عناصر الحاقی در معماری صفوی؛ بازخوانی نقش آن ها در شکل گیری حریم بر اساس نگاره ها و سفرنامه ها
حوزههای تخصصی:
حریم و محرمیّت از مفاهیم بنیادین معماری ایرانی هستند که در سازمان دهی روابط فضایی و تنظیم میزان ارتباط میان انسان، فضا و محیط نقش اساسی دارند. با وجود توجه پژوهش های پیشین به عناصر کالبدی مؤثر در شکل گیری حریم، نقش عناصر الحاقی و انعطاف پذیر در تحقق این مفهوم کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تحلیل نقش عناصر الحاقی در شکل گیری حریم و محرمیّت در معماری بازنمایی شده در نگاره های دوره صفوی انجام شده است. پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای، تحلیل محتوای نگاره های منتخب دوره صفوی و بهره گیری از سفرنامه های این دوره به عنوان منابع تکمیلی برای تطبیق و تفسیر یافته ها انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که عناصری همچون پرده، لته های پنجره، صفحات مشبک، چادر، آلاچیق و سایبان، فراتر از نقش عملکردی و تزئینی، در سازمان دهی فضا و شکل گیری حریم نقش مؤثری داشته اند. این عناصر از طریق کنترل ارتباطات دیداری، سامان دهی دسترسی و تعریف قلمروهای فضایی، در ایجاد گونه های مختلف حریم شامل حریم بصری، حریم دسترسی و حریم فضایی مشارکت داشته اند. همچنین تطبیق یافته های حاصل از نگاره ها با توصیفات سفرنامه نویسان دوره صفوی، انطباق قابل توجهی میان بازنمایی تصویری و شواهد تاریخی را نشان می دهد. بر این اساس، نگاره های صفوی، در کنار سفرنامه های این دوره، منابعی ارزشمند برای شناخت عناصر الحاقی و بازخوانی شیوه های شکل گیری حریم و محرمیّت در معماری ایرانی به شمار می آیند.