نقش میانجی خودکنترلی در رابطه بین کنترل روان شناختی والدین و اعتیاد به گوشی هوشمند(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودکنترلی در رابطه بین کنترل روان شناختی والدین و اعتیاد به گوشی های هوشمند انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری در این پژوهش همه دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر خرم آباد در سال تحصیلی 1403-1404 بودند که از میان آنها، 400 نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس کنترل روان شناختی والدین فرم کوتاه پرسشنامه اعتیاد به گوشی های هوشمند و مقیاس کوتاه خودکنترلی بودند. برای توصیف یافته ها از میانگین و انحراف معیار و برای تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و مدل های معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS استفاده شد. یافته ها نشان داد بین کنترل روان شناختی والدین و اعتیاد به گوشی های هوشمند رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد (01/0> p ). همچنین، بین خودکنترلی و اعتیاد به گوشی های هوشمند رابطه منفی معناداری وجود دارد (01/0> p ). نتایج بررسی مدل نشان داد خودکنترلی می تواند به طرزی معنادار در رابطه بین کنترل روان شناختی والدین و اعتیاد به گوشی های هوشمند نقش میانجی را ایفا کند (01/0> p ). کنترل بیش از حد روانشناختی والدین از طریق تضعیف توانایی نوجوانان در مهارت های خودکنترلی، راه را برای وابستگی ناسالم به گوشی هوشمند هموار می کند؛ بنابراین، می توان نتیجه گیری کرد که به منظور اتخاذ تدابیری برای کاهش اعتیاد نوجوانان به گوشی های هوشمند، باید بر کاهش کنترل روان شناختی والدین و افزایش خودکنترلی در نوجوانان تمرکز داشت.