امیر دانا

مقدمه و هدف: بازی جوانمردانه یک نگرش و یک شیوه تفکر است. قابل آموزش است و می توان آن را آموخت. به محض آموختن، می تواند در همه جنبه های زندگی یک فرد صدق کند و بکار رود. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل علی، زمینه ای و راهبردهای مؤثر توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران انجام شد. روش شناسی: این پژوهش با ماهیت اکتشافی و با هدف بسط دانش در رابطه با مدل توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران انجام شده است. از این رو در بخش کیفی در دسته تحقیقات بنیادی قرار می گیرد. جهت نمونه گیری برای انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته از روش نمونه گیری هدفمند و تکنیک نمونه گیری گلوله برفی استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها در بخش کیفی از روش تحلیل نظریه داده بنیاد رویکرد اشتراوس و کوربین (1997) و کدگذاری داده های موجود مورد واکاوی قرار گرفتند. با استفاده از این روش مفاهیم آشکار و پنهان مشخص گردید. در این پژوهش سه مرحله کدگذاری 1) کدگذاری باز، 2) کدگذاری محوری و 3) کدگذاری انتخابی اجرا شد. در بخش کمی نیز برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه محقق ساخته استفاده گردید. نتایج: نتایج کدگذاری داده ها به منظور شناسایی شرایط علی موثر در این راستا 4 کد انتخابی ، زمینه ای در این راستا 4 کد انتخابی و راهبردهای موثر در این راستا 18 کد انتخابی بر توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران (سوال اول) نشان داد وجود دارد. نتیجه گیری: مدل پارادایمی توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران مبتنی بر شرایط علی، شرایط زمینه ای، راهبردهای توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران طراحی و تدوین شد تا با تبعیت از این مدل، مدیران و سایر دست اندرکاران ورزش کشور بتوانند با توجه ویژه به مقولات و شاخص های بیان شده در مدل، زمینه ها و بسترهای ارتقای بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای کشور را مهیا سازند.

مقدمه: هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر خودگویی انگیزشی بر عملکرد استقامتی با تأکید بر نقش خودتعیین گری بود.   روش پژوهش: شرکت کنندگان شامل 18 دانشجوی رشته تربیت بدنی با سابقه انجام تمرین منظم با میانگین سنی 2/5±21/08 سال بودند که به صورت داوطلبانه پس از آشنایی با اهداف تحقیق و کاربرد نتایج آن در تحقیق حاضر شرکت کردند. طرح تحقیق به صورت درون گروهی اجرا شد و برای کنترل اثر تازگی و ترتیب ارائه سطوح مختلف متغیر مستقل از همترازسازی متقابل استفاده شد. در سه شرایط پایه، خودگویی انگیزشی خودمختار (خودتعیین کننده)، خودگویی انگیزشی کنترل شده (مربی تعیین کننده) به صورت درون گروهی عملکرد استقامتی آنها در آزمون بروس بر اساس زمان رسیدن به وامانده سازی و ادراک از فشار با آزمون بورگ سنجیده شد. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر نشان داد که خودگویی در شرایط خودتعیین کننده نسبت به مربی تعیین کننده به کاهش ادراک از فشار و بهبود عملکرد استقامتی منجر شد. نتایج آزمون تعقیبی بنفرونی نشان داد که خودگویی در شرایط مربی تعیین کننده و خودتعیین کننده نسبت به شرایط بدون خودگویی به بهبود عملکرد استقامتی منجر شد. نتیجه گیری: به نظر می رسد جوّ انگیزشی خودمختار در شرایطی که ورزشکار در انتخاب و استفاده از نوع عبارت های خودگویی نقش اصلی را ایفا می کرد، با برآورده کردن نیازهای روان شناختی خودمختاری، ارتباط و شایستگی زمینه بهبود عملکرد استقامتی و کاهش ادراک از فشار ورزشکاران را فراهم کرد.

مقدمه: رهبری اخلاقی به عنوان یک سبک حمایتی و ارتقاء دهنده سلامت روانی-اجتماعی در نظر گرفته شده که می تواند به مشارکت پایدار دانش آموزان در فعالیت های بدنی کمک کند. هدف: هدف اصلی این مطالعه، بررسی نقش میانجی گرانه اشتیاق ورزشی در رابطه بین رهبری اخلاقی معلمان و پیامدهای مثبت روان شناختی دانش آموزان بود. روش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که ۴۰۳ پرسشنامه از طریق نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای جمع آوری و تحلیل شد. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه های استاندارد رهبری اخلاقی، هویت ورزشی، ادراک منبع علیت در تربیت بدنی (PLOC-PE) و اشتیاق ورزشی بود. روایی و پایایی ابزارها نیز با تحلیل عاملی تأییدی و آلفای کرونباخ تأیید گردید. تحلیل داده ها با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری و نرم افزار Smart PLS نسخه 4 انجام شد. یافته ها: نتایج کلیدی این پژوهش نشان داد که رهبری اخلاقی معلمان با انگیزش درونی، اشتیاق ورزشی و هویت ورزشی رابطه مثبت و معناداری دارد(05/0 ≥ P). اشتیاق ورزشی نیز با انگیزش درونی و هویت ورزشی رابطه مثبت و معناداری دارد(05/0 ≥ P). تحلیل بوت استرپ نشان داد که اشتیاق ورزشی به عنوان یک متغیر میانجی گر، به طور معناداری در رابطه بین رهبری اخلاقی با انگیزش درونی و هویت ورزشی نقش ایفا می کند. نتیجه گیری: این یافته ها تأیید می کنند که رهبری اخلاقی معلمان، از طریق افزایش اشتیاق دانش آموزان به ورزش، می تواند به تقویت انگیزش درونی و شکل گیری هویت ورزشی پایدار در آن ها منجر شود. بنابراین، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی برای معلمان تربیت بدنی بر توسعه مهارت های رهبری اخلاقی و حمایت هیجانی-اجتماعی متمرکز شود تا سلامت روانی- اجتماعی و مشارکت پایدار نسل جوان در فعالیت های بدنی ارتقاء یابد.

هدف: هدف از تحقیق حاضر تعیین روایی و پایایی پرسشنامه خودگویی ارگانیک در ورزش بر اساس طبقه بندی خودگویی ارگانیک به خودگویی خودکار و خودگویی هدفمند بود. مواد و روش ها: پرسشنامه خودگویی ارگانیک از انگلیسی به فارسی ترجمه شد و روایی صوری و محتوای آن با استفاده از نظر 10 استاد صاحب نظر در زمینه خودگویی تعیین گردید. در مرحله جمع آوری داده ها، تعداد 450 ورزشکار از رشته های تیمی و انفرادی به صورت داوطلبانه انتخاب شدند و پرسشنامه خودگویی ارگانیک را پس از تمرین یا رقابت تکمیل نمودند. یافته ها: نتایج تحلیل عاملی تاییدی در نرم افزار SMART-PLS نشان داد که ضریب آلفا کرونباخ و پایایی مرکب برای مولفه های خودگویی ارگانیک از معیار 70/0 بیشتر و از معیار 95/0 کمتر بود. بنابراین، پرسشنامه از همسانی درونی یا پایایی قابل قبولی برخوردار است.معیار متوسط واریانس استخراج شده (AVE) به عنوان شاخص روایی درونی مدل اندازه گیری نیز بیشتر از معیار قابل قبول 50/0 بودند، بنابراین، روایی همگرا برقرار است. شاخص های نیکویی برازش RMSEA، مجذور کای اسکوئر، NFI، CFI، GFI، SRMR قابل قبول بودند. بنابراین، پرسشنامه خودگویی ارگانیک از روایی سازه در میان ورزشکاران ایرانی برخوردار است. نتیجه گیری: پرسشنامه خودگویی ارگانیک مقیاسی مبتنی بر نظریه چند بعدی و حالتی خودگویی ارگانیک در وزشکاران می باشد و دو نوع خودگویی خودکار و خودگویی هدفمند را از طریق ارزیابی چهار مولفه خودگویی خودکار و هفت مولفه خودگویی هدفمند را می سنجند و نتایج تحقیق حاضر از روایی و پایایی نسخه فارسی آن حمایت کردند

هدف تحقیق حاضر مطالعه اثر خودگویی ارگانیک هدفمند بر افکار خودآیند منفی و عملکرد در رقابت پرتاب دارت بود؛ بر این اساس، 36 دانشجوی مبتدی در زمینه پرتاب دارت انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه خودگویی و کنترل تقسیم شدند. در ابتدا در یک جلسه آموزشی تکنیک صحیح پرتاب دارت توسط یک مربی حرفه ای به آن ها آموزش داده شد و 100 پرتاب تمرینی به سمت تخته دارت تجربه کردند و خطای آن ها شناسایی و اصلاح شد. سپس هر دو گروه در مرحله پیش آزمون شامل دو دسته پرتاب 10 کوششی شرکت کردند و عملکرد آن ها سنحیده شد و پرسشنامه افکار خودآیند منفی (QNS) هولون و کندال را در پایان پیش آزمون تکمیل کردند. در مرحله بعد، دوباره دو دسته پرتاب 10 کوششی در شرایط رقابتی بین شرکت کنندگان انجام شد؛ با این تفاوت که گروه خودگویی ارگانیک هدفمند قبل از پرتاب دارت از عبارت های خودگویی ارگانیک هدفمند استفاده کردند، اما گروه کنترل در طول پرتاب ها از هیچ نوع خودگویی استفاده نکردند. دوباره امتیازات پرتاب دارت سنجیده شد و پرسشنامه افکار خودآیند منفی تکمیل شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که خودگویی منجر به بهبود عملکرد پرتاب دارت در طول رقابت و کاهش افکار خودآیند منفی شد. به طور کلی، به نظر می رسد خودگویی ارگانیک هدفمند در طول رقابت پرتاب دارت از طریق تغییر شناختی از تهدیدها به چالش ها از بروز خودگویی خودکار منفی جلوگیری کرده و با افزایش اعتمادبه نفس و کاهش اضطراب زمینه بهبود عملکرد را فراهم کرده است.

مقدمه: با توجه به مدل خودگویی ویژه ورزش، ناهماهنگی خودگویی زمانی اتفاق می افتد که عدم تطابق بین احساسات یا برداشت های درونی و خودگویی باعث اختلال در عملکرد شود. هدف: هدف از این مطالعه آزمون تجربی فرضیه ناهماهنگی خودگویی با بررسی اثرات خودگویی بر تکلیف-مدارها (30 نفر) و خودمدار (30 نفر) بود. مواد و روش ها: روش تحقیق نیمه تجربی بود که در آن تأثیر خودگویی تکلیف مدار و خودگویی خودمدار بر عملکرد حرکتی در افراد با جهت گیری انگیزشی متفاوت بررسی شد. همه شرکت کنندگان تکلیف اعمال نیرو را هم در شرایط خودگویی تکیلف گرا و هم خودگویی خودمدار با ترتیب متوازن اجرا کردند. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس دو عاملی نشان داد تکلیف مدارها هنگام استفاده از خودگویی مرتبط با تکلیف (من از قبلم بهترم) عملکرد بهتری داشتند و خودمدارها هنگام استفاده از خودگویی مرتبط با خودمداری (من بهتر از دیگرانم) بهتر عمل کردند. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان می دهد که ناهماهنگی خودگویی بر عملکرد تأثیر منفی می گذارد و متناسب کردن مداخلات خودگویی با در نظر گرفتن عوامل فردی در طرح های مداخله می تواند اثربخشی مداخله و نتایج عملکرد را ارتقا دهد.

با توجه به تأثیر بسیار مهم مشارکت در فعالیت بدنی یا بی تحرکی بر سلامت جسمانی و روانی، تحقیق حاضر درصدد بررسی و مقایسه وضعیت فعالیت بدنی سلامت محور (سطح متوسط-تا-شدید فعالیت بدنی) و رفتار بی تحرکی در بزرگسالان و سالمندان بود. آزمودنی های تحقیق، 384 بزرگسال (192 زن) و 384 سالمند (192 زن) استان گلستان بودند که به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شد. از پرسشنامه IPAQ برای اندازه گیری فعالیت بدنی سلامت محور و رفتار بی تحرکی استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی تک نمونه ای، تی مستقل و خی دو تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بیش از نیمی از بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور شرکت نمی کنند. همچنین زنان نسبت به مردان فعالیت بدنی سلامت محور پایین تری دارند. به علاوه، بزرگسالان و سالمندان زمان بی تحرکی زیادی دارند که در این بین زنان نسبت به مردان زمان بی تحرکی بیشتری دارند. همچنین سالمندان نسبت به بزرگسالان فعالیت بدنی سلامت محور پایین تر و زمان بی تحرکی بیشتری دارند. درمجموع، نتایج تحقیق نشان می دهد که اتخاذ سیاست ها و استراتژی هایی برای توسعه مشارکت بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور، ضرورت دارد. این استراتژی ها و مداخلات باید تأکید ویژه ای بر مشارکت بانوان در فعالیت بدنی سلامت محور داشته باشند؛ بنابراین ضروری است که متولیان امر، شهرداری ها، و حوزه های فرهنگی راهکارهای لازم برای ارتقای مشارکت بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور را بیابند و اجرا کنند؛ زیرا می تواند پیامدهای مثبتی برای سلامت جسمانی و روانی آن ها داشته باشد.