" طرح مساله: وضعیت و حرکت جمعی زنان ایران در چارچوب کدام یک از مفاهیم تحلیلی جامعه شناختی می توان جای داد؟ در سالهای 84-1376 (موسوم به دوران اصلاحات)، تلاش برای ارایه پاسخ به این سوال منجر به در گرفتن یکی از مباحث جدی و مناقشه انگیز در عرصه عمومی ایران شد.
روش: این مقاله در پاسخ به این سوال با تاسی به روش شناسی تحلیلی - تجربی و سرمشق «انتخاب عقلانی» چهارده روند مثبت و منفی را در میان زنان احصا و توصیف کرده است. آنگاه نشان داده است اولا ارزیابی رایجی که حرکت و وضعیت جمعی زنان را به عنوان یک «مساله اجتماعی» مورد تایید قرار می دهد، کافی نیست؛ ثانیا ارزیابی دوم و سومی که پویش زنان را یک «جنبش اجتماعی» و یک «جنبش جدید اجتماعی» (که مورد حمایت فمینیستهای ایرانی است) می داند، قابل دفاع تجربی نیست.
یافته ها و نتایج: این مقاله، در پایان حرکت جمعی زنان را نه در سطح یک جنبش اجتماعی، بلکه در حد یک «مقاومت اجتماعی» ارزیابی می کند و سه حالت را برای آینده آن حدس می زند.
"
"عصر حاضر را عصر «انفجار اطلاعات و ارتباطات» نامیدهاند. پیدایش ابزارها و فناوریهای پیشرفته، بویژه رایانههای هوشمند، تغییرات جدی و بنیادی در شاخههای گوناگون دانش و کیفیت مطالعه و تحقیق در هر یک از آنها پدید آورده و به این ترتیب، امروزه دانش و دانشگاه به درون هر خانهای راه یافته و روشهای تحقیق را دچار تحولات اساسی کرده است. از مطالعه سیر تکامل کشورهای پیشرفته در مییابیم آن دسته از جوامعی که ابتدا زمینه و بستر لازم را برای تحقیق و پژوهش مهیا ساخته و آن را خمیرمایة طرحهای خود قرار دادهاند، مدارج ترقی و بالندگی را هر چه مطلوبتر و در زمانی کوتاهتر پیمودهاند. فصلنامه پژوهش و سنجش نیز طی سالها فعالیت خود، همواره کوشیده است با طرح موضوعات موردنیاز رسانه ملی و درج مقالات علمی و پژوهشی، به بومیسازی در این حوزه کمک کند.
طبق سیاست فصلنامه، سه شماره بهار، تابستان و پاییز هر سال، به موضوع ویژهای اختصاص دارد و شمارة زمستان در قالب «جُنگ» ارائه میشود که مجموعهای از مقالات مربوط به موضوعات مختلف در حوزة رسانههاست. بر همین اساس در سال 85، شماره بهار و تابستان با موضوع «رسانه و موسیقی»، شماره پاییز، با موضوع «رسانه و زبان فارسی» و شماره حاضر، در قالب «جُنگ» ارائه شده است.
همچنین به اطلاع همکاران، استادان، مدیران، دانشجویان و کلیه خوانندگان میرساند فصلنامه پژوهش و سنجش از شماره حاضر افتخار دارد از دیدگاهها و اندیشههای استادان بزرگوار آقایان جناب آقای دکتر کاظم معتمدنژاد (عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی)، جناب آقای دکتر علیاکبر فرهنگی (عضو هیئت علمی دانشگاه تهران)، جناب آقای دکتر علی رضائیان (عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)، جناب آقای دکتر مهدی محسنیانراد (عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی) به عنوان هیئت تحریریه فصلنامه بهرهمند گردد. ضمن تشکر از پذیرش این همکاری امید است فصلنامه بیش از پیش برغنای علمی و پژوهشی خود بیفزاید و پاسخگوی نیازهای گوناگون مخاطبان و خوانندگان فهیم و علاقهمند خود باشد.
"
"سابقه ادبیات بحران در تبیین فرآیندهای سیاسی ـ اجتماعی به قرن 19 بازمیگردد ولی گسترش پژوهشهای مرتبط به آن به اوایل 1960 مربوط است. هر چند که هنوز هم بسیاری مسائل در خصوص آن مبهم و دست نخورده باقی مانده و البته ضریب این ابهام با حضور قدرتمندانه اخیر رسانهها در آن بسیار بیشتر شده است.
یکی از دستهبندیهای کلاسیک در تعریف بحران، تقسیم آن به سطوح خرد (بحرانهای سیاست خارجی) و کلان (بحرانهای بینالمللی) است. این دستهبندی با اتکا به ویژگی ادراکی بحران در سیاست خارجی دولتها و ویژگی رفتاری آن در بحرانهای بینالمللی صورت گرفته است، ولی به نظر میرسد با روند تحولات اخیر بینالمللی به ویژه با حضور رسانهها میتوان و باید بعد ادراکی بحرانهای بینالملی را نیز مورد توجه جدی قرار داد. رسانهها با قابلیتهای خاص خود هم در دامن زدن به بحرانها و هم در بهرهگیری از ویژگی ادراکی بحرانهای بینالمللی مؤثر بودهاند
"