مطالب

هدف ا صلی این پژوهش بررس ی ویژگیهای روان سنج ی ن سخ ه عراقی آزمون ر شد حرکت ی در شت – ن سخه سوم در کودکان 5 تا 9 سال عراقی و هدف دوم آن مقایسه رشد مهارتهای حرکتی درشت کودکان ایرانی و عراقی بود. برای هدف اول 400 کودک به روش نمونهگیری خو شه ای از ک شور عراق بهعنوان شرکت کننده انتخاب و با ا ستفاده از آزمون 8 سلا ه عراقی - ر شد مهارت های حرکتی در شت - 3 ارزیابی شدند. همچنین برای هدف دوم 30 نفر از شرکت کنندگان 9 به صورت ت صفا د ی ساده انتخاب و با یک گروه 30 نفری م شابه از کودکان ا یرانی مقای سه شدند . بهمنظور تجزیهوتحلیل دادهها از روشهای آماری ضر یب آلفای کرونباخ، ضر یب همب ستگ ی درونطبقهای پیر سون، روش تحلیل عاملی و آزمون تی استفاده شد. ضرا یب پایایی همسانی درونی برای خردهآزمون حرکات جابهجایی، مهارتهای توپی و کل آزمون 0 اپ ی ایی ارزی اب مجدد ب ا / 0 و 91 /90 ،0/ 0، اپ ی ایی آزمون – آزمون مجدد اب ضرای ب 89 / 0 و 87 /85 ،0/ ب ه ترتی ب اب 77 0 محاسبه شد. همچنین بین عملکرد / 0 و 84 /80 ،0/ 0 پایایی درون ارزیاب با ضرایب 66 / 0 و 88 /85 ،0/ ضرایب 77کودکان ایرانی و عراقی در خردهآزمونهای حرکات جاب هجایی، مهارت های توپی و نمره کل مهارت های حرکتی درشت P > 0/ تفاوت معن اداری مشاهده نشد ( 05 ). با توجه به تأیی ا د ر و یی و اپ ی ایی میتوان از این آزمون ب ا اطمینان برای ارزیابی رشد مهارتهای حرکتی درشت استفاده کرد. نتایج بهدستآمده محدود به جامعه پسران 5 تا 9 ساله عراقی است و برای استفاده در جامعه دختران و دامنه سنی دیگر، به تحقیقات تکمیلی نیاز است.

تحقیق حاضر، با هدف بررسی تصویرسازی پتلپ بر انتقال دوطرفه مهارت هندبال انجام گرفت. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان کارشناسی تربیت بدنی دانشگاه تهران بود که 24 نفر از آنها داوطلبانه در این تحقیق مشارکت داشتند. آزمودنی ها پس از شرکت در پیش آزمون به طور تصادفی به دو گروه تصویرسازی با دست برتر و غیربرتر تقسیم شدند. سپس مداخله تصویرسازی پتلپ با دست برتر و غیربرتر به مدت 12 جلسه اعمال شد. پس از آخرین جلسه، پس آزمون مشابه با پیش آزمون و 24 ساعت بعد آزمون یادداری انجام گرفت و پس از 30 دقیقه، آزمون انتقال به صورت مهارت شوت سه گام هندبال انجام گرفت. پس از اطمینان از همسانی واریانس ها با آماره لون و نرمال بودن داده ها با آزمون شاپیروویلک، از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیری و تحلیل واریانس با اندازه های تکراری در سطح 05/0α= استفاده شد. نتایج نشان داد که مداخله تصویرسازی پتلپ تأثیر معناداری بر انتقال مهارت در هر دو عضو برتر و غیربرتر دارد و انتقال دوطرفه در تمام مراحل این پژوهش صورت گرفته است (05/0≥P). بنابراین، می توان گفت که تصویرسازی پتلپ سبب وقوع پدیده انتقال دوطرفه می شود و پیشنهاد می شود افراد هنگام به کارگیری انتقال دوطرفه از تصویرسازی ذهنی پتلپ برای بهبود مهارت خود استفاده کنند.

هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر خطای بینایی بر یادگیری یک مهارت حرکتی پرتابی در کودکان مبتلا به اوتیسم بود. روش تحقیق از نوع نیمه تجربی با طرح سنجش مکرر و آزمون یادداری بود. نمونه آماری تحقیق 33 نفر از کودکان 10 ساله مبتلا به اوتیسم بودند که به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه ادراک دایره بزرگ تر، ادراک دایره کوچک تر و گروه کنترل تقسیم شدند. ابزار مورد استفاده در خطای ابینگهاوس نمایش داده شده روی زمین و کیسه لوبیا برای پرتاب از پایین شانه به سمت هدف بود. روش اجرا بدین صورت بود که ابتدا شرکت کنندگان 10 کوشش را در مرحله پیش آزمون اجرا کردند. سپس در مرحله اکتساب 20 بلوک 10 کوششی را اجرا کردند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه اکتساب آزمون یادداری در 10 کوشش از آزمودنی ها گرفته شد. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها، از آزمون تحلیل واریانس مرکب با اندازه گیری تکراری، تحلیل واریانس یکراهه به همراه تعقیبی توکی استفاده شد. نتایج نشان داد که هم در مرحله اکتساب و هم در مرحله یادداری بین گروه ها تفاوت معناداری مشاهده شد که این تفاوت به نفع گروه ادراک دایره بزرگ تر بود. در کل، نتایج این تحقیق نشان داد که دستکاری ساده ادراکی می تواند یادگیری حرکتی را در کودکان مبتلا به اوتیسم افزایش دهد. بنابراین، به مربیان و معلمان ورزشی پیشنهاد می شود که از این متغیر به منظور بهبود عملکردها و بهبود جلسات تمرینی استفاده کنند.

با توجه به اینکه در دوره سالمندی، با بروز ناهنجاری های اسکلتی-عضلانی و به تبع آن تغییرات در عملکرد بیومکانیکی همراه است؛ استفاده از برنامه های تمرینی مناسب با رویکرد پیشگیری و یا کاهش تبعات منفی ناشی از این تغییرات، در دستور کار متخصصان حوزه بازتوانی ورزشی و کاردرمان ها قرار دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین استقامتی در خشکی، آب و ترکیبی بر متغیرهای منتخب کینماتیکی راه رفتن غیرارادی مردان 75-60 سال بود. در این پژوهش نیمه تجربی، 60 مرد به صورت داوطلبانه شرکت نمودند و به صورت تصادفی در سه گروه 20 نفره، هشت هفته تمرین استقامتی در خشکی، در آب و ترکیبی قرار گرفتند . از آزمون های آماری تی وابسته برای مقایسه پیش و پس آزمون و تجزیه وتحلیل کوواریانس برای مقایسه اثر سه نوع تمرین بر متغیرهای وابسته استفاده شد. یافته ها تاثیر انجام تمرین استقامتی در خشکی، آب و ترکیبی در افزایش معنادار میزان طول گام نرمالیزه، جابجایی مرکز جرم بدن در محورهای قدامی-خلفی و داخلی-خارجی، دامنه حرکتی مفاصل ران، زانو و دورسی فلکشن مچ پا راه رفتن غیرارادی را نشان داد ( 0/05 > P )، با وجود اینکه به نظر می رسد استفاده از تمرینات استقامتی در خشکی، آب و ترکیبی می تواند اثر مثبت بر متغیرهای منتخب کینماتیکی سالمندان حین راه رفتن داشته باشد؛ تجزیه و تحلیل کوواریانس یک راهه نشان داد که تمرینات استقامتی ترکیبی و آب اثر متفاوتی بر متغیر جابجایی مرکز جرم بدن دارد و می توان انجام این تمرین را برای بهبود عملکرد راه رفتن و جابه جایی ایمن و مطمئن به سالمندان توصیه کرد. مطالعات آتی جهت بررسی هرچه دقیق تر تفاوت های موجود بین انواع روش های تمرینات استقامتی ضروری به نظر می رسد.

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر بازی های بومی محلی و حیاط پویا بر کارکرد شناختی، سواد بدنی و پیشرفت تحصیلی کودکان 8 تا 12 ساله بود. آزمودنی ها 60 دانش آموز دبستانی پسر با میانگین و انحراف معیار سنی 43/2 ± 32/10 سال بودند. اجرای این پژوهش شامل چهار مرحله پیش آزمون و تمرینات به دو شیوه بازی های بومی-محلی و حیاط پویا، پس آزمون و آزمون پیگیری بود. متغیرهای وابسته شامل کارکرد شناختی، سواد بدنی و پیشرفت تحصیلی بود که بهترتیب از ابزارهای تکلیف معکوس، سواد بدنی کانادا، پرسشنامه خودکارامدی تحصیلی برای ارزیابی آنها استفاده شد. بازی های بومی-محلی شامل آموزش براساس دوازده بازی بومی-محلی بود که بیشتر بر حرکت و تعامل بین فردی تکیه داشتند. علاوه بر این، گروه کنترل تمرینات حیاط پویا را که شامل برخی از حرکات از پیش تعیین شده بود، انجام دادند. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها، توسط آزمون شاپیرو-ویلک، از آمار توصیفی و روش های آماری آزمون تحلیل واریانس مرکب 3*2 و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد. نتایج نشان داد مقادیر کارکرد شناختی برای گروه تمرینات بازی های بومی محلی به نسبت گروه کنترل بیشتر بود (001/0; P=49/14F=). در ضمن سواد بدنی گروه بازی های بومی محلی افزایش بیشتری نسبت به گروه کنترل داشت (001/0; P=53/70F=). علاوه بر این، امتیازات پیشرفت تحصیلی برای گروه بازی های بومی محلی و کنترل در مرحله پس آزمون به نسبت پیش آزمون افزایش یافته بود (01/0; P=44/34F=)، اما این افزایش در گروه بازی های بومی محلی بیشتر بود (03/0; P=17/2t=). نتایج پژوهش حاضر، بازی های بومی محلی را به عنوان مدلی بهتر در مقایسه با مدل حیاط پویا، برای بهبود کارکرد شناختی، سواد بدنی و پیشرفت تحصیلی کودکان، پیشنهاد می کند.

هدف پژوهش حاضر، تعیین روایی و پایایی نسخه فارسی پرسشنامه شایستگی حرکتی ادراک شده در دوره کودکی بود. این پرسشنامه شامل دو بعد شایستگی ادراک شده مهارت های جا به جایی (شامل دویدن، پرش جفت، لی لی کردن و جهیدن) و شایستگی ادراک شده مهارت های کنترل شیء (شامل پرتاب کردن، دریافت کردن، شوت کردن و دریبل درجا) است. بدین منظور 184 دانش آموز 7 تا 13 ساله (95 دختر و 89 پسر) به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و در شرایط استاندارد و مشابه پرسشنامه 24 سوالی شایستگی حرکتی ادراک شده را تکمیل نمودند. برای تعیین پایایی پرسشنامه از ضریب آلفای کرونباخ و برای تعیین روایی ابزار از روایی سازه به روش تحلیل عاملی تاییدی، روایی همگرا، تفاوت های گروهی و تفاوت های سنی استفاده شد. ضریب آلفای کرونباخ و نتایج تحلیل عاملی تاییدی نشان داد، نسخه فارسی این پرسشنامه از ساختار دو عاملی (24 سوالی) پرسشنامه اصلی حمایت کرده و دارای همسانی درونی مطلوبی است. همچنین روایی سازه ابزار به روش روایی همگرا (ارتباط مثبت و معنی دار شایستگی حرکتی ادراک شده و شایستگی حرکتی واقعی)، تفاوت های سنی (شایستگی حرکتی ادراک شده بالاتر کودکان خردسال تر) و تفاوت های گروهی (شایستگی حرکتی ادراک شده بالاتر پسران نسبت به دختران) مورد بررسی و تایید قرار گرفت. نتایج این پژوهش نشان می دهد نسخه فارسی پرسشنامه شایستگی حرکتی ادراک شده در دوره کودکی دارای روایی و پایایی قابل قبولی است و به معلمین ورزش و مربیان توصیه می شود برای کودکان در دوره کودکی میانی و پایانی (7 تا 13 سال)، از این ابزار برای ارزیابی شایستگی حرکتی ادراک شده استفاده نمایند.

هدف این پژوهش طراحی مدل مدیریت کیفیت نظام آموزش تربیت بدنی و ورزش در مدارس بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، از حیث ماهیت توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری پژوهش تمامی استادان مدیریت ورزشی، معاونان و کارشناسان وزارت آموزش و پرورش و معلمان تربیت بدنی و ورزش بودند و نمونه آماری به صورت در دسترس انتخاب شدند. به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد و روایی صوری پرسشنامه توسط صاحب نظران (14 نفر)، تأیید شد. همچنین پایایی آن با استفاده از آزمون آلفای کرونباخ (99/0) و پایایی ترکیبی محاسبه شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها و بررسی برازش مدل از مدلسازی معادلات ساختاری در نرم افزار PLS3-SPSS24 استفاده شد. نتایج نشان داد که برنامه ریزی کیفیت آموزش اثر معنا داری بر فرایند برنامه آموزشی (31/62) دارد، اما بر نتایج (20/1) آن به طور مستقیم اثر ندارد. همچنین متغیر فرایند به طور مستقیم اثر معنا داری بر نتایج برنامه آموزشی دارد (05/11). نتایج فرضیه میانجی نیز حاکی از این بود که برنامه ریزی کیفیت آموزشی بر نتایج آن از طریق متغیر میانجی فرایندها اثر معناداری دارد (13/11). بنابراین می توان گفت که با استفاده از رویکرد سیستمی (توجه به ورودی ها؛ فرایندها و خروجی های سیستم) به منظور ارتقای تضمین کیفیت آموزش درس تربیت بدنی و ورزش گام برداشت و تمام این فرایندها را به صورت سیستم یکپارچه و مرتبط در نظر گرفت تا بتوان به نتایج مطلوبی در این زمینه دست یافت.

نوع تمرکز توجه بر وضعیت فیزیولوژیکی و روانشناختی افراد در طول دویدن تاثیرگذار است. هرچند نقش موثر راهبردهای توجه بیرونی در تولید حرکات بهینه بارها مورد تاکید قرار گفته است، اما هنوز نقش توجه به عوامل مرتبط و نامرتبط با حرکت در شرایط دستکاری قیود مختلف تکلیف و فرد، به خوبی مشخص نشده است. بنابراین، تحقیق حاضر با هدف بررسی نقش راهبردهای توجهی مربوط و نامربوط با بعد درونی و بیرونی بر اقتصادِ دویدن افراد مبتدی انجام شد. دوازده زن مبتدی (دامنه سنی 18 تا 30 سال) تکلیف دویدن روی تردمیل را انجام دادند. به منظور اندازه گیری سرعت حداکثر شرکت کنندگان، سرعت تردمیل با 6 کیلومتر بر ساعت شروع شد و پس از هر یک دقیقه سرعت 2 کیلومتر بر ساعت افزایش یافت. این روند تا زمانی که خستگی ارادی پدیدار شود، ادامه داشت. سرعت استفاده شده در هر چهار شرایط آزمایشی (درونی مربوط، بیرونی مربوط، درونی نامربوط، بیرونی نامربوط) 70% سرعت بیشینه ی هر فرد بود. نتایج آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری نشان داد، که استراتژی توجه مربوط درونی/ بیرونی منجر به اکسیژن مصرفی بالاتر، در نتیجه اقتصاد دویدن پایین تر در افراد مبتدی گردید. نتایج گروه توجه نامربوط درونی/ بیرونی نشان داد که دویدن با این دو شرایط سبب مصرف اکسیژن کمتر گردید (اقتصاد بالاتر). نتایج این پژوهش پیشنهاد می کند که توجه نامربوط اقتصادی ترین روش در دویدن افراد مبتدی است.

هدف از این پژوهش طراحی مدل حمایت از حق مالکیت فکری در ورزش ایران است. روش تحقیق به شیوه کیفی و مبتنی بر نظریه پردازی داده بنیاد است. گردآوری اطلاعات از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام گرفت. نمونه گیری به صورت هدفمند و به شیوه نمونه گیری متوالی تا رسیدن به کفایت نظری داده ها (23 نفر از استادان رشته مدیریت ورزشی، حقوق و استادان فعال حقوق ورزشی) انجام گرفت. روایی و پایایی مطلوب ابزار مصاحبه از حسابرسی فرایند و توافق درون موضوعی به دست آمد و برای تحلیل داده ها از سه روش سیستماتیک کدگذاری باز، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی استفاده شد. در نتیجه تحلیل مصاحبه ها 101 کد ثانویه، 38 مفهوم کلیدی و 28 مقوله استخراج شد. بر این اساس 9 طبقه اصلی تحت عنوان «عضویت در نهادهای حقوقی بین المللی و تعامل سازنده با آنها»، «زمینه های فرهنگی، اجتماعی، دینی و سیاسی»، «توسعه صنعتی ورزش»، «وضع قوانین حاکمیت فکری در ورزش»، «سازوکارهای آموزشی و پرورشی»، «نظارت و صیانت از قانون»، «ایجاد ساختارها و مدیریت حق مالکیت فکری»، «مزایا و منافع حق مالکیت فکری» و «حق مالکیت فکری مصادیق ورزشی» به وجود آمد. به طور کلی می توان گفت مالکیت فکری در ورزش متأثر از عوامل متعددی است و بهره برداری از آن نیازمند فعال سازی سازوکارهای مختلف است.

هدف این پژوهش مطالعه اثر هشت هفته تمرینات DNS بر پاسچر، قدرت و استقامت عضلات تنه دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر بود. 26 دانش آموز دختر کم توان ذهنی بر اساس نمره ضریب هوشی همتاسازی شده و در دو گروه کنترل و تجربی قرار گرفتند که گروه تجربی تمرینات را طی 24 جلسه انجام دادند. متغیرهای قدرت و استقامت عضلات تنه، زاویه سر و گردن و قوس های پشتی و کمری آزمودنی ها به ترتیب توسط دینامومتر دیجیتالی دستی، تست سورنسن، ساید پلانک، پلانک، فتوگرامتری و خط کش منعطف ارزیابی گردید. داده ها توسط روش آماری تحلیل واریانس برای داده های تکراری تحلیل شد. اجرای هشت هفته تمریناتDNS منجر به ایجاد تفاوت معناداری در عملکرد عضلانی و پاسچر بین گروه تجربی و کنترل گردید (05/0>P) . بر اساس نتایج حاضر استفاده از تمرینات DNS در فرایند توانبخشی جسمانی دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر توصیه می شود.

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیم بر اهمال کاری تحصیلی و خودشفقت ورزی دانش آموزان المپیاد ورزشی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. از بین 388 نفر از دانش آموزان شرکت کننده در المپیاد ورزشی استان گلستان، با روش نمونه گیری تصادفی، 185 نفر برای غربال گری انتخاب شدند. چهل و پنج نفر دارای اهمال کاری تحصیلی بالا و خودشفقت ورزی پایین بودند که از میان آنها 30 نفر به روش تصادفی ساده انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش به مدت 10 جلسه به صورت هفتگی تحت آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیم قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد. نتایج نشان داد بین میانگین های پس آزمون دو گروه آزمایش و کنترل تفاوتی معنا دار وجود دارد. بدین معنا که آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیم سبب کاهش میزان اهمال کاری تحصیلی و افزایش خودشفقت ورزی دانش آموزان شرکت کننده در المپیاد ورزشی می شود.

 هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط بین فعالیت بدنی، درگیری تحصیلی در آموزش مجازی، استرس، اضطراب و افسردگی در دانشجویان در دوران قرنطینه بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود که با استفاده از پرسش نامه به صورت مقطعی انجام شد. جامعه موردنظر پژوهش دانشجویانی بودند که از طریق آموزش مجازی در منزل مشغول به تحصیل بودند.287 نفر به عنوان نمونه در این پژوهش شرکت داشتند که از روش نمونه گیری گلوله برفی برای انتخاب نمونه ها استفاده شد. بررسی نتایج به صورت ترکیبی از روش های کمی و کیفی بود در روش کیفی از راهنمای تفسیر پرسش نامه های فعالیت بدنی و استرس، اضطراب و افسردگی به بررسی فردبه فرد افراد به صورت رتبه ای پرداخته شد. در روش کمی از دو دسته آمار توصیفی و استنباطی استفاده شد. برای آمار توصیفی از شاخص های گرایش به مرکز و پراکندگی و برای آمار استنباطی با توجه به عدم نرمال بودن داده ها از آزمون همبستگی اسپیرمن استفاده شد. نتایج این پژوهش در بررسی های کیفی نشان داد که 68 درصد دانشجویان ازنظر فعالیت بدنی غیرفعال هستند و 23 درصد از حالت نرمال استرس، 81 درصد از حالت نرمال اضطراب و 49 درصد از حالت نرمال افسردگی خارج شده اند. در بررسی های کمی آزمون همبستگی اسپیرمن نشان داد که درگیری تحصیلی دانشجویان در آموزش مجازی دانشگاه با فعالیت بدنی و سن دارای ارتباط معنادار و مثبت و با افسردگی و اضطراب دارای همبستگی معنادار معکوس بود. همچنین فعالیت بدنی با استرس، اضطراب و افسردگی همبستگی معنادار معکوس داشت. 

پژوهش حاضر با هدف تأثیر اعتقاد به آخرت گرایی و دنیاگرایی بر سلامت روان در ورزشکاران طراحی و اجرا شد. روش پژوهش حاضر پیمایشی است که به صورت میدانی انجام گردید. پژوهش حاضر از جمله مطالعات کاربردی است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی ورزشکاران حرفه ای بودند که تعداد دقیقی از آنان در دسترس نبود. بر حسب انتخاب در دسترس با توجه به فرمول حجم نمونه کوکران در شرایط نامشخص بودن جامعه، تعداد 384 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. در نهایت پس از توزیع و جمع آوری پرسش نامه های پژوهش، تعداد 354 پرسش نامه مورد تحلیل قرار گرفت. ابزار پژوهش حاضر شامل پرسش نامه 28 سئوالی سلامت عمومی (4 مؤلفه نشانه های جسمانی، اضطراب و بی خوابی، نارسا کنش وری اجتماعی و افسردگی)، پرسش نامه محقق ساخته 7 سئوالی اعتقاد به آخرت گرایی و پرسش نامه محقق ساخته 10 سئوالی اعتقاد به دنیاگرایی بود. در پژوهش حاضر جهت تحلیل داده های پژوهش از روش معادلات ساختاری استفاده شد. کلیه روند تحلیل داده های پژوهش حاضر در نرم افزارهای اس.پی.اس.اس و پی.ال.اس انجام شد. مطابق با نتایج مدل پژوهش مشخص شد با توجه به میزان تی به دست آمده، اعتقاد به دنیاگرایی بر سلامت روان تأثیری به میزان 267/0- دارد. همچنین نتایج پژوهش نشان داد اعتقاد به آخرت گرایی بر سلامت روان تأثیری به میزان 603/0 دارد.

پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل پیش آیندها و پس آیند های چابکی استراتژیک در کسب وکارهای کوچک و متوسط ورزشی انجام شد. پژوهش به صورت آمیخته (کیفی-کمی) بود که بخش کمی آن از نظر شیوه گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی بود. در بخش اول (کیفی) برای اجرای مصاحبه میدانی، جامعه آماری پژوهش، اساتید برجسته در حوزه مدیریت ورزشی و متخصص در کسب وکارهای ورزشی و صاحبان برجسته کسب و کارهای ورزشی بودند که این افراد در دو فاز اولیه و ثانویه به ترتیب به صورت هدفمند و گلوله برفی برای مصاحبه های کیفی در موضوع پژوهش انتخاب شدند (14 مصاحبه و تا حد اشباع نظری ادامه یافت). در بخش دوم یعنی بخش کمی، بعد از گردآوری اطلاعات حاصل از پژوهش کیفی، پرسشنامه ای با 51 گویه و در قالب سه مؤلفه پیش آیندهای چابکی استراتژیک، چابکی استراتژیک و پس آیندهای چابکی استراتژیک ساخته شد و در بین صاحبان کسب وکارهای کوچک و متوسط ورزشی شهر تهران توزیع شد (269 نفر). از شاخص های کشیدگی و چولگی به منظور بررسی توزیع داده ها (طبیعی یا غیرطبیعی بودن) استفاده شد و برای بررسی و پاسخ به سؤال های پژوهش و رسم و تدوین مدل اندازه گیری و مدل ساختاری از نرم افزارهای اس پی اس اس نسخه 24، پی ال اس نسخه 2.0 و نرم افزار مکس کیودی ای نسخه پرو استفاده شد. نتایج نشان داد که فرهنگ سازمانی، ساختار سازمانی و چابکی سازمانی از مقوله های اصلی پیش آیندهای چابکی استراتژیک، همچنین وضوح چشم انداز، قابلیت های اصلی، اهداف استراتژیک منتخب، مسئولیت مشترک و اقدام از مقوله های اصلی چابکی استراتژیک و درنهایت عملکرد مالی، عملکرد غیرمالی و کسب مزیت رقابتی از مقوله های اصلی پس آیندهای چابکی استراتژیک بودند. نتایج معادلات ساختاری روابط موجود در مدل پژوهش را تأیید کرد.

پژوهش حاضر با هدف بررسی مارپله های دستیابی به اهداف توسعه پایدار (دستور کار 2030 سازمان ملل) از طریق ورزش انجام شد. در استعاره مارپله، پله به مثابه عواملی است که در رسیدن به اهداف نقش سرعت دهنده دارند و مار به عنوان عوامل بازدارنده نیل به اهداف است. روش پژوهش حاضر کیفی و از نوع نظریه داده بنیاد بود. ابتدا 95 مقاله با دو کلید واژه «توسعه» و «ورزش» در 30 نشریه تأییدشده از سوی وزارت علوم بررسی شدند. سپس 13 مصاحبه با صاحب نظران حوزه های مختلف توسعه پایدار از وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و پارالمپیک، مرکز تحقیقات پزشکی ورزشی و اساتید دانشگاهی که به روش نمونه گیری قضاوتی انتخاب شده بودند، انجام شد. تعداد ۷۲ کد مستقل اولیه و براساس قرابت مفهومی و معنایی بین کدها، ۲۰ مفهوم اصلی در قالب ۱۲ مقوله به عنوان مارهای مسیر دستیابی به اهداف توسعه پایدار از طریق ورزش ایران شناسایی شدند. این موانع در شش هدف دستور کار 2030 بررسی شدند که ورزش نقشی مستقیم در دستیابی به آن ها دارد. همچنین پله ها در قالب این شش هدف بررسی شدند که به ۲۶ کد، ۱۴ مفهوم و 9 مقوله دسته بندی شدند. به طورکلی، ورزش در دستیابی به اهداف توسعه پایدار، بیشتر با موانعی در سطح کلان (مانند یکپارچه نبودن سیاست گذاری ها و زیرساخت های ناکافی) مواجه است. قوانین و آیین نامه ها در برخی اهداف جزو پله ها به شمار می روند، اما بیشتر پله ها را می توان در سطح فردی (اشتیاق و انگیزه های فردی و جمعیت جوان) و سطح جامعه (نهادهای مدنی) یافت.

این پژوهش با هدف بررسی الگوی نقش ورزش در تبیین دیپلماسی عمومی ایران انجام شده است. پژوهش حاضر در چارچوب رویکرد کیفی انجام شد و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری شدند. جامعه آماری پژوهش، افراد متخصص و خبره در زمینه دیپلماسی عمومی و ورزش شامل اساتید مدیریت ورزشی (هشت نفر)، اساتید روابط بین الملل و علوم سیاسی (سه نفر)، مقامات عالی ورزش کشور (سه نفر) و ورزشکاران نخبه (سه نفر) بودند. روش انتخاب نمونه به شیوه هدفمند بود. روش جمع آوری داده ها به صورت مطالعه پژوهش های پیشین و مصاحبه عمیق و باز بود. برای سنجش اعتبار، انتقال و تأییدپذیری، یافته های پژوهش به مشارکت کنندگان ارائه شد. آن ها متن نظریه را مطالعه کردند و نظرهای آن ها اعمال شد. روش استفاده شده برای قابلیت اعتماد، روش توافق درون موضوعی بود. میانگین میزان توافق درون موضوعی برابر با 0.73 گزارش شد. براساس یافته های حاصل از مصاحبه نیمه ساختاریافته، مهم ترین عوامل علّی مؤثر بر نقش ورزش در تبیین دیپلماسی عمومی ایران شامل قدرت نرم، اطلاعات و ارتباطات، درک و بصیرت هستند. عوامل زمینه ای شامل بازیگردانی و یادگیری و عوامل مداخله گر مؤثر عوامل محیطی هستند. همچنین راهبردهای مؤثر بر نقش ورزش در تبیین دیپلماسی عمومی ایران عبارت اند از: توانمندسازی، شبکه های ارتباطی و پیشران های عمومی. همچنین پیامدهای نقش ورزش در تبیین دیپلماسی عمومی ایران شامل کارکرد اقتصادی، کارکرد فرهنگی، کارکرد سیاسی و توسعه اجتماعی هستند.

این پژوهش با هدف طراحی و تبیین مدل توانمندسازی حرفه ای مدیران زن در ورزش کشور انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. مدیران سازمان های ورزشی و اساتید مدیریت ورزشی دانشگاه ها جامعه آماری پژوهش را تشکیل دادند. نمونه آماری به تعداد قابل کفایت برای مدل سازی در نرم افزار اسمارت پی .ال .اس. به تعداد 167 نفر برآورد شد. نمونه گیری به روش قضاوتی انجام شد. ابزار پژوهش، پرسشنامه مستخرج از بخش کیفی با 89 سؤال در مقیاس پنج گزینه ای لیکرت بود. روایی ابزار پژوهش از طریق ارزیابی روایی محتوایی (10 نفر)، پایایی (آلفای کرونباخ) و روایی سازه (شاخص های برازش) تأیید شد. مدل پژوهش شامل سه سطح زمینه ای، ساختاری-فرایندی و کارکردی با 10 متغیر اصلی و 22 بُعد آن ها بود. نتایج مدل سازی نشان داد که اثر مدیریت ملی (با ضریب مسیر 0.454) و محیط ورزش (با ضریب مسیر 0.373) بر ظرفیت سیستمی معنا دار بود. اثر ظرفیت سیستمی بر راهبردپذیری (با ضریب مسیر 0.794)، تأمین اطلاعاتی (با ضریب مسیر 0.776) و بستر سازمانی (با ضریب مسیر 0.700) معنا دار مشاهده شد. اثر بستر سازمانی، تأمین اطلاعاتی و راهبردپذیری بر آمادگی شغلی معنا دار بود (به ترتیب با ضرایب مسیر 0.897، 0.455 و 0.323). اثر آمادگی شغل نیز بر رویه حرفه ای سازی (با ضریب مسیر 0.752) و رویه توانمندسازی (با ضریب مسیر 0.672) معنادار مشاهده شد. همچنین اثر رویه حرفه ای سازی و رویه توانمندسازی به ترتیب با ضرایب مسیر 0.966 و 0.192 بر نتایج توانمندسازی معنا دار بود. براساس یافته های پژوهش می توان گفت توانمندسازی حرفه ای مدیران زن در سازمان های ورزشی، حاصل برآیند زنجیره ای از عوامل زمینه ای، ساختاری، فرایندی و کارکردی است؛ ازاین رو مداخله مثبت در هریک از عوامل می تواند اثر درخور توجهی بر عملکرد مدیران و تعمیم عدالت جنسیتی در مدیریت سازمان های ورزشی بگذارد.

این پژوهش با هدف آسیب شناسی راهبردی توسعه ورزش همگانی از دیدگاه متخصصان انجام گرفت. پارادایم مورد استفاده در این تحقیق تفسیری با رویکرد کیفی بود که از استراتژی پدیدارشناسی با تاکتیک تحلیل محتوای پنهان برای انجام آن استفاده گردید. ابزار مورد استفاده در این تحقیق مطالعه اسناد مربوط به فدراسیون ورزش همگانی و مصاحبه با 14 نفر از نخبگان و صاحب نظران حوزه ورزش همگانی بود که بصورت هدفمند و با استفاده از قاعده اشباع نظری انتخاب شدند. فرمت داده ها بصورت متن، صوت و فیلم بود که در نهایت به داده های متنی تبدیل شدند. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق کدگذاری و با استفاده از نرم افزار MaxQDA انجام گرفت. به منظور بررسی روایی و پایایی، محقق و دو نفر از متخصصینِ دانشگاهی حوزه ورزش همگانی کار کدگزاری را انجام دادند که حدود 84 درصد کدها با یکدیگر اشتراک داشتند، همچنین مشخص گردید که کدها از نظر علمی معنادار هستند. در مرحله اول 61 کدباز شناسایی شد که پس از مقوله بندی، 13 مقوله ی اصلیِ درون فردی، کمبود زمان، بین فردی، ساختاری، زیرساختی، تغیرات نگرشی، نظام ارتباطی، عملکرد رسانه ها، هماهنگی، فرهنگی، مدیریت و برنامه ریزی، مالی و اقتصادی و منابع انسانی ایجاد گردید که در پایان 4 کد محوری محدودیت، سخت افزاری، نرم افزاری و روان شناختی باقی ماند.

هدف این پژوهش، بررسی ارتباط مسئولیت اجتماعی و قصد حمایتی هواداران تیم های حاضر در لیگ برتر فوتبال ایران و نقش تعدیل گری هویت تیمی بود. پژوهش حاضر توصیفی–همبستگی بود و بر اساس هدف از نوع مطالعات کاربردی است. روش نمونه گیری نیز به صورت در دسترس متشکل از هواداران باشگاه های لیگ برتر بود که برآورد حجم نمونه آن با استفاده از نرم افزار سمپل پاور صورت پذیرفت. در نهایت 295 نفر در نظر گرفته شدند. برای تحلیل داده ها از مدل معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جرئی استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد مسئولیت اجتماعی و هویت تیمی، تأثیر مثبت و معناداری بر قصد حمایتی هواداران دارند؛ همچنین هویت تیمی، رابطه بین مسئولیت اجتماعی و قصد حمایتی را تعدیل می سازد. در نهایت بر اساس یافته های پژوهش حاضر به مدیریت تیم های ورزشی پیشنهاد می شود علایق هواداران در مسائل و موضوع های اجتماعی را در نظر داشته باشند و طرح های مختلف مسئولیت اجتماعی را در برنامه های بلند مدت خود قرار دهند.

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی تمرین مهارت های روان شناختی منتخب بر استحکام ذهنی، تعهد ورزشی و مهارت دریبلینگ فوتبال، فوتبالیست های نوجوان 13 تا 15 سال مشهد صورت گرفت. تعداد 30 نفر از فوتبالیست های نوجوان عضو باشگاه های دسته اول شهر مشهد به عنوان نمونه در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و گواه تقسیم شدند. در مرحله پیش آزمون، آزمودنی ها به تکمیل پرسش نامه های استحکام ذهنی، تعهد ورزشی و همچنین آزمون مهارت دریبلبنگ (مور-کریستین) پرداختند. گروه تجربی به مدت هشت هفته به انجام تمرینات ویژه مهارت دریبلینگ فوتبال به همراه تمرینات منتخب مهارت های روان شناختی پرداخت. در تحلیل داده های پژوهش از آزمون های تحلیل واریانس مرکب و تی مستقل استفاده شد. یافته ها در پس آزمون نشان داد گروه تجربی در تمامی متغیرها عملکرد بهتری نسبت به گروه گواه داشت. نتایج نشان می دهد که تمرین مهارت های روان شناختی شاخص های روانی و عملکرد حرکتی را بهبود می بخشد.