نقش سبک های دلبستگی و ترومای کودکی در پیش بینی علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
زمینه: اختلال وسواسی-جبری ارتباطی (ROCD)، اختلال ناتوان کننده ای است که تأثیرات منفی زیادی بر زندگی زوجین بر جای می گذارد. ادبیات مربوط به تأثیرات عوامل محیطی و بین فردی بر علائم این اختلال هنوز کاملاً توسعه نیافته است. در همین راستا، در مورد بررسی نقش سبک های دلبستگی و ترومای دوران کودکی در پیش بینی اختلال وسواسی- جبری ارتباطی در ایران، خلأ پژوهشی وجود دارد. هدف: هدف این پژوهش، بررسی نقش سبک های دلبستگی و ترومای دوران کودکی در پیش بینی علائم اختلال وسواسی- جبری ارتباطی بود. روش: روش این پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی افراد متأهل ساکن شهر تهران در سال 1403 بود که از بین آن ها، ۲۸۱ نفر (شامل ۲۲۳ زن و ۵۸ مرد) با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده های پژوهش نیز با استفاده از پرسشنامه های وسواسی- جبری متمرکز بر همسر (دورون و همکاران، 2012)، سبک های دلبستگی بزرگسالی (هازن و شیور، 1987) و ترومای دوران کودکی (برنشتاین و همکاران، 2003) جمع آوری شدند. تحلیل داده های پژوهش نیز با استفاده از روش ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی، با بهره گیری از نرم افزار SPSS-26 انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که سبک های دلبستگی ناایمن، شامل دلبستگی اضطرابی (139/۰ (β= و اجتنابی (140/۰ (β= پیش بین های مثبت و معناداری برای علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی هستند، درحالی که دلبستگی ایمن (180/۰ (β= برای آن، نقش محافظتی دارد. هم چنین نتابج حاکی از آن بود که ترومای دوران کودکی به طور کلی پیش بینی کننده قدرتمندی برای اختلال وسواسی-جبری ارتباطی بود و به تنهایی ۱/۵۳ درصد از واریانس آن را تبیین کرد. در مدل ترکیبی نهایی که ۵/۶۳ درصد از واریانس این اختلال را تبیین نمود، آزار فیزیکی (۲۴۹/۰ β=) قوی ترین پیش بین، غفلت عاطفی (۱۱۷/۰ β=) ضعیف ترین پیش بین بود و غفلت جسمی (۰۲۷/۰ β=) نیز در مدل نهایی، اثر معناداری نداشت. نتیجه گیری: مهم ترین پیامدی که یافته های این پژوهش برای برای متخصصان بالینی در بر دارد این است که ارزیابی افراد مبتلا به اختلال وسواسی-جبری ارتباطی باید از علائم سطحی فراتر رفته و به طور فعال، تاریخچه دلبستگی و تجارب آسیب زای کودکی مراجع را کاوش کند و پیشنهاد می شود در مداخلات درمانی این افراد، رویکردهای مبتنی بر تروما و دلبستگی در نظر گرفته شود.The role of attachment styles and childhood trauma in predicting symptoms of relationship obsessive compulsive disorder
Background: Relationship obsessive compulsive disorder (ROCD) is a debilitating disorder that has a significant negative impact on couples' lives. The literature on the effects of environmental and interpersonal factors on ROCD symptoms is not yet fully developed. In this regard, there is a research gap regarding the role of attachment styles and childhood trauma in predicting ROCD in Iran.
Aims: The aim of this study was to investigate the role of attachment styles and childhood trauma in predicting symptoms of relationship obsessive compulsive disorder (ROCD).
Methods: The research method was descriptive and correlational. The statistical population of the study included all married individuals residing in Tehran in 2024, from whom 281 individuals (including 223 women and 58 men) were selected using convenience sampling. Research data were also collected using Partner-Related Obsessive-Compulsive Symptoms Inventory (Doron et al., 2012), Adult Attachment Inventory (Hazan & Shaver, 1987), and Childhood Trauma Questionnaire (Bernstein et al., 2003). Research data analysis was also performed using Pearson's correlation coefficient and hierarchical regression analysis using SPSS-26 software.
Results: The results showed that insecure attachment styles, including anxious attachment (β= 0.139) and avoidant attachment (β= 0.140), were positive and significant predictors of ROCD symptoms, while secure attachment (β= -0.180) had a protective role for it. The results also indicated that childhood trauma was a strong predictor of ROCD overall, explaining 53.1% of the variance. In the final combined model, which explained 63.5% of the variance in ROCD, physical abuse (β= 0.249) was the strongest predictor, emotional neglect (β= 0.117) was the weakest predictor, and physical neglect (β= 0.027) had no significant effect in the final model.
Conclusion: The most important implication of the findings of this study for clinicians is that the assessment of individuals with ROCD should go beyond superficial symptoms and actively explore the client's attachment history and traumatic childhood experiences, and it is suggested that trauma- and attachment-based approaches be considered in therapeutic interventions for these individuals.
تبلیغات
