فضای میانجی و با روش تحلیل نظری اسنادی از مسیر بازخوانی انتقادی ادبیات میان رشته ای خواندن و فناوری و همچنین قیاس کیفیت خوانش در ابزارهای مختلف چاپی - کاغذی و دیجیتال - الکترونیکی، به بررسی تأثیر تغییر فضاهای خوانش و تحول فناوری بر کیفیت خوانش ناشی از میزان غوطه وری مخاطب در این فضاها بپردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که معماری فضاهای خوانشی دیجیتال از رهگذر شیوه طراحی روایت های تعاملی، بر عمق غوطه وری کاربران این فضاها اثر مستقیم دارد. به طور خاص، نتایج پژوهش حاکی از آن است که در فرایند خوانش دیجیتال، فضاهای میانجی با تقویت حس حضور و تعامل دوسویه، می توانند کیفیت خوانش را ارتقا دهند، هرچند این مزیت در کنار چالش های شناختی خاص این فضاها باید موردتوجه قرار گیرد تا کیفیت مشارکت خواننده در خوانش بالا رود. این تقویت تعامل می تواند از مسیر هدایت فضاهای میانجی و مهار عوامل تنش در کیفیت خوانش میسر شود.