عیسی برقی

مقدمه: شبیه سازی مجازی یکی از روشهای نوین یادگیری در آموزش پرستاری می باشدکه می تواند نتایج یادگیری سودمندی را به دنبال داشته باشد. هدف این مقاله استخراج ویژگی ها و ابعاد شبیه سازی مجازی در آموزش پرستاری است که به چشم انداز آینده این فناوری در شکل دهی به آینده آموزش پرستاری و ادغام آن در برنامه های درسی کمک خواهد نمود. روش: پژوهش حاضر از نوع سنتزپژوهی است که شامل ترکیب ویژگی ها و عوامل خاص ادبیات تحقیق می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی مقالات علمی معتبر و پایان نامه های مرتبط با حوزه شبیه سازی مجازی در آموزش پرستاری بود. داده ها از طریق جستجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی معتبری همچون PubMed، Sid.ir، Magiran.com، ProQuest، Science Direct، Eric، Springer، CINAHL، Scopus و موتور جستجوگر Google Scholar در بازه زمانی 2010 تا 2024 جمع آوری شدند. بر اساس معیارهای ورود، تعداد 116 مقاله و پایان نامه شناسایی شدند و در نهایت، با اعمال معیارهای خروج، تعداد 69 مقاله و پایان نامه برای تحلیل نهایی انتخاب گردیدند. یافته ها: در این مطالعه پس از بررسی و تحلیل اسنادی، 27 مضمون فرعی به دست آمد که در ذیل 7 مضمون اصلی قرار گرفت. مضامین اصلی شامل افزایش دسترسی و بهبود یادگیری، محیط امن و اعتماد به نفس، تعامل و بازخورد مؤثر در یادگیری، چالش ها و موانع فنی، مدیریت زمان و برنامه ریزی، نوآوری و جذابیت و تفکر نقادانه و حل مسئله می باشد. نتیجه گیری: شبیه سازی مجازی در آموزش پرستاری به دلیل مزایای متعدد آن، از جمله فراهم کردن محیط امن و بدون خطر برای یادگیری، بهبود عملکرد و دانش، و امکان تمرین مهارت های خاص، به عنوان یک ابزار آموزشی مؤثر شناخته شده است. با این حال، چالش هایی مانند مشکلات فنی و نیاز به بازخورد مؤثر از تسهیل گران وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرد

روش این تحقیق توصیفی از نوع پیمایشی می باشد. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان مقطع کارشناسی ورودی سال 95 رشته های علوم تربیتی، روانشناسی و زبان و ادبیات فارسی که در زمان اجرای پژوهش در نیم سال هفتم تحصیل خود بودند و تعداد آنها 439 دانشجو بود. حجم نمونه با مراجعه به جدول کرجسی و مورگان و با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی 205 نفر انتخاب گردید. ابزار مورد استفاده پژوهش، پرسشنامه های محقق ساخته بود که پایایی پرسشنامه نیز از طریق آلفای کرونباخ 847/0 به دست آمد. یافته های پژوهش نشان داد که در حیطه شناختی و نگرشی (عاطفی)، برنامه های درسی جدید منجر به کسب دانش و اطلاعات لازمه و حصول نگرش های مطلوب نسبت به رشته تحصیلی در دانشجویان گردیده است؛ اما در حیطه روانی- حرکتی(مهارتی) برنامه های درسی جدید منجر به کسب مهارت های مطلوب نشده است.