حمید زاهدی

هدف از پژوهش حاضر ارائه الگوی بهبود کیفیت عملکرد مدیریت ورزش شهروندی در شهر اصفهان براساس الگوی سیپ بود. ماهیت پژوهش توصیفی و به لحاظ هدف از نوع تحقیقات کاربردی بود، که به صورت کیفی و کمی انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل متخصصان و کارشناسان حوزه مدیریت ورزشی و مدیران اجرایی در حوزه ورزش شهروندی در شهر اصفهان بودند. روش نمونه گیری در بخش کیفی به صورت هدفمند با استفاده از مصاحبه نیمه ساختاریافته و در بخش کمی پرسشنامه محقق ساخته به روش در دسترس بود. به منظور اصلاح و ارتقای پرسش های مصاحبه از روش دلفی در چهار مرحله استفاده شد. بعد از انجام مصاحبه و کامل شدن نکات و عوامل مورد نیاز، مضامین فراگیر الگوی سیپ ایجاد شدند و برای هر کدام از این چهار مضمون نیز مضامین سازمان دهنده (ملاک ها) و مضامین پایه (نشانگرها) تدوین شد. براساس نتایج به دست آمده وزن های رگرسیونی عوامل برونداد 66/0، فرایند 59/0، درونداد 54/0 و زمینه 49/0 به ترتیب دارای بیشترین تأثیر بر عملکرد مدیریت ورزش شهروندی بود. در این زمینه بهبود نظام ارزیابی عملکرد در مدیریت ورزش شهروندی، تغییر برنامه ریزی براساس نیازهای ورزشی شرکت کنندگان در ورزش های همگانی، فرصت اصلاح و بازنگری برنامه های ورزش شهروندی و بررسی منظم نیازهای ورزشی به صورت علمی توسط متخصصان می تواند در بهبود عملکرد مدیریت ورزش شهروندی اثرگذار باشد.

این پژوهش با هدف شناسایی و اولویت بندی عوامل مؤثر بر توسعه فرهنگ هواداری در ورزش فوتبال طراحی و اجرا شد. روش تحقیق از نوع آمیخته اکتشافی بود که در دو بخش کیفی و کمی صورت گرفت. بخش کیفی از طریق روش تحلیل محتوا و مصاحبه نیمه ساختاریافته با 15 نفر از متخصصان و صاحب نظران انجام گرفت. در بخش کمی در قالب روش تحلیل سلسله مراتبی و از طریق پرسشنامه نظرهای افراد مشارکت کننده نسبت به اولویت عوامل مؤثر به روش هدفمند سنجیده شد. نتایج نشان داد عوامل مؤثر شامل عامل های تخصص گرایی، وابستگی، بسترهای فرهنگی، بسترهای اجتماعی، بسترهای رسانه ای، بسترهای زیرساختی، کیفیت، هویت مشترک، هویت برند و ارزش های فردی بود. در این بین عامل بسترهای فرهنگی با وزن نسبی 130/0 دارای بیشترین اهمیت و بعد از آن به ترتیب عامل بسترهای رسانه ای با وزن نسبی 128/0، هویت مشترک با وزن نسبی 111/0، بسترهای زیرساختی و کیفیت با وزن نسبی 099/0، وابستگی و تخصص گرایی با وزن نسبی 091/0، بسترهای اجتماعی با وزن نسبی 090/0، قرار داشتند. با استناد به نتایج به نظر می رسد فرهنگ هواداری مبتنی بر عوامل مختلفی است و هر کدام از این عوامل به طور جداگانه ای در تبیین فرهنگ هواداری نقش متفاوتی بازی می کنند و توجه به این عوامل از سوی دست اندرکاران برگزاری مسابقات فوتبال به توسعه فرهنگ هواداری، ارتقای کیفیت و پویایی لیگ برتر فوتبال ایران و به دنبال افزایش رضایت مندی تماشاگران و جلوگیری از رفتارهای خشونت آمیز آنها، و ارتقای امنیت ورزشگاه های فوتبال منجر خواهد شد.

این پژوهش با هدف بررسی تجربه زیسته ذینفعان ورزش آموزشی در شکل دهی رفتارهای زیست محیطی و پر کردن این شکاف دانشی انجام شده است. روش تحقیق کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری به کار گرفته شد و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۵ نفر از ذینفعان ورزش آموزشی، شامل معلمان، مربیان، دانش آموزان، والدین و متولیان ورزش، گردآوری شد. تحلیل داده ها نشان داد که ورزش آموزشی از طریق افزایش آگاهی زیست محیطی، تغییر نگرش ها و شکل دهی رفتارهای پایدار می تواند نقشی کلیدی در ترویج مسئولیت پذیری زیست محیطی ایفا کند. همچنین برای اعتبارسنجی یافته ها، از روش هایی مانند مثلث سازی داده ها، بررسی همتایان و بازبینی مشارکت کنندگان استفاده شد. یافته های پژوهش در چهار محور اصلی آگاهی از نقش زیست محیطی ورزش آموزشی، تأثیر ورزش آموزشی بر رفتار زیست محیطی و راهکارهای بهبود ورزش آموزشی زیست محیط طبقه بندی شدند. نتایج پژوهش نشان داد که ورزش آموزشی یا تربیتی پتانسیل بالایی برای آموزش مهارت های زیست محیطی و تغییر رفتارهای پایدار دارد، اما تحقق این هدف مستلزم حمایت های سیاست گذاری، اصلاح ساختارهای اجرایی و آموزش گسترده تر معلمان و مربیان است. این پژوهش با ارائه شواهد تجربی، بر اهمیت ادغام آموزش زیست محیطی در برنامه های ورزشی تأکید دارد و پیشنهاداتی عملی برای توسعه این حوزه ارائه می کند. یافته ها می توانند مبنای برنامه ریزی های آموزشی در مدارس و دانشگاه ها قرار گیرند و به سیاست گذاران، مربیان و مدیران آموزشی در طراحی برنامه های کارآمدتر کمک کنند.

هدف: هدف از این مطالعه، ترجمه و بررسی روایی و پایایی پرسش نامه سواد بدنی کودکان 10 تا 12 سال بود. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع پژوهش های توسعه ای با هدف کاربردی در حوزه روان شناسی ورزشی است. جامعه اماری شامل دانش اموزان پایه چهارم، پنجم و ششم 5 مدرسه ابتدایی شهرستان اشکذر بود که از میان ان ها 270 دانش اموز دختر و پسر (135پسر و 135 دختر) در رده سنی 10-12 به صورت در دسترس انتخاب شدند. جهت بررسی روایی سازه از تحلیل عامل اکتشافی و تأییدی و روایی همگرا از ضریب همبستگی پیرسون و جهت بررسی پایایی، از ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی استفاده شد. جهت بررسی روایی همگرا از معیار میانگین واریانس استخراج شده استفاده شد. یافته ها: شاخص KMO برابر ۰٫۹۴۸ و آزمون کرویت بارتلت معنی دار بود (۰٫۰۰۱>p). تحلیل عاملی اکتشافی چهار عامل با مقادیر ویژه بالاتر از یک استخراج کرد که با ابعاد بدنی، روانی، اجتماعی و شناختی مطابقت داشت. بارهای عاملی همه گویه ها بالاتر از ۰٫۴ بود. تحلیل عاملی تأییدی نیز مدل چهاربعدی را تأیید کرد (۹۲۶/۰=CFI، ۹۲/۰=TLI، ۰۵۶/۰=RMSEA). ضرایب آلفای کرونباخ برای ابعاد بدنی (۹۲۹/۰)، روانی (۸۹۶/۰)، اجتماعی (۸۴۷/۰)، شناختی (۸۴۹/۰) و نمره کل (۹۵۲/۰) به دست آمد که همگی بالاتر از ۰٫۷ مطلوب بودند. پایایی ترکیبی نیز در همه ابعاد بالاتر از ۰٫۷ بود. شاخص AVE در همه ابعاد بالاتر از ۰٫۵ به دست آمد که حاکی از روایی همگرای قابل قبول است. همبستگی بین نمره کل سواد بدنی با ابعاد آن بین ۰٫۳۴۹ تا ۰٫۸۸۱ و در سطح ۰٫۰۰۱ معنی دار بود. نتیجه گیری: نسخه فارسی پرسشنامه سواد بدنی کودکان (PL-C Quest) برای سنجش سواد بدنی کودکان ۱۰ تا ۱۲ سال ایرانی ابزاری روا، پایا و مناسب است و می تواند در پژوهش ها، برنامه ریزی های آموزشی و مداخلات تربیت بدنی مورد استفاده قرار گیرد.

در جوامع امروزی، تربیت بدنی مدارس نقش مهمی در رشد جسمانی، اجتماعی و روانی دانش آموزان دارد، اما چالش هایی مانند کمبود زیرساخت ها و نبود سیاست گذاری های هماهنگ، آینده این حوزه را با ابهاماتی مواجه کرده است. این پژوهش به بررسی آینده تربیت بدنی مدارس ایران و ارائه سناریوهای توسعه با استفاده از رویکرد آینده پژوهی پرداخته است. روش شناسی پژوهش مبتنی بر مدل سناریونگاری شل بوده و از تحلیل روابط علّی و بررسی عدم قطعیت های کلیدی بهره گرفته است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ذینفعان کلیدی شامل مدیران مدارس، سیاست گذاران، معلمان، والدین و دانش آموزان گردآوری و تحلیل شده اند. نتایج پژوهش چهار سناریوی محتمل را ارائه می کند: ۱) آموزش یکپارچه و هوشمند که بر دیجیتالی سازی فرآیندها و توسعه زیرساخت های ورزشی تمرکز دارد؛ ۲) اولویت سلامت و ورزش همگانی که بر تقویت سبک زندگی سالم و افزایش دسترسی به امکانات ورزشی تأکید دارد؛ ۳) حمایت محدود، تأثیر محدودتر که نشان دهنده کاهش سرمایه گذاری در تربیت بدنی مدارس است؛ و ۴) تمرکز بر فردگرایی و خصوصی سازی ورزش که منجر به افزایش هزینه های ورزشی و نابرابری اجتماعی خواهد شد. یافته ها حاکی از آن است که توسعه پایدار تربیت بدنی مدارس ایران مستلزم تخصیص منابع مناسب، یکپارچه سازی سیاست های آموزشی و بهره گیری از فناوری های نوین است. در نهایت، پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاران از الگوی مشارکتی بهره گیرند تا کیفیت آموزش تربیت بدنی و دسترسی برابر به امکانات ورزشی در سراسر کشور بهبود یابد.