دیپلماسی ورزشی

هدف از این پژوهش بررسی نقش دیپلماسی ورزشی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بود. کل فرایند پژوهش شامل دو مرحله بود، مرحله اول پژوهش شامل تحقیق کیفی (با استفاده از ابزار مصاحبه با استادان دانشگاه و نخبگان، مطالعه مقالات، کتاب ها، اسناد و مدارک)، مرحله دوم پژوهش شامل تحقیق کمی از نوع توصیفی- تحلیلی (با استفاده از روش دلفی و AHP). پس از پایان مرحله اول پژوهش، تعداد 41 متغیر مربوط به اهداف اصلی و فرعی تحقیق، بعد از پایان دور دوم روش دلفی و غربالگری نهایی شناسایی شد. نتایج تحقیق نشان داد که معرفی فرهنگ غنی و متمدن ایران، معرفی جاذبه های گردشگری کشور و در ادامه آن جذب جهانگردان و ایجاد زمینه بهتر برای گفت وگو بین اقوام و ملل مختلف، مواجه شدن با مقاومت کمتر در جوامع و کشورهای مقصد در مذاکرات سیاسی، احتمال کاهش درگیری نظامی میان کشورها و کاهش اهمیت مسائل نظامی، عاری بودن دیپلماسی ورزشی از لحن خصمانه در کنار جذابیت بیشتر این نوع دیپلماسی نسبت به سایر دیپلماسی ها از مهم ترین نقش های دیپلماسی ورزشی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران از دیدگاه نخبگان بود.

هدف پژوهش حاضر شناسایی و استخراج مؤلفه های تأثیرگذار و مهم دیپلماسی ورزشی بود؛ پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ نحوه گردآوری داده ها از نوع پیمایشی بود که بصورت آمیخته (کمی-کیفی) انجام شد؛ جامعه آماری برابر با تمامی متخصصین و نمونه آماری در بخش کمی با توجه به فرمول کوکران برای حجم جامعه نامعلوم برابر با 218 نفر بود که بصورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابتدا با مرور ادبیات پژوهشی مرتبط، مؤلفه های مرتبط با دیپلماسی ورزشی استخراج شدند. سپس با استفاده از روش دلفی فازی به صحه گذاری سوالات پرسشنامه با استفاده از نظر خبرگان پرداخته شد. به منظور خلاصه سازی تم های استخراجی از مصاحبه، شناسایی عامل ها و نام گذاری عامل های استخراج شده از تحلیل عاملی اکتشافی استفاده گردید. در نهایت 7 مؤلفه جریان های سیاسی، تبادل فرهنگی، عامل صلح سازی، وحدت ملی، توسعه اقتصادی، تحول و ارتباطات و جریان های مذهبی استخراج شد. در مرحله بعد به کمک مدلسازی ساختاری- تفسیری، و آزمون مدل معادلات ساختاری به بررسی روابط بین متغیرها پرداخته شد. نتایج نشان داد که جریان های سیاسی، تبادل فرهنگی، تحول و ارتباطات تأثیر مستقیم و معناداری بر وحدت ملی دارد. معناداری جریان های سیاسی با عامل صلح سازی تأیید نشده است ولی وحدت ملی و عامل صلح سازی در دیپلماسی ورزش تأثیر مستقیم و معناداری بر توسعه اقتصادی جوامع دارد؛ لذا بنظر می رسد تقویت وحدت ملی و نقش صلح ساز ورزش در جوامع می تواند به شکوفایی اقتصادی آنها کمک نماید.

هدف: هدف از این پژوهش شناسایی و اولویت بندی عوامل مؤثر بر توسعه دیپلماسی ورزشی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بود.روش شناسی: کل فرآیند پژوهش شامل دو مرحله بود، مرحله اول پژوهش شامل: تحقیق کیفی (با استفاده از ابزار مصاحبه با اساتید دانشگاه و نخبگان، مطالعه مقالات، کتب، اسناد و مدارک)، مرحله دوم پژوهش شامل: تحقیق کمی از نوع توصیفی- تحلیلی (با استفاده از روش دلفی و AHP). پس از پایان مرحله اول پژوهش، تعداد 15 متغیر، بعد از پایان دور دوم روش دلفی و غربالگری نهایی شناسایی شد.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که برخورداری از حمایت و پشتیبانی دستگاه دیپلماسی، ارتباط منسجم و متقابل با دیگر نهادها و سازمان های ذینفع دولتی و غیردولتی، دستور کار قرار دادن نظام نامه هدفمند با جذب نیروی انسانی خلاق در حوزه دیپلماسی ورزشی، همکاری متقابل بین وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک و پارالمپیک با وزارت امور خارجه، ایجاد نهادی متمرکز برای پیگیری اقدامات انجام شده و جلوگیری از دوباره کاری ها و...  می تواند از عوامل موثر بر توسعه دیپلماسی ورزشی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران باشد.نتیجه گیری: با توجه به یافته های به دست آمده می توان گفت که وجود یک نهاد منسجم عهده دار تدوین و اجرای دیپلماسی ورزشی ضروری به نظر می رسد. همچنین پیشنهاد می شود که وزارت ورزش و جوانان با همکاری وزارت امور خارجه به برنامه ریزی، سیاست گذاری و تعیین هدف در این حوزه، تعاملات آکادمیک، افزایش فعالیت های دانشگاه ها و... به توسعه فعالیت های دیپلماسی در حوزه ورزش بپردازد. 

هدف: پژوهش حاضر رویدادهای ویژه ورزشی را به عنوان ابزاری برای پارادیپلماسی در مناطق مرزی استان کرمانشاه مورد بررسی قرار داده است.روش شناسی: روش پژوهش حاضر کیفی، از نوع نظریه داده بنیاد است. ابزار جمع آوری داده ها در این پژوهش، مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با صاحب نظران رویدادهای ویژه، دیپلماسی و پارادیپلماسی استان بود که تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. همچنین از روش نمونه گیری گلوله برفی جهت انتخاب مصاحبه شوندگان استفاده شد و داده های حاصل از (14) مصاحبه به روش تئوری داده بنیاد کدگذاری و تجزیه تحلیل شدند.یافته ها: در مجوع (751) کد اولیه از تجزیه تحلیل مصاحبه هابه دست آمد. بعد از استخراج کدهای مشابه و حذف کدهای تکراری، (259) کد باز اولیه مشخص شد. نتیجه گیری: پارادیپلماسی به عنوان رهیافتی جدید و رویدادهای ورزشی ویژه به عنوان ابزاری در جهت پیشبرد این رهیافت باید مورد استفاده دولت مردان قرار گیرد و از تمامی ظرفیت های موجود در استان های مرزی جهت توسعه کشور و بهبود تعاملات منطقه ای و همچنین شکل دهی افکار عمومی استفاده شود. در این راستا، واحدهای فروملی در استان کرمانشاه با استفاده از پتانسیل های موجود در برگزاری رویدادهای ورزشی و در صورت واگذاری برخی اختیارات از سوی سازمان های مربوطه و با عقد قراردادها و تعهداتی نسبت به منافع ملی در رسیدن به اهداف و توسعه کشور سهیم باشد.

هدف از این پژوهش؛ شناسایی عوامل موثر بر دیپلماسی ورزشی ایران با رویکرد تحلیل محتوا بوده است. این پژوهش از نوع کیفی و با رویکرد تحلیل محتوای رهیافت کیفی انجام شده است. مشارکت کنندگان در تحقیق را صاحب نظران و مسئولان حوزه دیپلماسی ورزشی تشکیل می دهند. جهت نمونه گیری از روش نمونه گیری هدفمند و تکنیک نمونه گیری گلوله برفی استفاده شد و نمونه گیری تا جایی تداوم یافت که پژوهش به اشباع نظری و کفایت رسید (11 نفر). همچنین جهت گردآوری داده ها از مصاحبه عمیق استفاده شده است. در این پژوهش برای اندازه گیری روایی و پایایی ابزار پژوهش از معیارهای «گوبا» و «لینکلن»  و جهت تحلیل داده های کیفی از نرم افزار Maxqda نسخه 12 استفاده شده است. نتایج حاصل از تحلیل مصاحبه ها نشان داد دیپلماسی ورزشی تابع دو بعد دیپلماسی ورزش جهت راهبری ورزشی و دیپلماسی ورزشی متأثر از عوامل سیاسی است. همچنین مشخص گردید پیش نیازهای دیپلماسی ورزشی ترکیبی از مقوله های فرعی کسب کرسی های بین المللی در ورزش، داشتن نقشه راه برای راهبران دیپلماسی در عرصه بین المللی، جریان سازی، قابلیت های مورد نیاز برای مسئولان روابط بین الملل، بسترسازی، تدوین برنامه راهبردی، سرمایه گذاری در جهت ارتقای قدرت نرم و آگاهی بین المللی است. به موجب این نتیجه به راهبران و دست اندرکاران دیپلماسی ورزشی پیشنهاد می گردد با فراهم سازی بستر مناسب برای عوامل مؤثر بر دیپلماسی ورزشی موجبات اثربخش تر کردن این عوامل را بیش از پیش فراهم سازند تا از این طریق شاهد پویایی و توسعه این قدرت نرم در عرصه بین المللی باشیم.

حقیق حاضر با هدف طراحی مدل توسعه دیپلماسی فرهنگی در ورزش حرفه ای ایران طراحی و اجرا گردید. این مطالعه به روش ترکیبی و از نوع طرح های تحقیق آمیخته اکتشافی است.. جامعه آماری بخش کیفی شامل اساتید منتخب آشنا با دیپلماسی فرهنگی و دیپلماسی ورزشی و برخی مدیران منتخب ورزشی کشور بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند (14 نفر). جامعه آماری در بخش کمی ﺷﺎﻣﻞ جامعه آماری بخش کیفی و مدیران ادارات ورزش و جوانان استان های کشور، رؤسای فدراسیون های ورزشی می باشند با توجه به فراوانی جامعه آماری، حجم نمونه و احتمال خطای نمونه گیری 92 نفر در نظر گرفته شد. ابزار گردآوری اطلاعات در تحقیق حاضر مصاحبه نیمه ساختاریافته و پرسش نامه محقق ساخته مستخرج از بخش کیفی بود. به منظور تجزیه وتحلیل داده های تحقیق حاضر از کدگذاری در بخش کیفی و از روش معادلات ساختاری در بخش کمی استفاده گردید. در بخش کیفی پژوهش، مقوله ها در قالب 17 مقوله و 80 کد مفهومی مشخص شدند و در دل ابعاد ۶ گانه مدل پارادایمی به صورت موجبات علی (3 مقوله)، مقوله اصلی: دیپلماسی فرهنگی در ورزش (3 مقوله)، راهبردها (3 مقوله)، شرایط زمینه ای (2 مقوله)، شرایط مداخل ه گر (3 مقوله) و پیامدها (3 مقوله) جای گرفتند. در بخش کمی نیز مشخص گردید که هر 6 مؤلفه اصلی پژوهش از برازش مناسبی برخوردار هستند و روابط بین متغیرها معنی دار است(مقدار تی بیشتر از 96/1). مدیران ارشد کشوری می توانند از ظرفیت های ورزش و فرهنگ، با بهره گیری از زیرساخت های موجود و پرهیز از عوامل مداخله گر اقتصادی، سیاسی و قوانین و سیاست ها و با اتخاذ راهبردهایی در حوزه رسانه، رویدادهای ورزشی فراملی به پیامدهای مثبتی در حوزه ورزش، اقتصاد و فرهنگ دست یابند.

دیپلماسی راه حلی مسالمت آمیز برای رسیدن به اهداف و تأمین منافع ملی کشورها با کمترین هزینه ممکن بوده و در صورت استفاده اصولی، موجب تحقق اهداف مدنظر می شود. بااین تفاسیر این پژوهش با هدف شناسایی ابعاد دیپلماسی ورزشی در افزایش قدرت نرم آینده جمهوری اسلامی ایران انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی است که با رویکرد کیفی به روش فراترکیب و با بهره گیری از روش سندلوسکی و باروسو (2007) به شناسایی و دسته بندی یافته ها پرداخته است. جامعه پژوهش شامل مقالات علمی نمایه شده و مرتبط (1402-1394) با موضوع پژوهش بود که با استفاده از ترکیب کلید واژه های دیپلماسی ورزشی و قدرت نرم جستجو و بررسی شد. با جستجوی اولیه، 637 مقاله به دست آمد و با انجام غربالگری، 20 پژوهش به عنوان جامعه پژوهش نهایی انتخاب شد، طبق نتایج پژوهش در مرحله کدگذاری مقوله های اصلی و فرعی، تعداد  7 بعد اصلی (عوامل سیاسی، عوامل مدیریتی، عوامل ساختاری، عوامل اجتماعی، عوامل اقتصادی، عوامل ارتباطی و عوامل فرهنگی) و تعداد  40 مؤلفه و تعداد  109  شاخص در ارتباط با ابعاد دیپلماسی ورزشی در افزایش قدرت نرم آینده جمهوری اسلامی ایران شناسایی شدند. لذا پیشنهاد می شود که گفتمان سازی و استفاده از مفاهیم دیپلماسی ورزشی و قدرت نرم آینده جمهوری اسلامی ایران و آشنا نمودن م دیران و مجریان حوزه ورزش در این زمینه در اولویت قرار گیرد.

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر دیپلماسی ورزشی بر کسب کرسی های بین المللی با نقش میانجی رفتار سیاسی بود. مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر دیپلماسی ورزشی بر کسب کرسی های بین المللی با نقش میانجی رفتار سیاسی بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و از نوع تحقیقات آمیخته کیفی- کمی با رویکرد اکتشافی است. بدین منظور جامعه آماری پژوهش دو بخش است. در بخش کیفی شامل مدیران و خبرگانی است که در زمینه مدیریت ورزشی تخصص علمی، اجرایی و یا هر دو را دارند. در بخش کمی نیز شامل مدیران میانی ستادی وزارت ورزش و جوانان (150 نفر)، رؤسای فدراسیون های ورزش های المپیکی (33 نفر)، رؤسای هیأت های ورزشی های المپیکی (1023 نفر) است. نمونه آماری در بخش کیفی به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. در بخش کمی نیز به تعداد قابل کفایت جهت مدلسازی معادلات ساختاری در محیط نرم افزار PLS از فرمول کوکران استفاده شد که تعداد 384 نفر به عنوان نمونه آماری در نظر گرفته شد. برای گردآوری داده های خام در بخش کیفی از پرسشنامه های محقق ساخته دیپلماسی ورزشی، کسب کرسی های بین المللی کشاورز و همکاران (1396) و رفتار سیاسی تانا (2016) استفاده شد. در بخش کیفی، برای تجزیه وتحلیل داده ها از روش تجزیه وتحلیل داده ها به شیوه گلیزر استفاده شد. برای بررسی و پاسخ به پرسش های پژوهش و رسم و تدوین مدل اندازه گیری و مدل ساختاری از نرم افزارهای SPSS نسخه 26، Smart PLS نسخه 0/2 استفاده شد. یافته ها: در بخش کیفی، شاخص های دیپلماسی فرهنگی استخراج شد، در بخش کمی نیز مدل پژوهش به تأیید رسید، بنابراین نتایج نشان داد که دیپلماسی ورزشی بر کسب کرسی های بین المللی با نقش میانجی رفتار سیاسی تأثیر دارد. نتیجه گیری: استفاده از نمایندگان ورزشی به عنوان دیپلمات یا سفیران کشورها نمونه ای از روابط ورزش و محیط بین المللی است که می توانند نقش سازنده ای در روابط بین المللی کشورها بازی کنند. یافته ها: نتایج نشان داد که دیپلماسی ورزشی بر کسب کرسی های بین المللی با نقش میانجی رفتار سیاسی تأثیر دارد. نتیجه گیری: بنابراین پیشنهاد می شود استفاده از نمایندگان ورزشی به عنوان دیپلمات یا سفیران کشورها نمونه ای از روابط ورزش و محیط بین المللی می باشند که می توانند نقش سازنده ای در روابط بین المللی کشورها بازی کنند.

هدف اصلی تحقیق، طراحی مدل دیپلماسی فرهنگی ورزش ایران می باش. این تحقیق از نوع کیفی(تک روشی) و به لحاظ راهبرد از نوع داده بنیاد براساس رویکرد یا رویه سیستماتیک (استروس و کوربین، 1990) است. شرکت کنندگان این تحقیق شامل کلیه متخصصان و کارشناسان، نخبگان آگاه و صاحب نظران دارای تجربیات ارزشمند و مدیریتی در حوزه روابط بین الملل و دیپلماتیک و فرهنگ  با رویکرد  ورزشی و غیرورزشی در وزارت ورزش و جوانان، امور خارجه، فرهنگ و ارشاد اسلامی و....، روسای فدراسیون ها، کمیته ملی المپیک و پارالمپیک بودند که با استفاده از روش داده بنیاد(هدفمند قضاوتی)، انتخاب شدند. به منظور اندازه گیری متغیرهای تحقیق از مصاحبه عمیق(نیمه ساختارمند) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده های تحقیق از طریق روش استراوس و کوربین صورت گرفت. در مجموع 440 کد از میان 19 مصاحبه استخراج شد. بعد از استخراج کدهای مشابه و پس از بررسی و کنار هم قرار دادن آن ها و حذف مفاهیم تکراری، 134 مفهوم اصلی مشخص گردید. در کدگذاری محوری 134 کد که شامل 17 مفهوم به عنوان شرایط علی ب وجود آورنده وضع موجود چگونگی توسعه دیپلماسی فرهنگی ورزش، 24 مفهوم به عنوان زمینه به وجود آورنده وضع موجود، 28 مفهوم به عنوان عوامل مداخله گر به وجود آورنده وضع موجود، 49 مفهوم درحوزه راهبردها و راهبرد های اثربخش در ایجاد وضعیت مطلوب و در نهایت 16 مفهوم به عنوان پیامدهای ناشی از اعمال راهبردهای عمل شناسایی شدند. کدهای محوری در 26 مقوله اصلی (کد انتخابی) دسته بندی شدند. مصادیق و مفاهیم به دست آمده در قالب الگوی پارادایمی شامل شرایط علیّ(5 مقوله)، شرایط زمینه ای(4 مقوله)، شرایط مداخله گر(5 مقوله)، راهبردها(8 مقوله) و پیامدها(4مقوله) بود.براساس مطالعه مبانی نظری، مصاحبه با نخبگان و نتایج مستخرج از تحقیق، محقق به این باور رسید که دیپلماسی فرهنگی ورزش ایران در مسیر تحقق خود لاجرم با مشکلی با هویت الگوریتم هزارتو روبروست. دیپلماسی فرهنگی ورزش ایران که بر مبنای ضوابط زیرساختی حکمرانی ایرانی- اسلامی قرار دارد، لازم است تا در مسیر خود با سازمان های مختلفی نظیر وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم، وزارت امورخارجه، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، کمیته ملی المپیک و پارالمپیک، فدراسیون ها، باشگاه ها و شهرداری ها تعامل های رسمی برقرار نماید. علاوه بر این توجه به ضوابط فرهنگی حکومت جمهوری اسلامی ایران، ضوابط دین مبین اسلام، ژئو فرهنگ زیست بومِ متنوع و ضوابط فرهنگی 7 قوم اصلی و ده ها اقوام اختلاطی با فرهنگ های متفاوت را در نظر داشته باشد تا نه تنها مانعی برای برون رفت از این معضل پیچیده نداشته باشد، بلکه ورزش ایران  بدلیل هویت توامان ملی-بین المللی به عنوان عامل یکپارچگی فرهنگ ایرانی- اسلامی باشد. پیشنهاد محقق در حل الگوریتم هزارتوی دیپلماسی فرهنگی ورزش ایران، استفاده از الگوریتم پیمایش معکوس می باشد.

هدف تحقیق حاضر، مطالعه نقش دیپلماسی ورزش در توسعه روابط بین الملل با کشورهای حوزه خلیج فارس بود. ازاین رو، تحقیقی کاربردی و اکتشافی به روش آمیخته با راهبرد نظریه سازی داده بنیاد بر اساس مدل گلیزر و رویکرد استقرایی انجام شد 16 مصاحبه با اساتید مدیریت ورزشی و دیپلماسی ورزشی شاغل یا همکار در وزارت ورزش و جوانان، کمیته ملی المپیک و وزارت امور خارجه تا اشباع نظری صورت گرفت. تحلیل داده های کیفی طی دو مرحله کد گذاری واقعی و کدگذاری نظری انجام و در نهایت 64 کد باز در 12 مفهوم و 4 مقوله شناسایی شد. جهت تدوین مدل، داده های 311 نفر از کارشناسان حوزه مربوط به تحقیق با روش معادلات ساختاری بررسی شد. با توجه به نتایج دیپلماسی فرهنگی، رسانه ای، اقتصادی و عمومی به ترتیب بیشترین اثر را در دیپلماسی ورزشی با کشورهای حوزه خلیج فارس خواهند داشت. در این بین استفاده از ظرفیت سازمان های مردم نهاد منطقه، تعامل با دستگاه دیپلماسی کشور و تولید آثار رسانه ای مشترک با سایر کشورها، همکاری اقتصادی با کارآفرینان حوزه خلیج فارس و تنظیم سند همکاری وزارت ورزش و جوانان با وزارت امور خارجه موثرترین راهبردها هستند. تشکیل کمیته ای مرکب از نهاد های متولی ورزش و دیپلماسی کشور و برنامه ریزی برگزاری رویداد ورزشی در حوزه خلیج فارس با پیام صلح و دوستی پیشنهاد می شود.

هدف از پژوهش حاضر مطالعه تطبیقی مبتنی بر مدل بردی دیپلماسی ورزشی در کشورهای بریک و مقایسه آن با وضعیت دیپلماسی ورزشی در ایران بود؛ پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی بود که با بررسی بیش از 50 مقاله، کتاب، یادداشت، خبر و ... طی سال های 1380 تا 1397 با استفاده از روش بردی انجام شد. برای دستیابی به اطلاعات مورد نیاز متون انگلیسی و فارسی تا پایان سال 2018 میلادی جمع آوری شد؛ یافته های پژوهش نشان داد کشورهای دارای اقتصاد نوظهور (برزیل، روسیه، هند و چین) با ارائه برنامه ای جامع و در قالب استفاده از ورزشکاران، مربیان، داوران و حتی ورزش دانشجویان به دنبال تحقق اهداف کلان سیاسی خود در بستر ورزش هستند؛ حال آنکه تصمیم گیران جمهوری اسلامی ایران از ورزش به عنوان پدیده ای صرفاً برای سرگرمی و تفریح از فضای ورزش جهان بسنده کرده اند.

این پژوهش با هدف ارائه مدلی برای توسعه دیپلماسی ورزشی جمهوری اسلامی ایران مبتنی بر قابلیت های کمیته ملی المپیک انجام شده است. این پژوهش از نوع کیفی و با استفاده از روش رویکرد ترکیبی در نظریه داده بنیاد انجام شده است جامعه آماری پژوهش شامل مدیران ارشد کمیته ملی المپیک و اساتید مدیریت ورزشی صاحب نظر در حوزه دیپلماسی ورزشی بود. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با ۱۳ نفر از خبرگان جمع آوری شد و تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. تحلیل داده ها با استفاده از کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شد و نرم افزار MAXQDA نسخه ۲۰۲۲ برای تحلیل داده ها استفاده گردید. یافته های پژوهش نشان داد که توسعه دیپلماسی ورزشی در ایران شامل ۴ مقوله اصلی، ۲۶ مفهوم و ۱۴۵ گویه است. مقوله های اصلی شامل بهبود شرایط کشور، تقویت ارتباطات بین المللی، اهداف و سیاست ها، تعیین برنامه ها و استفاده از ظرفیت های ورزشی کشور می شوند. راهبردهای توسعه دیپلماسی ورزشی نیز شامل راهبردهای زیرساختی و مالی، استفاده از ابزارهای ارتباطی و راهبردهای مدیریتی است. پیامدهای توسعه دیپلماسی ورزشی شامل توسعه ورزش و زیرساخت های ورزشی کشور و پیامدهای مثبت ملی و بین المللی است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که دیپلماسی ورزشی می تواند به عنوان ابزاری مؤثر در توسعه روابط فرهنگی و اجتماعی بین کشورها عمل کند و به تقویت هویت فرهنگی و ملی کمک نماید.