نقش شاخص های حکمرانی خوب دولت های اصلاحات، مهرورزی و اعتدال در توسعه سیاسی در دوره جمهوری اسلامی (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
هدف پژوهش: این پژوهش به بررسی عملکرد دولت های خاتمی، احمدی نژاد و روحانی در ایران با تمرکز بر شاخص های «حکمرانی خوب» و «توسعه سیاسی» می پردازد. هدف اصلی، ارزیابی میزان موفقیت هر دولت در نهادینه سازی اصولی مانند شفافیت، پاسخگویی، مشارکت سیاسی و رعایت قانون مداری و تأثیر این اصول بر روند کلی توسعه سیاسی کشور است. روش پژوهش: تحقیق با رویکرد توصیفی – تحلیلی و با استفاده از روش تطبیقی انجام شده است. داده ها از طریق تحلیل اسناد رسمی، گزارش های بین المللی، شاخص های حکمرانی بانک جهانی و منابع علمی داخلی و خارجی گردآوری شده اند. با مقایسه سیاست ها، ساختار تصمیم گیری و عملکرد اجرایی سه دولت، تصویری واقع بینانه از وضعیت حکمرانی و روند توسعه سیاسی در دو دهه اخیر ارائه شده است. یافته ها: نتایج نشان می دهد که میان شاخص های حکمرانی خوب (شفافیت، پاسخگویی، کنترل فساد و کیفیت تنظیم گری) و توسعه سیاسی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. در دولت خاتمی توجه بیشتری به جامعه مدنی، آزادی مطبوعات و مشارکت سیاسی مشاهده شد، اما در دولت احمدی نژاد تمرکز قدرت، اقتصاد رانتی و ضعف نهادهای مدنی، تحقق بسیاری از شاخص های حکمرانی مطلوب را محدود کرد. دوره روحانی نیز با وجود برخی گشایش های بین المللی، به دلیل محدودیت های نهادی و بوروکراسی فزاینده، به تحقق کامل حکمرانی خوب نینجامید. استمرار ساختار دولت رانتی، ضعف احزاب حرفه ای، محدودیت تکثر سیاسی و موانع نهادی در برابر جامعه مدنی، مهم ترین عوامل تأخیر در شکل گیری حکمرانی مطلوب در ایران هستند. دستیابی به توسعه سیاسی پایدار نیازمند اصلاحات نهادی، افزایش شفافیت و تقویت نهادهای نظارتی و مدنی است.The Role of Good Governance Indicators of Reform, Compassion, and Moderation Governments in Political Development during the Islamic Republic
Research Objective: This research examines the performance of the Khatami, Ahmadinejad, and Rouhani governments in Iran, focusing on the indicators of “good governance” and “political development.” The main objective is to assess the success of each government in institutionalizing principles such as transparency, accountability, political participation, and rule of law, and the impact of these principles on the overall political development process of the country. Research Methodology: The research was conducted with a descriptive-analytical approach and using a comparative method. Data were collected through the analysis of official documents, international reports, World Bank governance indicators, and domestic and foreign academic sources. By comparing the policies, decision-making structure, and executive performance of the three governments, a realistic picture of the state of governance and the process of political development in the last two decades is presented.Findings: The results show that there is a positive and significant relationship between the indicators of good governance (transparency, accountability, corruption control and quality of regulation) and political development. In the Khatami government, more attention was paid to civil society, press freedom and political participation, but in the Ahmadinejad government, the concentration of power, rentier economy and weak civil institutions limited the realization of many indicators of desirable governance. The Rouhani era, despite some international openings, did not lead to the full realization of good governance due to institutional limitations and increasing bureaucracy. Conclusion: The continuation of the rentier state structure, the weakness of professional parties, the limitation of political pluralism and institutional obstacles to civil society are the most important factors delaying the formation of desirable governance in Iran. Achieving sustainable political development requires institutional reforms, increasing transparency and strengthening supervisory and civil institutions
تبلیغات
