مائده عنایتی شبکلایی

هدف از این مطالعه شناسایی و تحلیل راهبردهایی برای تقویت تاب آوری روانشناختی در بزرگسالان مسن ساکن تهران بود. این تحقیق به دنبال درک چگونگی تأثیر این راهبردها بر سلامت روان و طول عمر این گروه بود. این مطالعه کیفی با استفاده از رویکرد پدیدارشناختی به بررسی عمیق تجربیات زیسته بزرگسالان مسن پرداخت. ۲۹ شرکت کننده بالای ۶۵ سال از طریق نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختارمند جمع آوری شد تا زمانی که به اشباع نظری رسیدیم. مصاحبه ها ضبط و به صورت کلمه به کلمه پیاده سازی شدند و با استفاده از نرم افزار NVivo تحلیل شدند. از طریق کدگذاری و تحلیل تماتیک، تم ها و زیرتم های کلیدی شناسایی شدند. تحلیل ها نشان داد که چندین راهبرد کلیدی به تقویت تاب آوری روانشناختی در بزرگسالان مسن کمک می کنند. تم های اصلی شامل پشتیبانی اجتماعی، فعالیت های تفریحی، دسترسی به خدمات بهداشتی، پذیرش و انطباق، راهبردهای مقابله ای، حمایت از خود، سبک زندگی سالم، پیشگیری از بیماری ها، کیفیت خواب، فعالیت های ذهنی، و ارتباطات اجتماعی بود. شرکت کنندگان به اهمیت حمایت خانواده و دوستان، مشارکت در فعالیت های فیزیکی و هنری، حفظ سبک زندگی سالم، و دسترسی به خدمات بهداشت روان اشاره کردند. این راهبردها به طور قابل توجهی استرس را کاهش داده، سلامت روان را بهبود بخشیده و به افزایش رضایت از زندگی و طول عمر کمک کرده اند. مطالعه نتیجه گیری کرد که ترکیبی از پشتیبانی اجتماعی، مشارکت فعال در فعالیت های تفریحی و ذهنی، و دسترسی به خدمات بهداشتی نقش مهمی در تقویت تاب آوری روانشناختی در بزرگسالان مسن ایفا می کند. این راهبردها به کاهش اثرات پیری و بهبود کیفیت زندگی کلی کمک می کنند. یافته ها بر اهمیت توسعه برنامه های حمایتی جامع که نیازهای چندگانه بزرگسالان مسن را در نظر می گیرند، تأکید دارد تا بهبود سلامت روان و افزایش طول عمر آن ها را ترویج دهند.

زمینه و هدف: دوره دانش آموزی به دلیل شرایط خاص از جمله گذراندن مدت زمانی زیاد در مدرسه، حجم زیاد دروس، رقابت های فشرده، زمینه سایر مشکلات فردی و اجتماعی زیادی برای دانش آموزان است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افسردگی و انعطاف پذیری دانش آموزان دختر دارای اختلال یادگیری مقطع متوسطه اول شهر ساری انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری، شامل کلیه دانش آموزان دختر دارای اختلال یادگیری مقطع متوسطه اول شهر ساری است که تعداد 60 نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند و مداخله برای گروه آزمایش اجرا شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه افسردگی و انعطاف پذیری جمع آوری شدند و با روش تحلیل کواریانس و نرم افزار Spss-21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب بهبود افسردگی (001/0 > P ) و انعطاف پذیری (001/0 > P ) در دانش آموزان دختر دارای اختلال یادگیری یادگیری مقطع متوسطه اول موثر بود. نتیجه گیری: پژوهش نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب بهبود افسردگی و انعطاف پذیری در دانش آموزان دختر دارای اختلال یادگیری یادگیری مقطع متوسطه اول شد.

زمینه و هدف: اختلال یادگیری یکی از مهم ترین مشکلات در فرایند یادگیری به شمار می رود. هدف از پژوهش حاضر مطالعه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سازگاری اجتماعی و خودنظم دهی تحصیلی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری خاص است. روش پژوهش: روش این پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با استفاده از طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل و با مرحله پیگیری بوده است. جامعه آماری پژوهش حاضر را دانش آموزان دختر دارای اختلال یادگیری مقطع متوسطه اول شهرستان ساری تشکیل دادند که به مراکز اختلال یادگیری شهرستان ساری مراجعه کردند . در این پژوهش 60 دانش آموز دارای اختلال یادگیری خاص به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به روش نمونه گیری تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند . به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه های خودنظم دهی تحصیلی رایان و کانل، سازگاری اجتماعی بل استفاده شده است. ابتدا پیش آزمون بر روی دو گروه انجام شد سپس گروه آزمایش به مدت 8 جلسه هر مرحله به مدت 120 دقیقه و هفته ای یکبار تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند . سپس پس آزمون بر روی هر دو گروه اجرا شد. ضمن بررسی پیش شرط ها از تحلیل کوواریانس و اندازه گیری مکرر برای تحلیل داده ها تحت نرم افزار spss استفاده شد . یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد که تفاوت معنی داری بین نمرات خود نظم دهی تحصیلی و سازگاری اجتماعی دو گروه پس از اعمال آموزش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد وجود (0/05>P) . نتیجه گیری: بنابراین می توان نتیجه گرفت که مدارس با به کارگیری مداخله درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد می توانند باعث افزایش سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان شوند تا از این طریق دانش آموزان به موفقیت تحصیلی دست یابند .