مجلس گردانی رزم در نقالی: مطالعه تطبیقی معرکه آرایی مرشد سعیدی و مرشد ترابی از صحنه کشتی دوم رستم و سهراب (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
از مهم ترین صحنه های نقل رزمی، کشتی دوم رستم و سهراب، معروف به مجلس «سهراب کشی» است. نقالان می کوشند بهترین اجرای خود را از این صحنه به نمایش درآورند. پرسش اینجاست چگونه معنا در مجلس نقل ساخته می شود؟ و چگونه نقالان اجرای خود از این فراز داستان را نسبت به یکدیگر متمایز می سازند؟ نظر به اهمیت نقش حرکات بدن در داستان گزاری، پژوهش حاضر از چشم انداز متفاوتی به اجرای نقالی می پردازد. بدین منظور بر پایه یافته های زبان شناسی در مطالعات ژست، تعامل اجزای معرکه آرایی براساس بخشی از ویدئوی اجرای نقل سهراب کشی مرشد سعیدی و مرشد ترابی بررسی شد. بحث درباره ویژگی های فنی و ابداعی حرکات نقالان نشان داد ترابی بیشتر از ژست های تصویرگر عینی بهره برده است، ولی سعیدی علاوه بر تصویرگری عینی، متنوع تر از ژست برای ارتباط با مخاطب و توصیف مفاهیم انتزاعی نیز استفاده می کند. نقال حماسه ملی را با تأکیدهای کانونی متمایز در اجرا تفسیر می کند. ترابی بیشتر نبرد تن به تن را عینی تصویر می کند و بر نقش چرخ بلند برسرنوشت سهراب تأکید دارد، اما سعیدی بر مقاومت سهراب در برابر رستم تأکید می کند و درنهایت مرگ او را در قالب استعاری نشان می دهد؛ درختی که باد آن را بر زمین می افکند.Performing Battles in Naqqali: A Comparative Study of Master Saeedi’s and Master Torabi’s Performances of the Second Wrestling Scene Between Rostam and Sohrab
The "Sohrab-Killing" scene, depicting the second wrestling battel between Rostam and Sohrab, is one of the most significant scenes in Naqqali. This study compares the performances of two master Naqqals, Master Saeedi and Master Torabi, analyzing how they interpret and distinguish their storytelling styles. Both Naqqals aim to provide a unique experience for the audience by combining verbal narration and gestures. The research explores their use of depictive and functional gestures, following Müller’s (2024) model of co-speech gesture analysis. Torabi uses concrete depictive gestures to vividly portray the physical combat, emphasizing external aspects like the role of fate, symbolized by the "wheel of fortune", in Sohrab's demise. In contrast, Saeedi employs a broader range of gestures, including functional and abstract depictive gestures, which focus on Sohrab’s resistance to Rostam and metaphorically represent his death as a tree felled by the wind. The findings reveal that while Torabi’s style centers on tangible and action-oriented storytelling, Saeedi’s performance highlights emotional and philosophical dimensions, offering a reflective interpretation of the epic. By analyzing their distinct emphases, this study provides deeper insights into Naqqali's staging techniques, showcasing the versatility of gestures in interpreting national epics. Both Naqqals’ approaches reflect their mastery and creativity, making them influential figures for younger storytellers and demonstrating the evolving methods of performance in Naqqali, which continue to balance tradition and innovation.
تبلیغات
