پریسا امیری

پژوهش حاضر که با هدف آزمون الگوی مفهومی بین ادراک از محیط یادگیری و احساس تعلق به مدرسه با نقش واسطه ای سرزندگی تحصیلی در بین دانش آموزان انجام شد، از جمله ی پژوهش های توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه ی آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دوره ی ابتدایی شهرستان نورآباد ممسنی در سال تحصیلی 1403-1402 بود که از بین آنها و با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی- خوشه ای، تعداد 285 نفر (139 دختر و 146 پسر) به عنوان اعضای نمونه ی آماری انتخاب شدند. به منظور جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های ادراک دانش آموزان از محیط یادگیری حقایقی و کارشکی (1394)، پرسشنامه ی سرزندگی تحصیلی حسین چاری و دهقانی زاده (1391) و پرسشنامه ی احساس تعلق به مدرسه بری و همکاران (2004) استفاده شد. داده های به دست آمده با استفاده از شاخص های آمار توصیفی (فراوانی، میانگین و انحراف استاندارد)، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بین ادراک از محیط یادگیری و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان رابطه ی آماری معناداری وجود دارد. همچنین، بین ادراک از محیط یادگیری و سرزندگی تحصیلی دانش آموزان رابطه ی آماری معناداری وجود دارد. از طرفی، بین سرزندگی تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان رابطه ی معنادار آماری وجود دارد. به طور کلی، یافته ها نشان داد که بین ادراک از محیط یادگیری و احساس تعلق به مدرسه با نقش واسطه ای سرزندگی تحصیلی رابطه ی آماری معناداری وجود دارد و الگوی ارایه شده از برازش مناسبی برخوردار است.ژوهش حاضر که با هدف آزمون الگوی مفهومی بین ادراک از محیط یادگیری و احساس تعلق به مدرسه با نقش واسطه ای سرزندگی تحصیلی در بین دانش آموزان انجام شد،

کنترل دیابت، به عنوان یک بیماری مزمن و پیچیده مستلزم انجام فعالیت های خودمراقبتی در طول عمر است. درمان های روانشناختی مانند درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، جهت ارتقای فعالیت های خودمراقبتی مکمل درمان های پزشکی هستند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود هموگلوبین گلیکوزیله و فعالیت های خودمراقبتی در مبتلایان به دیابت نوع دو بود. نمونه پژوهش شامل 100 نفر (60 زن، 40 مرد) از مبتلایان به دیابت نوع دو مراجعه کننده به بیمارستان لبافی نژاد بودند. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و آنتروپومتریک، مقیاس کوتاه فعالیت های خودمراقبتی دیابت (SDSCA) بود. نتایج پژوهش حاضر اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد را بر بهبود هموگلوبین گلیکوزیله و فعالیت های خودمراقبتی مبتلایان به دیابت نوع دو تایید کرد. هم چنین اثر درمان در گروه آزمایش، سه ماه پس از مداخله پایدار باقی ماند. بر اساس یافته های حاضر، گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد منجر به کاهش هموگلوبین گلیکوزیله و افزایش فعالیت های خودمراقبتی مبتلایان به دیابت نوع دو شد. نتایج این پژوهش پیشنهاد می کند که می توان در کنار درمان های پزشکی از گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد جهت بهبود شاخص های کنترل دیابت نوع دو استفاده کرد تا به این وسیله از عوارض بیماری، پیشگیری به عمل آید.