محمد ربیعی

از مجتمع زیستی تا قلعه ی متروک؛ تبیین هویت زیستی-تاریخی قلعه امیرآباد ورامین در نسبت با الگوی مزارع مسکونچکیدهاین پژوهش با هدف بازخوانی، بررسی و تحلیل قلعه امیرآباد ورامین متعلق به دوره قاجار در نسبت با الگوهای سکونتی مزرعه مسکون و سکونتگاه های تاریخی انجام شده است. مزرعه مسکون به عنوان گونه ای کمتر شناخته شده از سکونتگاه های تاریخی، مجموعه ای پویا با ساختاری متشکل از عناصر مسکونی، تولیدی، مذهبی و خدماتی، مبتنی بر کشاورزی و در پیوند تنگاتنگ با زمین تعریف می شود. مسئله اصلی تحقیق، ناشناختگی این الگو و تهدید نابودی و افول تدریجی کارکرد تاریخی قلعه امیرآباد به عنوان یک مجتمع زیستی است؛ بنایی که در گذشته ساختاری منسجم و فعال داشته، اما امروزه به عنوان یک "قلعه متروکه" و صرفاً یک یادمان معماری تلقی می شود. این کاهش هویتی و عملکردی، پیامد عدم شناخت و بی توجهی به ظرفیت های زیستی این گونه ی سکونتی است. بنایی که نه تنها واجد ارزش تاریخی، بلکه دارای ساختاری منسجم و هویتی مستقل به عنوان یک مجتمع زیستی کشاورزی است. در این راستا، با بهره گیری از رویکرد تفسیری-تاریخی و روش های ترکیبی شامل مطالعات میدانی، بررسی اسناد تاریخی، تحلیل تصاویر هوایی و تحلیل کالبدی و کارکردی، تطابق ویژگی های قلعه با معیارهای مزرعه مسکون و روستا مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها حاکی از هم پوشانی های چشمگیر فضایی، عملکردی و معماری قلعه با ساختارهای مزارع مسکون و سکونتگاه های روستایی است، به گونه ای که می توان آن را نمونه ای ترکیبی و واجد هویت زیستی-معماری منحصربه فرد دانست. حفاظت و بهره برداری پایدار از این اثر تاریخی، نقشی کلیدی در حفظ میراث فرهنگی منطقه و تقویت شناخت نسبت به الگوهای زیستی معماری ایرانی ایفا می کند.واژگان کلیدیمزرعه مسکون تاریخی، قلعه امیرآباد، ورامین، مقایسه تطبیقی

هدف: miR-146a، miR-21 و TLR-2 در فرایندهای ضد التهابی، میلین سازی مجدد و تنظیم پاسخ های خود ایمنی نقش دارند که ممکن است تحت تأثیر تمرینات ورزشی قرار گیرند. بنابراین، این مطالعه با هدف بررسی تاثیر هشت هفته تمرین ترکیبی بر بیان miR-146a، miR-21 و TLR-2 در زنان مبتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس عودکننده- فروکش کننده (RRMS) انجام شد. مواد و روش ها: بیست و سه زن (سن: 3/5±1/33 سال، وزن: 9/8±1/64 کیلوگرم و BMI: 4/9±3/33 کیلوگرم بر متر مربع) مبتلا به RRMS به طور تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی های گروه تمرین به مدت هشت هفته در تمرین ترکیبی تحت نظارت، شامل سه جلسه تمرین هوازی و یک جلسه تمرین مقاومتی شرکت کردند. بیان miR-146a، miR-21 و TLR-2 در خون قبل و بعد از هشت هفته تمرین ترکیبی با استفاده از تکنیک RT-PCR اندازه گیری شد. داده ها با آزمون آنوآ دو طرفه با اندازه گیری های مکرر و در سطح معناداری کم تر از 05/0 آنالیز شد. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که بیان نسبی miR-146a در زنان مبتلا به RRMS پس از هشت هفته تمرین ترکیبی در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کمتر کاهش یافت (001/0P=) و بر عکس، بیان نسبی miR-21 و TLR-2 در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کمتر افزایش یافت (001/0P=). نتیجه گیری: تمرین ترکیبی ممکن است با تاثیر مطلوب بر miR-146a، miR-21 و TLR-2 نقش موثری در پیش برد فرایند های ضد التهابی، میلین سازی مجدد و تنظیم پاسخ های خود ایمنی در بیماری RRMS داشته باشد و در نتیجه، این بیماری را بهبود بخشیده و احتمال عود آن را کاهش دهد. بنابراین، استفاده از تمرین ترکیبی این تحقیق برای زنان مبتلا به RRMS توصیه می شود.

اصطلاح «کم توانی ذهنی» به طور خاص برای کودکانی به کار می رود که نقص در مکانیسم های شناختی و برخی رفتارهای سازش یافته دارند. کودکان کم توان ذهنی اغلب مراحل اصلی رشد جسمی را طی می کنند، اما به دلیل مشکلاتی که در رشد شناختی و روانی-حرکتی دارند، در توانایی های ادراکی-حرکتی و بازیابی اطلاعات از حافظه عملکرد ضعیف دارند؛ بنابراین مطالعه حاضر به منظور بررسی اثربخشی یک دوره تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادلی) بر تعادل و تمرکز افراد کم توان ذهنی آموزش پذیر انجام شد. افراد کم توان ذهنی دردسترس و داوطلب نمونه های تحقیق را تشکیل دادند که به صورت تصادفی در دو گروه کنترل (12 نفر) و گروه تجربی (12 نفر) قرار گرفتند. در این تحقیق از پروتکل تمرینی ترکیبی (قدرتی و تعادلی) به صورت هفته ای سه جلسه به مدت هشت هفته استفاده شد. ارزیابی افراد با آزمون های تعادل ایستا (لک لک پای راست، لک لک پای چپ، رومبرگ، شارپند رومبرگ) و تمرکز (ظرفیت عدد حافظه فعال در مقیاس هوش وکسلر بزرگسالان-نسخه چهارم) قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی انجام گرفت. برای تحلیل داده ها از آزمون های تی همبسته و کوواریانس در سطح معناداری 05/0 استفاده شد. نتایج نشان داد، انجام تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادلی) به طور معناداری باعث بهبود تعادل ایستا و تمرکز افراد کم توان ذهنی آموزش پذیر شد (05/0≥P). از آنجا که افراد کم توان ذهنی آموزش پذیر در اجرای حرکات هماهنگ و تعادل ضعیف هستند، بهبود تعادل ایستا و تمرکز ازجمله فاکتورهایی هستند که می توانند تحت تأثیر اجرای تمرینات قدرتی و تعادلی بهبودی چشمگیر یابند که خود عاملی برای پیشگیری از بسیاری آسیب ها و نیز حفظ زندگی مستقل در افراد کم توان ذهنی خواهد بود.