مطالب

This classroom-based study sets out to study the relationships that EFL learners would form in peer responses in an EFL writing class. It examines Storch’s (2002a) patterns of peer interaction when intermediate learners are paired with partners of different L2 proficiency levels. To discover the factors that could affect the nature of peer interactions, at first a proficiency test of TOEFL was administered and thus the participants were distinguished based on their scores, into the beginner, intermediate, and advanced levels. Further, the participants were asked to choose a partner and review each other’s writing in pair while being audio recorded. To examine learners’ behaviors from the perspective of participants involved, they were interviewed individually after the recording session. As the focus was on intermediate partnership, the data of 12 intermediate students (i.e. 6 pairs) interacting with an advanced, intermediate or beginner partner were analyzed. The findings showed that although proficiency levels narrowly affected the participants’ performances in peer responses, they did not determine them. The study revealed that it is not just the actual proficiency levels but the relationships that learners form, the roles that they adopt, and their partner’s behaviors as the factors which shape the dyadic talk. It was further found that the partners’ roles are shaped by their positioning in relation to their peers and the issues on which learners focus during their engagement in the task. چکیده: این تحقیق بر آن بود تا چگونگی ایجاد رابطه بین افراد در پاسخگویی توسط  فراگیران خارجی زبان انگلیسی  را مورد بررسی قرار دهد. در واقع، این تحقیق بر اساس الگوی تعاملی استرچ (2002الف)، روابط فی مابین فراگیران سطح متوسط با طرفهای دارای توانش متفاوت زبانی را تحلیل می نماید. برای این منظور، ابتدا شرکت کنندگان در تحقیق، بر اساس آزمون توانش زبان به سه دسته مقدماتی، متوسط و پیشرفته تقسیم شدند. سپس از هرکدام از انها خواسته شد که با تعیین یک نفر نگارش های همدیگر را بررسی نمایند که در این مورد تعامل بین انها ضبط گردید.  پس از این مرحله، برای استخراج الگوهای تعاملی آنها، افراد شرکت کننده مورد مصاحبه قرار گرفتند. تحلیل اطلاعات گردآوری شده نشان داد که توانش زبان تاثیر جزیی و غیر تعیین کننده بر روی نوع تعاملات افراد دارد. به عبارت دیگر، عواملی دیگری به جر توانش زبان مثل رابطه شکل گرفته، نقش افراد، و رفتارهای افراد بر روی گفتار دو گانه تاثیر گذار      می باشد. از طرف دیگر، نتایج نشان داد نقش افراد تابع چگونگی رابطه بین افراد و موضوعات مورد توجه در بحث می باشد.  کلمات کلیدی: پاسخگویی هم گروهیان، الگوهای تعاملی، یادگیری مشارکتی، سطح توانش زبان، نگارش

: Individual learner differences play an integral role in second language acquisition and interested researchers and practitioners cannot get a full appreciation of second language learning if they ignore these significant variables. This study investigated how willingness to communicate (WTC), learner subjectivity, and anxiety in learning the L2 correlate with Iranian students’ English pragmatic knowledge. To this end, a total of 140 participants received instruction on request strategy types and their internal and external modification devices for seven weeks through consciousness-raising tasks. The data were obtained through WTC questionnaire, learner subjectivity questionnaire, foreign language classroom anxiety scale, and discourse completion test. The findings indicated that WTC and learner subjectivity correlated positively with the participants’ L2 pragmatic competence. However, no relationship was observed between the learners’ anxiety and their pragmatic achievement. The results suggest that some personal characteristics such as WTC and learner subjectivity are significant contributors to success in acquiring L2 pragmatic knowledge. چکیده: تفاوت های فردی زبان آموزان نقش غیر قابل انکاری در یادگیری زبان دوم ایفا میکنند و محققان علاقه مند نخواهند توانست به درک کامل و درستی از یادگیری زبان دوم برسند اگر چنین متغیرهای مهمی را نادیده بگیرند. این مطالعه به بررسی چگونگی ارتباط تمایل به برقراری ارتباط کلامی (WTC)،  فردیت زبان آموز و اضطراب در یادگیری زبان دوم با دانش منظور شناسی زبان آموزان ایرانی می پردازد. برای این منظور، در مجموع 140 نفر در مورد انواع استراتژی های درخواست و ابزارهای اصلاحی داخلی و خارجی آنها برای هفت هفته از طریق وظایف آگاهی-دهنده (آگاهی برانگیز) مورد آموزش قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های تمایل به برقراری ارتباط کلامی، فردیت، مقیاس اضطراب در کلاس های زبان خارجی و آزمون تکمیل گفتمان جمع آوری گردیدند. یافته های تحقیق حاکی از این داشتند که تمایل به برقراری ارتباط کلامی و فردیت زبان آموزان به طور مثبت با توانایی منظور شناسی آنها در زبان دوم ارتباط داشت. با این وجود، بین اضطراب زبان آموزان و توانایی منظور شناسی آنها در زبان دوم ارتباطی مشاهده نشد. نتایج نشان می دهند که برخی ویژگی های شخصی مانند تمایل به برقراری ارتباط کلامی و فردیت زبان آموزان از اهمیت ویژه و نقش بسزایی درکسب موفقیت آمیز دانش منظور شناسی در زبان دوم برخوردار است.   واژگان کلیدی:تمایل به برقراری ارتباط کلامی، فردیت، اضطراب، درخواست، توانایی منظور شناسی