پیش بینی پریشانی روانشناختی بر اساس ابعاد همدلی و نقش واسطه ای ارزیابی مجدد شناختی (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
زمینه: با وجود اهمیت پریشانی روانشناختی در افت عملکرد و کیفیت زندگی، پژوهش های اندکی نقش متغیرهای مثبتی مانند همدلی را بررسی کرده اند. به ویژه در ایران شواهد کمی درباره رابطه ابعاد همدلی و راهبردهای تنظیم هیجان با پریشانی روانشناختی وجود دارد، که نشان دهنده خلأ پژوهشی و ضرورت مطالعه حاضر است. بررسی این موضوع می تواند به غنای ادبیات داخلی و طراحی مداخلات پیشگیرانه و ارتقایی در حوزه سلامت روان کمک کند. هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش بینی پریشانی روانشناختی براساس ابعاد همدلی و نقش واسطه ای ارزیابی مجدد شناختی انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر همبستگی از نوع مدلسازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر در برگیرنده تمامی دانشجویان دانشگاه شاهد تهران بود. که در سال تحصیلی ۱۳۹۸ در این دانشگاه مشغول به تحصیل بودند. نمونه مورد مطالعه، شامل ۲۷۰ نفر از دانشجویان بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ایی فرآیند نمونه گیری انجام شد. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل، پرسشنامه های شاخص های بین فردی (دیویس، ۱۹۸۳)، پرسشنامه تنظیم هیجانی (گراس و جان، ۲۰۰۳) و پرسشنامه پریشانی روانشناختی (کسلر و همکاران، ۲۰۰۳) بود. در این پژوهش رابطه بین متغیرها با آزمون همبستگی پیرسون و مدل پژوهش با تکنیک مدل سازی معادلات ساختاری آزمون شد. حداکثر سطح خطای آلفا جهت آزمون فرضیه ها، مقدار 05/0 تعیین شد (05/0 ≥p). تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای آماری SPSS-23 و AMOS-26 انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که همدلی عاطفی اثر مستقیم و منفی معناداری بر ارزیابی مجدد شناختی دارد (002/0 p=) و همدلی شناختی اثر مستقیم و مثبت معناداری بر این راهبرد نشان می دهد (001/0 p=). همدلی عاطفی همچنین اثر مثبت و معناداری بر پریشانی روانشناختی داشت (001/0 p=)، درحالی که اثر مستقیم همدلی شناختی بر این متغیر منفی اما غیرمعنادار بود (162/0 p=). ارزیابی مجدد شناختی با پریشانی روانشناختی رابطه منفی و معناداری داشت (032/0 p=). (032/0 p=). آزمون نقش میانجی گری نیز نشان داد که ارزیابی مجدد شناختی به طور معناداری روابط بین همدلی عاطفی (001/0 p=) و همدلی شناختی (025/0 p=) با پریشانی روانشناختی را میانجی گری می کند. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می دهد که تعادل میان ابعاد عاطفی و شناختی همدلی و به کارگیری راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان، به ویژه ارزیابی مجدد شناختی، می تواند در کاهش پریشانی روانشناختی و ارتقای سلامت روان دانشجویان مؤثر باشد. بنابراین، پیشنهاد می شود مداخلات دانشگاهی بر آموزش مهارت های تنظیم هیجان و تقویت همدلی شناختی برای پیشگیری از مشکلات روانی تمرکز کنند.Predicting psychological distress based on the dimensions of empathy and the mediating role of cognitive reappraisal
Background: Despite the significance of psychological distress in reducing performance and quality of life, few studies have investigated the role of positive variables such as empathy. Particularly in Iran, limited evidence exists regarding the relationship between the dimensions of empathy and emotion regulation strategies with psychological distress, indicating a research gap and highlighting the necessity of the present study. Exploring this topic can enrich the domestic literature and inform the design of preventive and promotive interventions in the field of mental health.
Aims: The present study aimed to predict psychological distress based on empathy dimensions and the mediating role of cognitive reappraisal.
Methods: This study employed a correlational design using structural equation modeling. The statistical population comprised all students of Shahed University, Tehran, enrolled in the 2019-2020 academic year. The sample included 270 students selected through cluster sampling. Data were collected using the Interpersonal Reactivity Index (Davis, 1983), the Emotion Regulation Questionnaire (Gross & John, 2003), and the Kessler Psychological Distress Scale (Kessler et al., 2003). Relationships between variables were examined using Pearson correlation, and the proposed model was tested via structural equation modeling. The maximum allowable alpha level for hypothesis testing was set at 0.05 (p≤ 0.05). Data analysis was conducted using SPSS 23 and AMOS 26.
Results: Affective empathy had a significant negative direct effect on cognitive reappraisal
(p= 0.002), while cognitive empathy had a significant positive direct effect on this strategy
(p= 0.001). Affective empathy also showed a significant positive direct effect on psychological distress (p= 0.001), whereas the direct effect of cognitive empathy on this variable was negative but non-significant (p= 0.162). Cognitive reappraisal was significantly and negatively associated with psychological distress (p= 0.032). Mediation analysis revealed that cognitive reappraisal significantly mediated the relationships between affective empathy (p= 0.001) and cognitive empathy (p= 0.025) with psychological distress.
Conclusion: The findings indicate that balancing affective and cognitive empathy, along with employing adaptive emotion regulation strategies-particularly cognitive reappraisal-can effectively reduce psychological distress and promote mental health among students. Therefore, it is recommended that university-based interventions focus on teaching emotion regulation skills and strengthening cognitive empathy to prevent mental health problems.
تبلیغات
