نظام نشانه-معناشناختی تشبیه: وجه گفتمانی و ادراکی-پدیداری (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
فرایند شکل گیری تشبیه مبتنی بر عملکرد توأمان دو پارادایم انتخاب و ترکیب است؛ انتخاب پدیده هایی و ترکیب آن ها که با هدف مفهوم سازی و تولید معنا انجام می شود. هرکدام از اجزای تشبیه در هر دو محور انتخاب و ترکیب به صورت شبکه ای در ارتباطی معنابخشی و معناپذیری عمل می کنند؛ ازاین رو ارتباط سازه های تشبیه نظام معنایی خاصی را به وجود می آورد که در آن، هر کدام از سازه ها به عنوان یک نشانه به شمار می روند و نقش معنایی معیّنی را ایفا می کنند. مسئله این پژوهش نیز بررسی نظام نشانه ای تشبیه و تبیین فرایند نشانه شدگی عناصر آن است تا چگونگی پدیداری یک نظام گفتمانی در قالب تشبیه و فرایند تولید معنا در آن مشخص شود. برای این منظور به روش تحلیلی تشریحی نشان داده می شود که چگونه شاعر در نقش سوژه در موقعیتی خاصّ، با مشبّه به عنوان اُبژه تعامل برقرار می کند و حاصل این تعامل ادراکی ذهنی است که با مشبّه به تعیّن می یابد. برآیند پژوهش بر این امر دلالت دارد که از دیدگاه نشانه معناشناختی، تشبیه دارای نظام نشانه ای است و این نظام با وجوه گفتمانی، پدیداری ادراکی و جریان دینامیکی معنا همراه است.The semiotic-semantic system of simile: discursive and perceptual-phenomenological aspects
The process of simile formation is based on the simultaneous operation of two paradigms: selection and combination; The selection of phenomena and their combination with the aim of conceptualizing and producing meaning. Each of the components of the simile, in both axes of selection and combination, functions as a network in a meaningful and meaningful relationship. Therefore, the relationship of simile structures creates a specific semantic system in which each of the structures is considered a sign and plays a specific semantic role. The issue of this research is to examine the signifying system of simile and explain the process of its elements being signified in order to determine how a discourse system emerges in the form of simile and the process of producing meaning in it. For this purpose, it is shown through an analytical-descriptive method how the poet, in the role of subject, interacts with the topic (= tenor) as an object in a specific situation, and the result of this interaction is a mental perception that is determined by the vehicle (= image). The results of the research indicate that from a semiotic-semantic perspective, simile has a semiotic system, and this system is associated with discursive, phenomenological-perceptual aspects, and the dynamic flow of meaning.
تبلیغات
