نقش ورزش در تاب آوری اجتماعی ورزشکاران آمادگی جسمانی شهر کرمان(مقاله علمی وزارت علوم)
منبع:
دانش مدیریت ورزش سال ۱ بهار و تابستان ۱۴۰۲ شماره ۱
151 - 162
حوزههای تخصصی:
تحقیق حاضر باهدف شناخت نقش ورزش در تاب آوری اجتماعی و آمادگی جسمانی ورزشکاران در شهر کرمان انجام شده است. این پژوهش جزء تحقیقات کاربردی بوده و از روش تحقیقات آمیخته (کیفی - کمی) استفاده کرده است. در بخش کیفی، از گراندد تئوری به عنوان روش استفاده شده و در بخش کمی، توصیفی از نوع همبستگی به کار رفته است. جامعه آماری این پژوهش دو گروه شامل خبرگان ورزشی و 1200 نفر از ورزشکاران حوزه آمادگی جسمانی در شهر کرمان است. حجم نمونه در بخش کیفی با مصاحبه از 16 نفر ورزشکار به اشباع مفهومی رسیده و در بخش کمی بر اساس جدول مورگان به تعداد 291 نفر تعیین شده است. روش نمونه گیری به صورت خوشه ای بوده و ابزار تحقیق از پرسش نامه محقق ساخته شده است. داده های کیفی با استفاده از نرم افزار MAXQDA ورژن 20 کدگذاری شده و اعتبارسنجی ابعاد به دست آمده با ضریب توافق کدگذاری ها به نسبت 77/0 انجام شده است. داده های بخش کمی نیز با استفاده از نرم افزار SPSS ورژن 22 تحلیل شده و پایایی پرسشنامه با محاسبه آلفا کرونباخ به نسبت 78/0 تأیید شده و روایی صوری و محتوایی آن توسط اساتید تأیید گردیده است. یافته های بخش کیفی نشان داده اند که ورزش با تغییر شیوه حل مسائل، ایجاد عادت های تاب آور در ورزشکاران، ایجاد همبستگی اجتماعی و افزایش تعاملات اجتماعی در ورزشکاران موجب افزایش تاب آوری آنان می شود. یافته های بخش کمی نیز نشان داده اند که از میان مولفه های به تعاملات اجتماعی و همبستگی اجتماعی و شیوه حل مسائل و ایجاد عادت های تاب آور، به ترتیب، بیشترین نقش را در تاب آوری ورزشکاران دارند. در نتیجه، می توان ورزش را به عنوان یک عامل مهم در ایجاد تعادل روانی اجتماعی و یک راه حل مناسب برای گذر از بحران معرفی کرد.