درخت حوزه‌های تخصصی

The learners’ identity is one of the most important key elements of learning to motivate learners to learn English. The aim of this study was to investigate the relationship between the male and female EFL learners’ motivation and their identity with a focus on gender. The study had a descriptive correlational design. The participants of this study were 50 Iranian male and 50 female postgraduate English majors, aged between 23 and 41, who were selected through convenient sampling. Three questionnaires of motivation, hardiness, and perfectionism were distributed among the participants. The results of Pearson correlation analyses demonstrated that there was not a significant relationship between EFL learners’ motivation and their hardiness in both genders. Also, the results showed no significant relationship between EFL learners’ motivation and their perfectionism in the two groups. Moreover, the results of independent-sample t-tests failed to find any significant difference between male and female students’ motivation and their hardiness and perfectionism. 

Despite the general findings that address the positive contribution of teaching pragmatic features to interlanguage pragmatic development, the question as to the most effective method is far from being resolved. Moreover, the potential of literature as a means of introducing learners into the social practices and norms of the target culture, which underlie the pragmatic competence, has not been fully explored. This study, then, set out to investigate the possible contribution of plays, as a medium of instruction, to the pragmatic development through either explicit or implicit mode of instruction. To this end, 80 English-major university students were assigned to four experimental groups: two literary and two nonliterary groups. One of the literary groups (Implicit Play) received typographically enhanced plays containing the speech acts of apology, request, and refusal and the other (Explicit Play) received the same treatment in addition to the metapragmatic instruction on the acts. The medium of instruction for the nonliterary groups were dialogs containing the given functions; they were also given either enhanced input (Implicit Dialog) or input plus metapragmatic information (Explicit Dialog). Analyses of the four groups’ performance on a Written Discourse Completion Test (WDCT) before and after the treatment did not show any advantage for the literary medium, i.e., there was no significant difference between literary and nonliterary groups. It was rather the mode of instruction that mattered most, where explicit groups outperformed their implicit counterparts. These findings indicate that even though implicit teaching, that is, exposure to enhanced input followed by some awareness-raising tasks, is effective in pragmatic development, it cannot contribute so much to learning as can the explicit instruction

زبان آموزان ایرانی اغلب به حضور خواننده در متن توجه نمی کنند، و این امر نمرات ضعیفی در نگارش آنان به دنبال دارد. مطالعه حاضر در یکی از دانشگاه های بزرگ ایران انجام شد تا به زبان آموزان آموزش دهد چگونه به حضور مخاطب در متن توجه نمایند. تعداد سی و پنج دانشجوی زبان انگلیسی به روش آموزش فرآیندی آموزش داده شدند و از آنان خواسته شد نامه ای به یک مقام عالیرتبه ی دولتی بنویسند. پس از دریافت نسخه اول نامه مذکور، ابعاد توجه به مخاطب به آنان آموزش داده شد تا بر همان اساس نسخه اولیه را از نظر سبک و ملاحظات مربوط به مخاطب اصلاح نموده و جهت نمره گذاری ارسال نمایند. سپس از آنان مصاحبه ای در خصوص نحوه توجه به مخاطب در نگارش، نحوه دخالت دادن مخاطب در متن، و استراتژی های به کاررفته در تکمیل متن نهایی گرفته و ضبط شد. متن نوار ضبط شده بر روی کاغذ پیاده شد و به صورت کیفی مورد ارزیابی قرار گرفت که از دل داده ها، دو درون مایه اصلی حاصل شد: ملاحظات زبانشناختی و ملاحظات غیر زبانشناختی. همچنین، شرکت کنندگان به طور ضمنی به سه مرحله از توجه به مخاطب اشاره نمودند: استراتژی های قبل، بعد و حین انجام تکلیف نگارشی. به طور خلاصه، آموزش زبان آموزان ایرانی به ارتقای استراتژی هایِ توجه به مخاطب در نگارش انجامید .

Errors are one of the enigmatic parts in the process of foreign language (L2) learning as they are extremely versatile at each and every stage of the language learning proficiency. The present study, therefore, was an attempt to reveal Iranian EFL learners’ grammatical errors in writing at two levels of proficiency, namely lower intermediate and advanced, and then to investigate whether there was a relationship between the levels of EFL learners’ proficiency and the types of grammatical errors they committed in their scripts. The study was carried out at a private language institute in Gorgan, Iran. To this end, 60 female EFL learners (30 lower intermediate and 30 advanced females) whose age ranged between 13 and 17 participated in this study and wrote 150 word writing samples on a predetermined descriptive subject. The descriptive analyses of the data based on the scoring framework of the study demonstrated the types of grammatical errors at each level of proficiency. A Chi Square test was then run in SPSS Ver. 25 on the 16 common frequent error categories between both levels of proficiency, which verified the existence of a relationship between EFL learners’ levels of proficiency and the types of written grammatical errors they committed in their writing. The findings of the study might be of interest to EFL learners, EFL teachers, syllabus designers, and materials developers.

Almost in every stage of their language learning process, the learners have motivation for what they do and receive a negative or positive feedback for it. The current study was after finding the would-be effect of motivation on 58 elementary EFL learners’ pronunciation gains successive to teacher and peer oral corrective feedback. To this aim, two intact groups at elementary level of proficiency were employed as the study participants, each of which was exposed to treatment through one type of oral corrective feedback (either teacher or peer feedback type) following the initial administration of a tailor-made recognition test of pronunciation. Thus, following pretest, an adopted motivation questionnaire was assigned to participants in both groups to gauge their motivation type (intrinsic or extrinsic) in learning a foreign language. Subsequent to the treatment applied via teacher and peer corrective feedback methods, the posttest was administered to all the study participants. The oral corrective feedback was utilized to provide implicit instruction to the EFL learners regarding their pronunciation at the segmental level. The results revealed that no statistically significant difference existed between the two groups regarding their pronunciation enhancement. Thus, it was indicated throughout the research that neither learners’ motivation type nor the corrective feedback type offered by the study played a significant role in ameliorating learners’ performance on pronunciation posttest. The issue problematized in the current study may help teachers rethink the way they provide corrective feedback in their classes, and be more vigilant of and sensitive to the preferred ways of feedback provision on the part of learners in the light of motivational and attitudinal factors.       Keywords: motivation; second language pronunciation; oral corrective feedback   جستاری درباره تاثیر انگیزه یادگیرندگان بر بهبود تلفظشان در سایه دریافت بازخورد اصلاحی از معلمان و همکلاسان   یادگیرندگان زبان در هر مرحله از فرایند یادگیری از انگیزه برای آنچه انجام می دهند برخوردار بوده و بازخورد مثبت یا منفی در قبال آن دریافت می کنند. هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر انگیزه زبان آموزان سطح مقدماتی بر بهبود تلفظشان بدنبال اجرای جلسات بازخورد اصلاحی شفاهی بود. بدین منظور در ابتدای کار دو گروه از زبان آموزان سطح مقدماتی انتخاب گردیده و پس از اجرای پیش آزمون تلفظ، هر کدام به یکی از دو شیوه بازخورد اصلاحی (از طریق معلم و یا همکلاسان) مورد بررسی قرار گرفتند. همچنین جهت تعیین نوع غالب انگیزش زبان آموزان (درونی یا بیرونی)، پرسشنامه انگیزش توسط محققان ارائه گردید، و در انتهای کار پس آزمون تلفظ از فراگیران به عمل آمد. گفتنی است بازخورد اصلاحی شفاهی با هدف اجرای آموزش غیر مستقیم تلفظ به زبان آموزان صورت گرفت. بر پایه نتایج حاصله، هیچ تفاوت معناداری در میزان پیشرفت زبان آموزان دو گروه در پس آزمون مشاهده نگردید. بنابراین محققان از یافته های تحقیق حاضر اینگونه استنباط نمودند که نه نوع بازخورد اصلاحی ارائه شده و نه نوع انگیزش زبان آموزان هیچکدام تاثیر عمده ای در ایجاد تفاوت معنادار بین عملکرد دو گروه در پس آزمون تلفظ نداشتند. در نهایت چنین به نظر می رسد که نتایج پژوهش حاضر می تواند به معلمان کمک کند تا در نحوه ارائه بازخورد اصلاحی در کلاس تجدید نظر نموده و نسبت به ترجیحات زبان آموزان در این خصوص با توجه به انگیزه و نگرش های آنان آگاهانه تر و دقیق تر عمل نمایند.   کلید واژگان:انگیزش، تلفظ در زبان دوم، بازخورد اصلاحی شفاهی

هدف از انجام این تحقیق بررسی رابطه کاربرد استراتژیهاییادگیری لغات و خودگردانی بین زبان آموزان ایرانیزبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی با توجه به جنسیت بود. بدین منظور از تعداد 82 (39 مرد و43 زن) دانشجوی سال دوم و سوم رشته آموزش زبان انگلیسی که حداقل 45 واحد درسی را دردانشگاه آزاد تبریز، ایران گذرانده بودند، خواسته شد تا با پر کردن پرسشنامه خودگردانی و پرسشنامه استراتژیهاییادگیری لغات در این مطالعه شرکت کنند. پس از کنار گذاشتن پرسشنامه های ناقص، 70 پرسشنامه قابل قبول در تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت. تجزیه و تحلیل همبستگی، رابطه مثبت و معناداری را بین کاربرد استراتژیهای یادگیری لغات زبان آموزان زبان انگلیسی بعنوان زبان خارجی و خودگردانی آنان، هم برای مردان و هم برای زنان نشان داد. این یافته ها میتواند برخی از مضامین آموزشی را برای آموزگاران در بر داشته باشد.