نقد دو رساله «تأدیب النسوان» و «معایب الرجال» با رویکرد زبانی لیکاف (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
بسیاری از زبان شناسان اجتماعی با بررسی رابطه زبان و جنسیت، بر این باورند زنان به دلیل جایگاه اجتماعی فروتری که نسبت به مردان دارند، اقتدارپذیرند و از زبانی با ویژگی های مخصوص استفاده می کنند که متناسب با جایگاه فرودست آن ها در جامعه است. دو رساله تأدیب النسوان و معایب الرجال نمونه ای از نخستین تقابل مردان و زنان در عصر قاجار هستند و این پژوهش در پی آن است تا براساس نظریه های زبان شناسی اجتماعی به ویژه آرای زبانی لیکاف و به شیوه استقرایی، با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای، زبان و میزان تأثیر جنسیت نویسندگان بر زبان را در این دو رساله («تأدیب النسوان» به عنوان نوشتاری مردانه و «معایب الرجال» به عنوان نوشتاری زنانه) بررسی مقایسه ای کند. برای دست یابی به این هدف، مؤلفه های واژگانی چون رنگ واژه ها، دش واژه ها، سوگند واژه ها و شاخص هایی در سطح جمله، مانند جمله های آمرانه، تعدیل کننده ها و تشدیدکننده ها مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج به دست آمده نشان می دهد نویسنده مرد، با به کارگیری کلیشه های زبانی مردانه، در پی تثبیت جایگاه فرادستانه خود بر زنان بوده است. در مقابل، نویسنده زن، عمدتاً از متغیرهای زبانی زنانه استفاده کرده که این امر می تواند نشان دهنده پذیرش نقش های جنسیتی سنتی باشد. با این حال، در برخی موارد، نویسنده زن تلاش کرده با استفاده از زبان مردانه، توجه مخاطبان مرد را برانگیزد و قدرت نمایی کند. یافته های این پژوهش حاکی از آن است که نویسنده زن در تلاش برای شکستن مرزهای زبانی و دستیابی به صدایی مستقل، با چالش ها و موانعی مواجه بوده و گاهی ناگزیر به استفاده از زبان مردانه شده است.Critique of the Two Treatises Ta'dib al-Nesvan and Ma'ayeb al-Rejal with a Lakoff's Linguistic Approach
The issue of language and gender emerged as a pivotal subject in gender studies during the second wave of feminism in the 20th century, primarily focusing on language's role in perpetuating patriarchal structures and discrimination against women. Adopting an inductive approach and grounded in Robin Lakoff’s theoretical framework of "Language and Woman's Place," this research conducts a comparative analysis of the impact of authors' gender on the language used in two extant treatises from the Qajar era: Ta'dib al-Neswan (Discipline of Women) as a male-authored text, and Ma'ayeb al-Rejal (Vices of Men) as a female-authored text. To achieve this, researchers examined linguistic components at both lexical and structural levels. Lexical analysis included color terms, dysphemisms, and expletives, while structural analysis focused on imperative sentences, hedges, and intensifiers. The findings indicate that the male author of Ta'dib al-Neswan utilized masculine linguistic stereotypes to reinforce his superior position over women. Conversely, the female author of Ma'ayeb al-Rejal predominantly employed feminine linguistic variables, which could suggest an acceptance of traditional gender roles. However, in certain instances, the female author attempted to attract a male audience and assert linguistic power by adopting masculine language. These findings suggest that the female author faced challenges and obstacles in breaking linguistic boundaries and achieving an "independent voice", occasionally resorting to masculine language. These dynamics reflect the complexities of the interplay among gender, power, and discourse in historical texts.
تبلیغات
