درخت حوزه‌های تخصصی

موسیقی در ایران باستان از سابقه ای بسیار طولانی برخوردار است بررسی آثار و مدارک مبین جایگاه رفیع موسیقی در ایران باستان است در میان گونه های مختلف موسیقی بعد مذهبی آن منزلت ویژه ای دارد در این مقاله سعی شده جنبه مذهبی موسیقی و جایگاه آن مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرد بدین منظور به بررسی مدارک مکتوب و آثار به دست آمده از کاوش های باستان شناسی پرداخته شده است شواهد ارائه شده نشان دهنده آن است که موسیقی در تشریفات مذهبی ایرانیان سهمی به سزا و در اجرای تشریفات مذهبی نقش موثر و کارکردی داشته است در واقع تشریفات مذهبی توسط موسیقی بروز و ظهور می یافت و گاه به تنهائی زبان عبادت می شد موسیقی با باورهای دینی ایرانیان پیوند تنگاتنگی داشته لازم و ملزوم هم به شمار رفته و کامل کننده یکدیگر بوده اند موسیقی به تبین حضور انسان در درک جهان کمک کرده و آن را معنی دار ساخته است این موسیقی پایه ای بسیار قوی دارد که ناشی از باورهای انسانهاست و در عمق و جان آنها ریشه دوانده است و توانسته در اعصار مختلف حضور خود را به اشکال گوناگون حفظ کند استمرار یابد و پایه های موسیقی ایرانی را تحکیم بخشد از این رو غنا و تعالی موسیقی ایرانی در خور مطالعه و تامل بیشتر است .

هدف از مقاله ای که از نظر خواننده گرامی می گذرد تنها طرح یک مشکل اساسی در نت نویسی کتب موسیقی و ثبت آن در ایران است ، که معضل بزرگی در این زمینه ایجاد نموده است . این مقاله تنها به مطرح نمودن پاره ای از ایرادات از جمله نحوه ی نگارش کسر میزان و توالی سر کلیدها ، پرداخته است تا شاید توجه اهالی موسیقی و اساتید فن مربوط به این مسئله جلب شود و اقدامی در جهت تصحیح این ایراد بزرگ صورت پذیرد . غرض از نگارش این مقاله به هیچ عنوان بی احترامی یا زیر سؤال بردن صلاحیت و میزان سواد استادان مطرح شده نمی باشد ...

شعر و موسیقی کنفوسیوس سرشار از توجه به انسان دلی است، شعر و موسیقی که غم های بزرگ و شادی های بزرگ مردم را گزارش می دهد. و ابزار پرمعنایی است که فرد را با جامعه پیوند می دهد و اثری هماهنگ در حیات تربیتی وی دارد. همانگونه که افلاطون موسیقی را تلاشی برای هماهنگی روح فرد با جهان هستی می داند، کنفوسیوس نه تنها شعر و موسیقی را ابزاری سودمند می داند که در همه ابعاد وجود آدمی تاثیر می گذارد، بلکه هدف آن را رسیدن به انسان دلی که انسان را از هر گونه اضطراب و دلهره آزاد می سازد بیان می کند.” آنچه که در اندیشه های هنری کنفوسیوس قابل طرح می باشد این است که وی احساسات و نیازهای متعادل زنان و مردان را درک می کرد و در واقع نماینده تعادلی است که هم لذت طلبی مفرط و هم ریاضت کشیدن بی معنی را منع می نمود و به عنوان یک نابغه بزرگ، طریق اعتدال و گریز از بی سامانیِ درونی را برای انسان ها مطرح نمود. در واقع کنفوسیوس هرگونه افراط گرایی در شعر و موسیقی را منکر می شد و افراط گرایی را ابزاری برای فروپاشی انسان و جامعه می دانست به همین جهت است که وی تعادل و توازن فرد را که اساسی عقلانی داشته باشد می پسندید. و در غیر این صورت آن را بحرانی اسف انگیز برای بشریت می دانست. از سخنان اوست که:«نفرت دارم از موسیقی و شعری که اعصاب را به لرزش می آورد... و مرگ و نابودی به همراه دارد... آوخ! می خواهم تا پایان زندگی از اینجا بگریزم.»