معناشناسی عدل در خلقت انسان با تأکید بر روابط همنشینی و جانشینی در سوره انفطار(مقاله علمی وزارت علوم)
منبع:
علوم قرآن و حدیث سال ۵۷ پاییز و زمستان ۱۴۰۴ شماره ۱۱۵
273 - 297
حوزههای تخصصی:
پژوهش حاضر بر واکاوی معنای واژه عدل در خلقت انسان با استفاده از روابط همنشینی و جانشینی تمرکز داشته و به بررسی نقش همنشین ها و جانشین های این واژه در توسعه یا محدودسازی معنای آن می پردازد. این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی انجام شده است و آیات مرتبط، از سراسر قرآن کریم گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد واژه عدل به عنوان دلالت کننده بر کیفیت خلقت انسان، تنها در آیه 7 سوره انفطار آمده است و سه واژه همنشین آن عبارتند از خلق، تسویه و ترکیب. با تحلیل روابط جانشینی و همنشینی در دو آیه 7 و 8 سوره انفطار و سایر آیات قرآن کریم که این واژگان در آنها به کار رفته اند، می توان نتیجه گرفت که واژه عدل مرتبه سوم پیدایش انسان را بیان می کند و دو جهت معنایی دارد. اول؛ ایجاد قدرت تمییز میان خیر و شر و توانایی انتخاب یکی از آن دو در انسان، از سوی خداوند متعال، دوم؛ آفرینش هر انسان به صورت مرد یا زن و ایجاد یک تعادل و موازنه در آفرینش مردان و زنان و سپس سوارکردن اجزاء روحی و جسمی او بر اساس جنسیتش. خلق به عنوان مرتبه اول پیدایش به معنای ایجاد، همراه با اندازه گیری دقیق (تقدیر) و تسویه به عنوان مرتبه دوم خلقت و به معنای ایجاد گرایش توحیدی در انسان از مراتب پیشین عدل محسوب می شوند.