علی آبادیان

هدف از این مطالعه شناسایی و تحلیل راهبردهایی برای تقویت تاب آوری روانشناختی در بزرگسالان مسن ساکن تهران بود. این تحقیق به دنبال درک چگونگی تأثیر این راهبردها بر سلامت روان و طول عمر این گروه بود. این مطالعه کیفی با استفاده از رویکرد پدیدارشناختی به بررسی عمیق تجربیات زیسته بزرگسالان مسن پرداخت. ۲۹ شرکت کننده بالای ۶۵ سال از طریق نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختارمند جمع آوری شد تا زمانی که به اشباع نظری رسیدیم. مصاحبه ها ضبط و به صورت کلمه به کلمه پیاده سازی شدند و با استفاده از نرم افزار NVivo تحلیل شدند. از طریق کدگذاری و تحلیل تماتیک، تم ها و زیرتم های کلیدی شناسایی شدند. تحلیل ها نشان داد که چندین راهبرد کلیدی به تقویت تاب آوری روانشناختی در بزرگسالان مسن کمک می کنند. تم های اصلی شامل پشتیبانی اجتماعی، فعالیت های تفریحی، دسترسی به خدمات بهداشتی، پذیرش و انطباق، راهبردهای مقابله ای، حمایت از خود، سبک زندگی سالم، پیشگیری از بیماری ها، کیفیت خواب، فعالیت های ذهنی، و ارتباطات اجتماعی بود. شرکت کنندگان به اهمیت حمایت خانواده و دوستان، مشارکت در فعالیت های فیزیکی و هنری، حفظ سبک زندگی سالم، و دسترسی به خدمات بهداشت روان اشاره کردند. این راهبردها به طور قابل توجهی استرس را کاهش داده، سلامت روان را بهبود بخشیده و به افزایش رضایت از زندگی و طول عمر کمک کرده اند. مطالعه نتیجه گیری کرد که ترکیبی از پشتیبانی اجتماعی، مشارکت فعال در فعالیت های تفریحی و ذهنی، و دسترسی به خدمات بهداشتی نقش مهمی در تقویت تاب آوری روانشناختی در بزرگسالان مسن ایفا می کند. این راهبردها به کاهش اثرات پیری و بهبود کیفیت زندگی کلی کمک می کنند. یافته ها بر اهمیت توسعه برنامه های حمایتی جامع که نیازهای چندگانه بزرگسالان مسن را در نظر می گیرند، تأکید دارد تا بهبود سلامت روان و افزایش طول عمر آن ها را ترویج دهند.

زمینه: کارکردهای اجرایی در کودکان دبستانی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است زیرا می تواند دارای نقش تعیین کننده ای در بهبود عملکرد کودکان در مدرسه و حتی برای آینده آنها باشد. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر بازی های رایانه ای و بازی های حرکتی بر کارکردهای اجرایی دانش آموزان مقطع ابتدایی بود. روش پژوهش: تحقیق حاضر از نوع نیمه آزمایشی بود. جامعه آماری تمامی دانش آموزان ابتدایی 7 تا 9 ساله مدارس شهرستان بابل در سال 1401 بودند. برای انتخاب نمونه از طریق نمونه گیری تصادفی سه مدرسه انتخاب شدند. تعداد 15 نفر از هر مدرسه به طور تصادفی در سه گروه (بازی های حرکتی، بازی های رایانه ای و کنترل) قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه کارکردهای اجرایی BRIEF بود. برنامه های گروه حرکتی و رایانه ای برای مدت 12 جلسه (4 هفته و سه جلسه در هفته) انجام گردید. گروه کنترل برنامه های معمول خود را ادامه دادند. آزمون تحلیل کوواریانس و همچنین آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح 05/0 < p اجرا شدند. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد با در نظر گرفتن نمره های پیش آزمون به عنوان متغیر کنترل، مداخلات تمرینی(بازی های رایانه ای و بازی های حرکتی) موجب تفاوت معنادار بین گروه های آزمایش و کنترل شد. بر اساس نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی، تفاوت در متغیر کارکردهای اجرایی بین دو گروه تجربی با گروه کنترل معنادار(001/0 p<) ولی با یکدیگر غیر معنادار بود(05/0 p>). نتیجه گیری: می توان با برنامه ریزی مناسب در مدارس از بازی های حرکتی و رایانه ای به عنوان گزینه ای کاربردی در راستای ارتقای کارکردهای اجرایی کودکان استفاده کرد.